Κύριε Περιπατητή,

δεν με πειράζει που η σημερινή κυβέρνηση αποτελείται – κυρίως – από ένα κόμμα μειοψηφίας. Δεν με πειράζει που την κυβέρνηση αυτή στηρίζει ένα άλλο μικρό κόμμα με περίπου αντίθετες θέσεις. Τέλος, δεν με πειράζει που ένα μεγαλύτερο ποσοστό απ’ αυτό που έφερε το ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, φαίνεται ότι στηρίζει τη νέα αυτή κυβέρνηση. Σε ό,τι αφορά το «κόμμα μειοψηφίας», δεν μπορώ να θυμηθώ πότε τα τελευταία χρόνια, δηλ. από τη μεταπολίτευση και μετά, κάποιο από τα πρώην μεγάλα κόμματα να κυβέρνησε με ένα τόσο μικρό και απογοητευτικό, για τότε, ποσοστό. Νομίζω, ποτέ. Για τη στήριξη και την υποστήριξη της κυβέρνησης από τους Ανεξάρτητους Έλληνες –ας είναι καλά- οι υπουργοποιήσεις που έγιναν αφειδώς, ως αντάλλαγμα της υποστήριξης, δεν άφησαν σχεδόν κανένα «ανυπουργοποίητο» και παραπονούμενο. Και λέω «ας είναι καλά», διότι διαφορετικά … «ήτανε στραβό το κλίμα…» και θα ψαχνόμασταν ακόμη να σχηματίσουμε κυβέρνηση. Έπαιξε και το ρόλο του και αυτό το δωράκι των πενήντα (50) εδρών που λαμβάνει το πρώτο κόμμα και που όλοι προεκλογικά το κατακρίνουν και ζητούν απλή και «άδολη» αναλογική (θυμάστε τη φράση;). Όταν όμως γίνονται κυβέρνηση με τη συνδρομή του, τότε αλλάζει η στάση του πρώτου κόμματος, απέναντι σ’ αυτή την ιδιοτροπία του εκλογικού νόμου, μετεκλογικά. Ακόμα και οι Ιταλοί που για δεκαετίες εφάρμοζαν την αναλογική και άλλαζαν κυβέρνηση κάθε μήνα (λέμε τώρα) κατάλαβαν τη ζημιά και άλλαξαν το σύστημά τους. Τώρα, το φαινόμενο μια κυβέρνηση μειοψηφίας να στηρίζεται –όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις- από την πλειοψηφία του λαού, περίπου από το 60%, έχει διάφορες αναγνώσεις. Η επικρατέστερη λέει πως η παρούσα κυβέρνηση είναι η (τελευταία;) ελπίδα του λαού και ένα μέρος του, ακόμα και αν ήταν πολιτικά αντίθετο, ελπίζει και θέλει, έστω και μ’ αυτή την κυβέρνηση να βρεθεί μια διέξοδος. Με λίγα λόγια, είναι η «πλειοψηφία της ελπίδας». Όμως, εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι είδους λαϊκή εντολή έχει ο ΣΥΡΥΖΑ, πράγμα που προτάσσει και διατυμπανίζει συχνά – πυκνά. Με τις προεκλογικές του διακηρύξεις συμφωνεί μόνο το 36%, ποσοστό που έλαβε στις εκλογές. Δηλ. μόνο ο ένας στους τρεις πολίτες τις εγκρίνει. Οπότε, θα έπρεπε οι δηλώσεις να είναι πιο συγκρατημένες, όταν και όποτε γίνονται αυτές.

Κύριε Περιπατητή, όλα αυτά είναι γεγονότα απλά και γνωστά. Δεν περιμένω να λύσει η κυβέρνηση αυτή το οικονομικό πρόβλημα της χώρας μας. Έχουμε χρεοκοπήσει και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, προσπαθούμε να βγάζουμε το κεφάλι έξω από το νερό για σύντομες αναπνοές και παράταση ζωής. Την κατάστασή μας τη λένε ανοιχτά και φανερά όλοι οι ειδικοί, οικονομολόγοι, μεγαλοεπενδυτές κ.λπ. Γι’ αυτό να μην έχουμε αυταπάτες. Βέβαια, για να πούμε και … του ΣΥΡΙΖΑ το δίκιο, είναι ένα από τα κόμματα που δεν έχουν άμεση εμπλοκή με την οικονομική κατάντια στην οποία έχουμε περιέλθει. Και λέω άμεση, διότι έμμεση εμπλοκή έχουν όλοι όσοι γνωρίζοντας που οδηγούμασταν με τους συνεχείς δανεισμούς και τη διοχέτευση των χρημάτων σε μη παραγωγικές … διαδρομές, δεν αντιστάθηκαν σθεναρά στην «ανάρμοστη καλοπέραση» που μας επέβαλαν. Ακόμα και σήμερα –κυριολεκτικά, προ εβδομάδων- πολλοί βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος δεν συμμορφώθηκαν με τις υποδείξεις του πρωθυπουργού, σε ότι αφορά τη μη παραλαβή βουλευτικών αυτοκινήτων. Έτσι, απέδειξαν πόσο αντέχουν και αυτοί … στην καλοπέραση!

Κύριε Περιπατητή, επίσης δεν με πειράζει να βλέπω και να ακούω στα ΜΜΕ τόσο τον πρωθυπουργό, όσο και τον υπουργό Οικονομικών να κάνουν δηλώσεις ωσάν να βρίσκονται σε άλλο πλανήτη, παραβλέποντας και αδιαφορώντας για το τι λένε ξεκάθαρα, με σταθερότητα και αυστηρότητα οι δανειστές μας και γενικά … οι Θεσμοί. Ίσως αυτή να είναι και η πρώτη μας … επιτυχία, μια που δυσκολεύει τους ξένους να προσαρμοστούν στη νέα φρασεολογία και να διαγράψουν τον μέχρι τώρα χρησιμοποιούμενο όρο «Τρόικα». Να δείτε που και αυτό θα προβληθεί (αν δεν έχει ήδη γίνει) ως επιτυχία των σκληρών διαπραγματεύσεών μας. Μόνο, που με την τακτική μας, αντί να δημιουργούμε φιλίες και ερείσματα, δημιουργούμε αντιπαλότητες και έχθρες. Δεν είναι τακτική, τη στιγμή που προσπαθούμε να επιτύχουμε μια όποια συμφωνία, να απειλούμε με … εξαγωγή λαθρομεταναστών στην Ευρώπη. Ούτε να επικεντρώνουμε στο θέμα των μαρμάρων με τους Άγγλους. Ούτε να προτείνουμε σε αντιπερισπασμό το θέμα των αποζημιώσεων από τους Γερμανούς, κάτι που δεν έκαναν σε καλύτερες εποχές και με καλύτερες (;) προοπτικές όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις. Μπορεί τα αιτήματα αυτά να είναι δίκαια και λογικά. Όμως, διαπραγματευτικά δεν γίνεται η σωστή προβολή τους. Γίνεται με λάθος χρονικό συγχρονισμό (timing). Όσο για τις απειλές ότι θα δημεύσουμε τη Γερμανική περιουσία στην Ελλάδα … σιγά μη χρεοκοπήσει η Γερμανία από την απώλεια του κτηρίου του Γκαίτε, στην Αθήνα. Όλα αυτά, μέσα στην οικονομική καταιγίδα που βιώνει η χώρα μας ακούγονται ως φωνές οργής και απελπισίας, φωνές που δεν ακούει ή δεν θέλει να ακούει κανείς δανειστής μας.

Η κατάστασή μας έχει … διεθνοποιηθεί, μάλιστα, επισύροντας και τις ανάλογες αλγεινές αντιδράσεις. Πριν λίγες μέρες, στην Ουάσιγκτον, ο πρόεδρος Ομπάμα, ανάμεσα στα αστειάκια που χρησιμοποιεί για να ζεστάνει την ατμόσφαιρα, είπε για την παρουσία του Γιάνη Βαρουφάκη: «Μας φέρνει λεφτά!!!». Αντιλαμβάνεστε τη θυμηδία και την αντίδραση των παρευρισκομένων. Με λίγα λόγια, διεθνώς μας κάνουν ούτε καν χιούμορ, αλλά … πλάκα! Μερικά τετράγωνα παρακάτω, στα γραφεία της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ, κάποιοι ανώτεροι υπάλληλοι, με ανασηκωμένα τα μανίκια πληκτρολογούν σε κάποια σελίδα στο Διαδίκτυο την ανησυχία τους για τις αλλαγές που κάνει το δικό μας Υπουργείο Δικαιοσύνης, με αποτέλεσμα να αποφυλακιστούν στην ουσία άτομα- τρομοκράτες που έχουν ποινή ισοβίων. Θα μου πείτε: «Εκείνοι να κοιτάζουν τι γίνεται στη χώρα τους και να μην τους ενδιαφέρει τι κάνουμε εμείς». Εδώ, μας πνίγει το άδικο, ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με το δικό μας υπουργό. Όμως, καλό είναι να θυμόμαστε και να κατανοούμε και τη λογική των άλλων, για να μπορούμε να καταλαβαινόμαστε όταν συζητούμε μαζί τους. Στην Αμερική, όταν λένε «ισόβια», σημαίνει ότι όσο ζει ο τιμωρημένος, θα βρίσκεται στη φυλακή. Κι αυτό ακόμη αν δεν μας αρέσει (επειδή είμαστε λαός της αγάπης και της συγχώρησης), πρέπει να καταλάβουμε ότι τέτοιες αποφάσεις είναι για άλλους ακατανόητες και ενώ νομίζουμε ότι διαπραγματευόμαστε «λογικά», για τους άλλους “it doesn’t make any sense”. Το ίδιο και για τους δανειστές μας, που έχουν μάθει να πηγαίνουν “by the book”, δηλ. ό,τι έχουμε συμφωνήσει, γραπτά. Δεν είναι ότι μας μισούν και θέλουν να μας εξαφανίσουν. Απλώς, δεν το καταλαβαίνουν να συμφωνούμε άλλα και να πράττουμε διαφορετικά. Έτσι ενεργούν και συναλλάσσονται μεταξύ τους. Ότι συμφωνήσουν! Αυτό περιμένουν και από εμάς. Γι’ αυτό και σε απλή γλώσσα μας είπαν απροκάλυπτα: «Αν τα βρείτε από την Κίνα ή σας τα δώσει η Ρωσία, πάρτε τα. Εμείς αναμένουμε την τήρηση των όσων έχουμε συμφωνήσει». Λοιπόν;

Κύριε Περιπατητή, σας είπα μέχρι τώρα τι ΔΕΝ με πειράζει. Όσα ανέφερα, ήταν πράγματα γνωστά και η θέση μας, διαπραγματευτικά, είναι απελπιστική. Άρα, δεν περιμένω να γίνουν θαύματα από κανένα. Μόνο μια προσπάθεια να βρεθεί μια κοινή γλώσσα, να καταλαβαίνουμε τι μας λένε και να δείχνουμε ότι εννοούμε αυτά που λέμε, με πράξεις. Όμως, με πειράζει που πολλά πράγματα που δεν απαιτούν την ύπαρξη χρημάτων, πάνε από το κακό στο χειρότερο. Και αναφέρομαι στην πρόσφατη κατάληψη της Νομικής Αθηνών, στην κατάσταση στο Πολυτεχνείο και στην Πρυτανεία του Πανεπιστημίου Αθηνών. Ξεκινώ από το τελευταίο: Επτά άνδρες και επτά γυναίκες είχαν καταλάβει επί δεκαεννέα (19) ημέρες την Πρυτανεία του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, εμποδίζοντας τη λειτουργία του Ιδρύματος. Είχαν αναρτήσει πανώ, συνθήματα κ.λπ. «Τη δε ημέρα τη 19η…» ήρθε η αστυνομία, έβαλε μια σκάλα της πυροσβεστικής και οι αστυνομικοί μπήκαν μέσα ατσαλάκωτοι και συνέλαβαν τους καταληψίες. Εεεε!!! Αυτό που έγινε μέσα σε μισή ώρα, γιατί χρειάστηκαν 19 ημέρες για να ληφθεί η απόφαση; Τι παιχνίδια παιζόταν ανάμεσα στους αρμόδιους ανευθυνο-υπεύθυνους; Για το Πολυτεχνείο έχουμε δύο φάσεις. Η πρώτη αφορά στην κάλυψη δύο όψεων με γκράφιτι, έργο γιγαντιαίων διαστάσεων που απαιτούσε ολόκληρο νυχτέρι, πολλοόυς «καλλιτέχνες» και ανυψωτικά μηχανήματα. Να μη βρεθεί κανείς να επέμβει; Δεν μπορεί. Κάποιος θα πήρε τηλέφωνο στο 100!!! Στη συνέχεια είχαμε την κατάληψη από «αντιεξουσιαστές» … είδατε, τώρα έχουν και όνομα … βόμβες μολότωφ κατά αστυνομικών, κάψιμο της ελληνικής σημαίας … Τα ίδια –και χειρότερα- στη Νομική. Βανδαλισμοί, αποκεφαλισμοί αγαλμάτων, καταστροφή υλικού. Κράτησε καμιά βδομάδα και η αστυνομία «φρόντισε» διακριτικά, η δεκαπεντάδα των καταληψιών να απομακρυνθεί «με μικρά πηδηματάκια»… και με ασφάλεια. Να σημειώσω ότι δεν γράφω κατά της αστυνομίας. Η αστυνομία είναι το “μακρύ χέρι του Νόμου” (the long arm of the Law). Κι αυτοί από κάποιον παίρνουν οδηγίες και διαταγές. Αυτοί οι κάποιοι να νοιαστούν. Νόμοι υπάρχουν. Ας τους εφαρμόσουν, διαφορετικά συμπράττουν με τους όποιους καταληψίες.

Μια Περσική παροιμία αρχίζει ως εξής: «Όποιος δεν ξέρει και δεν ξέρει ότι δεν ξέρει, είναι ανόητος… απόφυγέ τον. Όποιος δεν ξέρει και το ξέρει ότι δεν ξέρει, είναι αγράμματος … δίδαξέ τον …» κ.λπ. Και συνεχίζει, αλλά εμάς μας ενδιαφέρει έως εδώ. Αλήθεια … Εμείς σε ποια κατηγορία ανήκουμε;

Ευχαριστώ

Κ.Γ.Π.

[email protected]