Του π. Ηλία Βολονάκη

Στους χρόνους του Ιησού ζούσε ο Πόντιος Πιλάτος. Πραίτωρ, ανειπρόσωπος του Καίσαρος της Ρώμης στην Παλαιστίνη.
Συγκέντρωνε στα χέρια του ολόκληρη τη ρωμαϊκή εξουσία. Στην κρίση του υπετάσσοντο άρχοντες και αρχόμενοι.
Οταν ένα πρωινό έφεραν μπροστά του τον Ιησού δεν δυσκολεύθηκε να διαπιστώσει την αθωότητά του. Με τις πρώτες ερωτήσεις και την πρώτη επαφή, έμπειρος καθώς ήταν, επείσθη ότι δεν ήταν τυχαίος ο δέσμιος, που η σκληροκαρδία των Ιουδαίων οδήγησε στο Πραιτώριο.
Εβλεπε πως η θανατική καταδίκη που ζητούσαν ήταν κατάφορη αδικία. Παρά ταύτα δεν τόλμησε να αντιδράσει, μάλιστα όταν έφτασαν στ’ αυτιά του οι φωνές του μαινομένου όχλου “ουκ ει φίλος του Καίσαρος”.
Και ο γενναίος της Ρώμης φάνηκε δειλός. Ο ατρόμητος κατελήφθη από φόβο. Τότε ένιψε τα χέρια του, νομίζοντας πως έτσι ξεπλένει και την μεγάλη του ενοχή. Στην ιστορία έμεινε ο καιροσκόπος, ο συμφεροντολόγος Πιλάτος.
Στους χρόνους του Ιησού ζούσε ο Πιλάτος. Μα όχι. Ζει και σήμερα.
Ζει μέσα στον χαρακτήρα όλων εκείνων που υπεράνω όλων θέτουν ωμά το συμφέρον τους.
Ζει και σήμερα ο Πιλάτος κάτω από τα πρόσωπα όσων δουλεύουν στη σκοπιμότητα, όσων υπηρετούν στην ιδιοτέλεια, όσων γίνονται φίλοι της ανομίας, εχθροί της αλήθειας.
Πιλάτοι σύγχρονοι είναι:
- όσοι κάτω από το βάρος της καθημερινής βιοπάλης άφησαν ν’ αμβλύνονται μέσα τους οι αξίες της ζωής, λησμονούν την παράδοση μας, το ήθος του λαού μας
- όσοι συντάχθηκαν με τις δυνάμεις του κακού
- όσοι ασπάζονται το σύνθημα των πολλών “κοίτα” τη δουλειά σου και μη σε νοιάζει για τους άλλους
- όσοι επαναπαύονται στην προσωπική τους ευτυχία και στο δικό τους το χουζούρι
- όσοι δεν αναγνωρίζουν το δίκαιο των άλλων, δεν το υπερασπίζονται
- όσοι μπρος στη θέση που κατέχουν θυσιάζουν τα πάντα, αρνούνται τις αρχές τους, κάνουν αβαρίες και προτιμούν το βόλεμά τους
- όσοι τα έχουν καλά με όλους, δεν χαλούν κανενός χατήρι
- όσοι κάνουν στραβά μάτια στις ηθικές ή άλλες ατασθαλίες των μεγάλων
- όσοι είναι φίλοι των ισχυρών με το αζημίωτο. Κολακεύουν τις αδυναμίες
- όσοι μένουν επιφυλακτικοί μπροστά στις αξίες της ζωής.
Ομως όχι. Δεν μας θέλει Πιλάτους ο Χριστός. Με οίκτο ατένισε τον Πιλάτο στο Πραιτώριο. Με οίκτο και χωρίς έλεος προσβλέπει προς τους Πιλάτους του σήμερα.
Οχι. Δεν μας θέλει ο κύριος δειλούς, αρνητές, καιροσκόπους, ατομιστές, συμφεροντολόγους, ιδιοτελείς, κόλακες.
Μας θέλει γενναίους.
Μας θέλει με παρρησία ενός αποστόλου των Εθνών, του Παύλου, με την αγάπη του αποστόλου της αγάπης του Ιωάννου, με την ειλικρίνεια ενός Θωμά, με την αίσθηση της μετανοίας και το θάρρος του αποστόλου Πέτρου, με την ευθύτητα και γενναιότητα των Μαρτύρων, Ομολογητών και Αγίων της Πίστεως μας.
Μας θέλει ειλικρινείς, τιμητές του καλού, λάτρεις του αγαθού, υπερασπιστές του δικαίου αγωνιστές της αλήθειας, εχθρούς της υποκρισίας.
Τέτοιους ανθρώπους λαχταρά η εποχή μας. Τέτοιους ανθρώπους ζητάει και η κοινωνία μας.
Ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν σημειώνει σε άρθρο του για τη Μεγάλη Εβδομάδα:
“Η Εκκλησία μας καλεί όχι τόσο σε συζητήσεις και αναζητήσεις, αλλά σε σιωπηλή και επίμονη ακολουθία κάθε βήματος του Χριστού. Μας καλεί να ακολουθήσουμε τον αργόσυρτο και ανεπίτρεπτο βηματισμό Του προς το πάθος, τη σταύρωση και το θάνατο. Αυτόν ακριβώς τον σταυρό είναι που μας καλεί να σηκώσουμε. Και κάτι παράξενο μας συμβαίνει: ξεφεύγουμε ξαφνικά από τα δικά μας προβλήματα, τις δικές μας δυσκολίες, ακόμα κι απ’ αυτά τα δικά μας βάσανα και στρέφουμε την προσοχή μας σ’ Εκείνον - στο σιωπηλό, συσπασμένο από τη θλίψη και τον πόνο πρόσωπό Του, στη νύκτα της φρίκης, της προδοσίας, της μοναξιάς, αλλά και της γιορτής, της αγάπης και της νίκης”.
Και ο απόστολος Ιάκωβος μας προτρέπει: “Εγγίσατε τω Θεώ και εγγιεί υμίν” δηλαδή πλησιάστε τον Θεό και θα σας πλησιάσει κι Εκείνος. (Ιακώβου Δ’, 8).
Καλή Ανάσταση!