
Δεν προλαβαίνεις να συνέλθεις από τη μία ... έκπληξη και σου ‘ρχεται, σβουριχτά, η άλλη! Και αναρωτιέσαι φωναχτά: Μωρέ τι είν’ τούτο πάλι; Μήν είναι η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση; Μην είναι η εκπαιδευτική αναμόρφωση; Μπάα ... σαν τη «μηχανή του χρόνου» μου φαίνεται! Γιατί μόνο μ’ αυτή είναι δυνατή η αυτόματη μεταφορά από το 2015 των κ.κ. Μπαλντά και Κουράκη στο 1982 του κ. Πανούση!
Την ώρα λοιπόν που οι άλλοι εταίροι μας (και ιδίως οι φίλοι και, τελευταία, ειδικοί συμβουλάτορές μας Αμερικανοί) τρέχουν με χίλια προς τον 22ο αιώνα, εμείς με ένα κουμπί (ούτε καν με όπισθεν), μεταφερόμαστε αυτομάτως από το 2015 στο 1982! Σε νόμους, πρακτικές και ιδεοληψίες του προηγούμενου αιώνα, που οδήγησαν τα πανεπιστήμιά μας στο σημερινό τους χάλι και με τις οποίες καλούνται σήμερα τα Ελληνόπουλα να κερδίσουν τη ζωή τους και να πορευτούν στον 21ο αιώνα.
Είναι γνωστό ότι όλες οι προηγμένες χώρες έχουν εδώ και χρόνια συνδέσει την τριτοβάθμια εκπαίδευση με την κοινωνική και την παραγωγική διαδικασία τους, με τεράστιο μάλιστα όφελος τόσο για την εκπαίδευση όσο και για τις οικονομίες τους.
Και είναι αναμενόμενο αυτό, διότι όπως και να το κάνουμε, κύρια αποστολή της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης δεν είναι τόσο η παιδεία (που παρέχεται στις δύο άλλες βαθμίδες της) όσο η εκπαίδευση των νέων, δεν είναι τόσο η μόρφωση, όσο η επαγγελματική αποκατάσταση των νέων (ένας φοιτητής 64 ετών φοιτά στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προφανώς, για τη μόρφωση, ενώ ένας νέος 24 ετών, προφανώς για επαγγελματική αποκατάσταση) .
Τη στιγμή λοιπόν που τα άλλα προηγμένα οικονομικά και τεχνολογικά κράτη μπήκαν στον 21ο αιώνα και πορεύονται προς τον 22ο με τα παραπάνω δεδομένα, εμείς με ποια δεδομένα θα συμπορευτούμε και, πολύ περισσότερο, θα τους ανταγωνιστούμε; Με την επαναφορά των αιώνιων φοιτητών (όσο κι αν προσπαθώ δεν μπορώ να καταλάβω ούτε τον τρόπο επιλογής προτεραιοτήτων από την παρούσα κυβέρνηση ούτε και τα απωθημένα των υπουργών της), την κατάργηση των Συμβουλίων των Πανεπιστημίων (που εξυπηρετούσαν ακριβώς την σύνδεση των πανεπιστημίων με την κοινωνία και την παραγωγή της χώρας) ή με την επαναφορά των καταλήψεων, των σχέσεων διαπλοκής μεταξύ φοιτητικών παρατάξεων και καθηγητών κ.λ.π.,κ.λ.π.,κ.λ.π..
Ή μήπως με το συνεχές (και αδικαιολόγητο τις περισσότερες φορές) ράβε-ξήλωνε των κυβερνήσεων της χώρας μας. Ότι έραψε η προηγούμενη να το ξηλώνει η επόμενη και με τη σειρά, ότι ξήλωσε η δεύτερη να το ξαναράβει η πρώτη όταν ξαναέρθει «εν τη βασιλεία της» και ούτω καθ’εξής: «ράβε ξήλωνε δουλειά να μην σου λείπει» φουκαρά Έλληνα: την ώρα που οι άλλοι βρίσκονται στο δρόμο για τον εποικισμό του πλανήτη Άρη, εσύ επιμένεις παραδοσιακά στην .. σταυροβελονιά (και μάλιστα... απ’ την ανάποδη).
Διότι, δυστυχώς, αυτό ακριβώς γίνεται στη χώρα μας δεκαετίες τώρα: ό,τι ράβει ο ένας το ξηλώνει ο άλλος και αντίστροφα. Και, εύλογα θα αναρωτηθεί κανείς: Γιατί συμβαίνει αυτό στη χώρα μας;
Η εξήγηση είναι πολύ απλή: Διότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα συνολικά, πάσχει από ιδεοληπτικό μεσσιανισμό: ο κάθε Έλλην πολιτικός θεωρεί ότι αυτός είναι ο «μεσσίας», ο «παράκλητος» και συνεπώς μόνον αυτός (και κανένας άλλος) μπορεί να σώσει τη χώρα. Έτσι σε κάθε περίπτωση που κληθεί να αναλάβει κυβερνητική θέση (πρωθυπουργός, υπουργός, γεν. γραμματέας κ.λ.π.) είναι πλήρως πεπεισμένος ότι σ’ αυτόν έλαχε η μοίρα και το πεπρωμένο (ή και το ... λαχείο σε τελευταία ανάλυση) να πραγματώσει την, από καταβολής ΝεοΕλληνισμού, κοσμοϊστορική αποστολή : να επανιδρύσει το Ελληνικό κράτος (άσχετα αν μετά από καμμιά τρακοσαριά μέχρι τώρα επανιδρύσεις, ακόμα δεν έχουμε κράτος) και να σώσει ότι ... δύναται (κατά την όποια ιδεοληπτική του άποψη) να σωθεί: τη χώρα, την παιδεία, την οικονομία, την υγεία, τη θεία μου την Κατίνα κ.ο.κ.
Και επειδή μάλλον η έννοια της συνέχειας του κράτους δεν έχει ακόμα εφευρεθεί στη χώρα μας (στις άλλες χώρες εφαρμόζεται ήδη από αιώνες) η επανίδρυση και το σώσιμο γίνεται με την πατροπαράδοτη μέθοδο του «όλα τα σφάζω - όλα τα μαχαιρώνωωωω!».
Και φυσικά, με τον παραδοσιακό τρόπο... στο γόνατο! Σε καμιά δεκαπενταριά μέρες, άντε ένα μήνα το πολύ! Ο προγραμματισμός, τα σχέδια, οι μελέτες και άλλες τέτοιες αηδίες είναι μόνον για τους κουτόφραγκους! Όχι για εμάς τους (μαθητευόμενους) μεσσίες (ή μάγους, το ίδιο είναι).
Έτσι λοιπόν και στην (ελληνική) εκπαίδευση: Τα προηγούμενα δύο χρόνια την είχε (κατα)σώσει ο μαθητευόμενος μάγος κ. Λομβέρδος (αλλάζοντας το νόμο κάθε τρεις μήνες και προσθαφαιρώντας μαθήματα κάθε ενάμιση μήνα) και ήρθαν να την (απο)σώσουν οι νέοι μεσσίες κ.κ. Μπαλντάς και Κουράκης. Και όντως, σε ενάμιση μόλις μήνα κατάφεραν να την (παρα)σώσουν. Επειδή όμως δεν είναι και θεοί - τι να προλάβουν να κάνουν σε ενάμισυ μήνα – είπαν να εφαρμόσουν την παλιά παραδοσιακή Ελληνική συνταγή: ολική επαναφορά στο 1982! (Η μηχανή του χρόνου που λέγαμε παραπάνω!) Πατάω ένα κουμπί και βγαίνει, ώ του θαύματος, μια... χοντρή-χοντρή εκπαιδευτομεταρρυθμισάρα! (Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω βέβαια εάν πήγαιναν για την μεταρρύθμιση των Παπανδρέου-Παπανούτσου του 1964 και τους βγήκε αυτή του Πανούση του 1982, αλλά σιγά τη σημασία που έχει!). Πάντως σαν μέθοδος είναι δοκιμασμένη και... άσε τους κουτόφραγκους να κάνουν για τα παιδιά τους πολυετείς μελέτες, δωδεκαετή πλάνα και άλλες τέτοιες... βλακείες!
Με τις υγείες μας λοιπόν, η νέα εκπαιδευτική μας προ-ρύθμιση ή οπισθο-ρύθμιση (γιατί μετα-ρύθμιση σίγουρα δεν είναι)!
Και μια τελευταία απορία: Γιατί θα έπρεπε οι νέοι μεσσίες να αλλάξουν ντε και καλά, για έναν μόνο χρόνο (για τις εισαγωγικές δηλαδή του Μαϊου 2016) το σύστημα εισαγωγής στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, αφού τα παιδιά σε άλλα μαθήματα προετοιμάζονταν τα προηγούμενα δύο χρόνια και σε άλλα θα κληθούν να εξεταστούν του χρόνου; Τι ακριβώς επιτυγχάνεται με την, κατά δική τους δήλωση, εντελώς προσωρινή αυτή αλλαγή; Πού αποσκοπεί και ποια προτεραιότητα ή αναγκαιότητα εξυπηρετεί;
Εκτός του ότι ίσως και οι μεσσίες να έχουν ανάγκη από πειράματα! Μόνο που τα κάνουν, όχι στο δικό τους κεφάλι, αλλά στα κεφάλια των μόνιμων πειραματόζωων του Ελληνικού λαού: των παιδιών του!
* Ο Θανάσης Καραγιάννης είναι δικηγόρος
Η απάντηση
Σε σχέση με το δημοσιευθέν στη σελ. 8 του φύλλου σας της Παρασκευή 17-4-2015 άρθρο του κ. Μιχάλη Βιτσαξάκη, το οποίο αναφέρεται σε δικό μου προδημοσιευθέν στην ίδια σελίδα άρθρο, έχω να πω τα λίγα: Κατ’ αρχάς δεν πρόκειται να μπω σε διαδικασία αντιπαράθεσης με τον παραπάνω αρθρογράφο γιατί ούτε οι σελίδες της εφημερίδας σας είναι οι κατάλληλες προς τούτο ούτε και εγώ προτίθεμαι για κάτι τέτοιο. Θα πω μόνον ότι κάθε καλόπιστη κριτική είναι ευπρόσδεκτη και συμβάλει στον δημόσιο διάλογο και επί της ουσίας: ότι όλες οι απαντήσεις μου στις απορίες και τις παρατηρήσεις του κ. Βιτσαξάκη εμπεριέχονται στο ίδιο το άρθρο μου. Τέλος, όσα γράφω και δημοσιεύω δεν είναι “ούτε λάθος διατύπωση, ούτε μου ξεφεύγουν”.
Ευχαριστώ.

