Πέρασε ένας χρόνος, από εκείνο το μεσημέρι της Μ. Πέμπτης που ο Μεγάλος Θεός με τον δικό του τρόπο, αποφάσισε να βάλει ένα τέλος στο μαρτύριο μου και να με λυτρώσει από την άθλια αρρώστια που με είχε εγκλωβίσει σε ένα σώμα ανίκανο να κινηθεί και με στόμα χωρίς λαλιά... Ο νους μου όμως δεν εγκλωβίστηκε ποτέ και η καρδιά μου συνέχιζε να κτυπά παίρνοντας κουράγιο από την συντροφιά των λατρεμένων παιδιών μου και του άντρα μου που με αντιμετώπιζαν με ακάματη δύναμη ψυχής, με απαράμιλλη αξιοπρέπεια και μια απίστευτα απέραντη αγάπη. Σε όλες εκείνες, τις άθλιες για το σώμα, ατέλειωτες ώρες σκληρής δοκιμασίας, η ψυχή έμενε ακατάβλητη με την ελπίδα της λύτρωσης μέχρι την τελευταία στιγμή. Έφτανε ένα παίξιμο ματιού για να νοιώσει η μικρή μου πως ζούσα, εκεί κοντά τους, πλάι τους, όπως με ήξεραν, άλλοτε μιλώντας ακατάπαυστα, άλλοτε γελώντας και πειράζοντάς τους.
Μια μέρα πριν τον αποχωρισμό, η οικογένεια με πήγε να επισκεφτώ τη θάλασσα. Με το βλέμμα μου καρφωμένο στο βάθος του ατέλειωτου γαλάζιου, στον τόπο που μεγάλωσα και έζησα τις πιο όμορφες στιγμές μου, ξεχάστηκα για λίγο από τις προσταγές της άθλιας μοίρας μου και πήρα μια ανάσα από την θαλασσινή αύρα που ακόμα κρατώ και νοιώθω μέσα μου.
Θυμάμαι τις καλές μου φίλες και τους πολλούς μας φίλους, που έρχονταν με δουν, να προσπαθούν με προσοχή να μου φερθούν, διστακτικά να μου μιλήσουν, έχοντας λησμονήσει πως κάποτε τους παράσερνα στο χορό και το γλέντι με τις φωνές μου και με τα τινάγματα του κορμιού . Βλέπεις αυτό το μήνυμα βγαίνει μέσα από τις σκέψεις μιας ψυχής, που ολημερίς κι ολονυχτίς, χωρίς εμπόδια πια, ανασκαλεύει θύμησες παλιές κι ευτυχισμένες.
Για οκτώ χρόνια βρισκόμουν μπροστά στο μοιραίο κατώφλι που εύκολο είναι, εδώ που τα λέμε, να το διαβείς. Όμως το δύσκολο είναι να στέκεις μπροστά του και να το περιφρονείς, βάζοντας ασπίδες τη πίστη, την ελπίδα και την αγάπη των δικών, τις εικόνες και τα πρόσωπα, τους θησαυρούς της γνώσης και του πνεύματος, που τίποτε δε μπόρεσε να μου στερήσει.
Και να που έφτασε εκείνη η ώρα, μεσημέρι Μ. Πέμπτης, να αφήσω τα παιδιά μου και το σπίτι μου και να πάω να συναντήσω Εκείνον σε ένα Άλλο Κόσμο και να τον ευχαριστήσω για ότι απόχτησα σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Νοιώθω τυχερή και ευλογημένη που ξεκίνησα την ίδια μέρα με Εκείνον αυτό το λυτρωτικό ταξίδι. Μαρτύρια, σταυρούς, θυσίες καθ’ ομοίωση του διεκδίκησα. Μου είναι αδύνατο λοιπόν να μη Τον συναντήσω. Δεν διεκδικώ τη παγκόσμια προς Αυτόν αγάπη. Μου φτάνει αυτή, που πλημμυρίζει γύρω μου από όλους όσοι με αγάπησαν και αγάπησα και γω..
Ας το διαβάσει αυτό κάποιος…
Είναι γραμμένο με τα μάτια μου και στην ψυχή μου για πάντα..
ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Εύα Βλάχου
Για την αντιγραφή: Γ.Β. – Σ.Δ.