Μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες της χρονιάς.



ΑΝΩΤΕΡΑ ΒΙΑ

FORCE MAJEURE

Σκην.: Ρούμπεν Όστλουντ

Πρωτ.: Γιοχάνες Κούνκε, Λίζα Λόβεν Κόνγκσλι, Βίνσεντ Βέτεργκρεν, Κλάρα Βέτεργκρεν

Μια τετραμελής σουηδική οικογένεια βρίσκεται στις γαλλικές Άλπεις για χειμερινές διακοπές, και γίνεται μάρτυρας μιας χιονοστιβάδας, στη διάρκεια της οποίας, η συμπεριφορά του ενός από τα μέλη της θα διαταράξει ριζικά τη συνοχή της.

Οικογενειακό δράμα, που τιμήθηκε με το Βραβείο της Επιτροπής στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Καννών 2014 και ήταν υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.

Σε δικό του πρωτότυπο σενάριο, ο 41χρονος σουηδός σκηνοθέτης φτιάχνει μια ταινία για τον φόβο, που μέχρι την προτελευταία σκηνή με την οικογένεια μέσα στην ομίχλη, φαίνεται ότι θα καταλήξει ως ένα σχόλιο όχι μόνο σ’ αυτό το θεμελιώδες ανθρώπινο αίσθημα, αλλά επιπλέον στην αρρενωπότητα και τους ρόλους των φύλων μέσα στην οικογένεια. Ως τότε, τα πεντακάθαρα, λιτά και μεθοδικά πλάνα με τη διαφορά εσωτερικού κι εξωτερικού ρυθμού τους, οι λακωνικοί διάλογοι και οι νατουραλιστικές ερμηνείες των ηθοποιών, φορτίζουν την ιστορία με εσωτερικότητα, υπόγεια ένταση και λεπτή ειρωνεία (το τηλεκατευθυνόμενο, οι εκρήξεις, η απότομη είσοδος των κομματιών του Βιβάλντι κ.α.).

Ώσπου φτάνουμε στην τελευταία και μάλλον πιο φιλόδοξη σεκάνς με την κατάβαση του λεωφορείου, όπου ο Όστλουντ επιχειρεί να γενικεύσει το σχόλιό του για τον ανθρώπινο φόβο και τη μεταδοτικότητα του. Το φιλμ θα μπορούσε να έχει κλείσει μερικά πλάνα νωρίτερα, καθώς ο πατέρας έχει αποκαταστήσει την αξιοπρέπειά του και όλη η οικογένεια αποχωρεί ενωμένη από το θέρετρο. Ωστόσο, είναι προφανής η πρόθεση του σκηνοθέτη για ένα πιο κυνικό και φιλοσοφικό τέλος απ’ ό,τι επιτρέπει το happy end της αμέσως προηγούμενης σκηνής και, ομολογουμένως, θα μπορούσε ν’ αποτελεί ιδανικό επιστέγασμα του φιλμ, δεδομένης της ειρωνείας που το διαπερνά.

Έτσι, η τελευταία σκηνή μοιάζει σαν μια ένθετη ταινία μικρού μήκους, με δική της κεντρική ιδέα, σε διαφορετικό τοπίο απ’ ό,τι η ως τότε πλοκή και με πολύ περισσότερους εμπλεκόμενους χαρακτήρες. Πετυχαίνει ακόμη κι έναν μετα-αποκαλυπτικό τόνο, καθώς οι επιβάτες περπατούν σιωπηλά, εγκαταλειμμένοι και άσκοπα στο πουθενά. Όμως συνολικά η σκηνή αποδεικνύεται υπερβολικά εύκολα και πρόχειρα στημένη, ώστε όχι μόνο δεν καταφέρνει να πείσει για τις προθέσεις της, αλλά η επιπολαιότητά της αδικεί τη συνεπή και μετρημένη μέχρι τότε αφήγηση (π.χ. ο οδηγός παραείναι αδέξιος, όλοι ακολουθούν αδιαμαρτύρητα την Έμπα, κανείς δεν ανησυχεί για τις αποσκευές του, δεν τηλεφωνεί για βοήθεια, ούτε προσπαθεί να ξαναμπεί μέσα κτλ.).

Φ.Λ.Ο.Μ.Π.Α:

ΦΙΛΗ ΛΟΓΩ ΟΓΚΟΥ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ

ΚΑΙ ΑΣΧΗΜΙΑΣ

THE DUFF

Σκην.: Άρι Σάντελ

Πρωτ.: Μέι Γουίτμαν, Άνικα Γκόρντον, Ρόμπι Αμέλ, Μπέλα Θορν, Μπιάνκα Σάντος

Η Μπιάνκα είναι μία τελειόφοιτη λυκείου, η οποία δε δίνει ιδιαίτερη σημασία στην εμφάνισή της, ώσπου ο γείτονας, παιδικός φίλος και ωραιότερο αγόρι του σχολείου, Γουέσλι, της αποκαλύπτει ότι ανάμεσα στους συμμαθητές της είναι γνωστή ως Φ.Λ.Ο.Μ.Π.Α., που σημαίνει Φίλη Λόγω Όγκου, Περιφέρειας και Ασχήμιας. Έτσι, η Μπι ζητάει τη βοήθειά του, ώστε να βελτιώσει την εμφάνισή της και να βγει από το περιθώριο.

Κωμωδία makeover (μεταμόρφωσης), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της αμερικανίδας Κόντι Κέπλιντζερ, που κυκλοφόρησε το 2010.

Ακόμα μία από τις πολυάριθμες προσθήκες στην κατηγορία ταινιών makeover, όπου η εμφάνιση μιας νεαρής κοπέλας μεταμορφώνεται από έναν όμορφο άντρα, με κατάληξη το ζευγάρωμα των δύο. Μετά από τίτλους όπως «Ωραία μου κυρία» («My fair lady», Τζωρτζ Κιούκορ, 1964), «Pretty woman» (Γκάρι Μάρσαλ, 1990) και «Το κορίτσι των ονείρων σας» («She’s all that», Ρόμπερτ Άισκοβ, 1999), η φετινή παραλλαγή μοιάζει συνηθισμένη, προβλέψιμη, αλλά τουλάχιστον έξυπνη με χαριτωμένο καστ κι εύστοχο χιούμορ.

CHILD 44

Σκην.: Ντάνιελ Εσπινόζα

Πρωτ.: Τομ Χάρντι, Γκάρι Όλντμαν, Νούμι Ραπάς, Τζόελ Κίναμαν

Τη δεκαετία του ’50 στη Σοβιετική Ένωση, ο Λίο Ντέμιντοφ είναι ένας αξιωματικός της σοβιετικής αστυνομίας, η γυναίκα του οποίου κατηγορείται για προδοσία. Αρνούμενος να τη συλλάβει, εξορίζεται μαζί της σε στρατόπεδο εργασίας, από το οποίο δραπετεύουν για να ερευνήσουν τις δολοφονίες παιδιών, τις οποίες το κράτος, τυφλωμένο από την επίσημη ιδεολογική προπαγάνδα, αρνείται ν’ αναγνωρίσει ως τέτοιες, αποδίδοντάς τις σε ατυχήματα.

Δράμα μυστηρίου, που αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του 36χρονου βρετανού Τομ Ρομπ Σμιθ, το οποίο εκδόθηκε το 2008 και βασιζόταν στην αληθινή ιστορία του διαβόητου εγκληματία Αντρέι Τσικατίλο, ο οποίος είχε διαπράξει δεκάδες βιασμών και δολοφονιών στη Σοβιετική Ένωση από το 1978 ως το 1990.

Η ταινία δημιουργεί εντυπώσεις και προσδοκίες χάρη στην πρόσφορη ιστορία, το αξιόπιστο καστ και την πλούσια ανασύσταση εποχής. Αδυνατεί όμως ν’ αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις που η ίδια θέτει, κυρίως χάρη στην άνευρη πλοκή, που ξετυλίγει την αναζήτηση χωρίς μυστήριο ή αγωνία και περιστασιακά πλατειάζει.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ

Η στήλη προτείνει τη νέα παραγωγή για ενήλικες του κουκλοθεάτρου Άριμα, που ξεκίνησε το περασμένο Σάββατο και θα παρουσιάζεται στο Ηράκλειο ως τις 7 Μαΐου στο Κουκλοθέατρο Άριμα (Παπαναστασίου 83), με τίτλο «Η ιστορία μιας κάρας, διηγημένη από αυτήν την ίδια», που μεταφέρει το ομώνυμο διήγημα του Ανδρέα Λασκαράτου.

Εμπνευσμένος από το διήγημα του Λασκαράτου, ο ηρακλειώτης κουκλοπαίχτης Κώστας Ζαϊμάκης, σε συνεργασία με τη διεθνούς φήμης ολλανδή κουκλοπαίχτρια Damiet van Dalsum, το ζωντανεύουν ευρηματικά μέσα από αυτό το υβριδικό είδος θεάτρου, που συνδυάζει την ερμηνεία ανθρώπων και αντικειμένων. Τη μουσική της παράστασης έγραψε ο Ισίδωρος Παπαδάκης. Τηλ. επικοινωνίας και κρατήσεων: 6972641450.

Η ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΗ ΣΤΟ FACEBOOK

Μπορείτε να βρίσκετε τα κείμενα της στήλης στην ομώνυμη σελίδα της στο Facebook: Κινηματογραφή.