Τώρα πια, μοιάζει με παραμύθι. Ένα παραμύθι συναρπαστικό, συγκλονιστικό, απίστευτα αληθινό, ασύλληπτο από τον κοινό ανθρώπινο νου, γραμμένο, λες από κάποιο θεϊκό χέρι, τότε, που όλα “τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά”.
Οι ήρωες του άνθρωποι απλοί, καθημερινοί, άσημοι, ανώνυμοι. Άνθρωποι της γης και της θάλασσας, του μόχθου και της στέρησης. Με κορμιά γερά, σφικτοδεμένα με τις ρίζες τους σαν αιωνόβια δέντρα, με χέρια ροζιασμένα, ατσάλινα σαν τα γρανιτένια βράχια της γης τους. Με πρόσωπα ρικνά, σκαμμένα από την αλμύρα της θάλασσας και τους βοριάδες, που παγωμένοι κατέβαιναν σφυρίζοντας απ’ τις πανύψηλες βουνοκορφές, που έσμιγαν, θαρρείς με το θόλο τ’ ουρανού, σαν για να πάρουν εντολές και χρησμούς από τον ίδιο το Θεό, για το πεπρωμένο τους.
Τους γνωρίσαμε τα χρόνια εκείνα της παιδικής ξενοιασιάς, πριν ακόμα μπορέσουμε να συλλαβίσουμε το όνομά τους, πριν προλάβουμε να διαβάσουμε το μαγικό τους παραμύθι, όταν οι βιβλικές μορφές τους αραδιασμένες στη σειρά, κοσμούσαν τους διαβρωμένους απ’ τους χειμώνες και τη στέρηση φροντίδας τους τοίχους, στις μικρές και άχρωμες σχολικές μας αίθουσες.
Ανάμεσά τους, σε περίοπτη θέση, η μεγάλη εικόνα του Εσταυρωμένου, με τη θεϊκή εγκαρτέρηση στη θεία μορφή Του και παραδίπλα ο γεωγραφικός Άτλαντας, με την Ελλάδα να ξεδιπλώνει τις ομορφιές της σε στεριές και θάλασσες, συμπλήρωναν σε μια τέλεια αρμονική σύνθεση τον απέριττο διάκοσμό μας, τον ίδιο τον κόσμο μας, τον εσώκοσμό μας.
Μας συντρόφευαν την ώρα της πρωινής προσευχής και νιώθαμε σαν να σιγοψιθύριζαν μαζί μας τον Εθνικό μας Ύμνο την ώρα της καθημερινής έπαρσης της σημαίας μας. Μας παρακολουθούσαν τις ώρες που ανοίγαμε δειλά-δειλά τα μάτια και την ψυχή μας στο φως της γνώσης κι έδειχναν σίγουροι για τη συνέχιση του δικούς τους παραμυθιού, του δικού τους θαύματος.
Η αρχική μας γνωριμία έφτανε μόνο στις μορφές τους, που τις αναπλάθαμε και με κλειστά μάτια και τις συνδέαμε άσφαλτα με τα ονόματά τους σα να ήταν παλιοί μας γνώριμοι, πρόσωπα φιλικά, οικεία, αγαπητά.
Ύστερα άρχισε σιγά-σιγά να ξετυλίγεται το παραμύθι-θαύμα που μας έφερνε όλο και πιο κοντά. Λίγο από την ιστορία, λίγο από τα θεσπέσια κείμενα, πεζά και έμμετρα, που τα ρουφούσαμε άπληστα μέσα από τα “Αναγνωστικά” μας, λίγο από τις εθνικές σχολικές γιορτές μας, που λαχταρούσαμε ένα μικρό ρόλο στα μονόπρακτα σκετς ή ένα ποίημα, για να ζωντανέψουμε τους αγαπημένους ήρωες του μεγάλου παραμυθιού.
Ενός παραμυθιού που έπαιρνε τώρα στα μάτια μας την αληθινή του μορφή, τις πραγματικές του διαστάσεις, τη μορφή ενός τιτάνιου αγώνα, ενός παγκόσμιου άθλου, με πρωταγωνιστές τους αγαπημένους ήρωες, που φιλοξενούσαμε μέσα στις σχολικές μας αίθουσες, μέσα στην ίδια την καρδιά μας.
Σπυρί-σπυρί, βοτσαλάκι-βοτσαλάκι μαζεύαμε τη γνώση, για να κτίσουμε μέσα μας το θρόνο που τους άξιζε, για να συνθέσουμε το εύοσμο θυμίαμα, δώρο ταπεινό στη μεγάλη θυσία τους, στην ανεκτίμητη προσφορά τους προς τη μεγάλη Μάνα-Πατρίδα.
Και πόση περηφάνια νιώσαμε, όταν ο σοφός δάσκαλός μας, διαβάζοντας τις απορίες και τα ερωτηματικά στα αθώα παιδικά μάτια μας και νιώθοντας τη δίψα μας για βαθύτερη γνώση και κατανόηση του ασύλληπτου θαύματος, μας αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό.
“Τούτη η γη, παιδιά μου, η δική μας γη, η πατρίδα μας, είναι αλλιώτικη, διαφορετική, δε μοιάζει με τις άλλες. Κρύβει μέσα της ένας παράδοξο, απροσδιόριστο, ανερμήνευτο αρχέτυπο, κουβαλημένο από τους αιώνες που την κάνει ξεχωριστή, ζηλευτή, ασυναγώνιστη.
Λένε, πως δυσκολεύτηκε πολύ ο Δημιουργός να βρει τόπο κατάλληλο να τη στεριώσει, τούτη τη μικρή, τη χαϊδεμένη κόρη του, την Ελλάδα.
Ώσπου το στοργικό Του μάτι έπεσε πάνω στον αφαλό της γης. Εκείνον βρήκε να της ταιριάζει, εκεί την έστησε. Αναμεσώς σε θάλασσες και σε στεριές σαν χρυσάρμενη γαλέρα έτοιμη να σαλπάρει, με τα νησιά της διάσπαρτα στα πέλαγα, να πλέκουν γύρω της γαϊτάνι προστατευτικό, σα χερουβείμ με ολάνοιχτες τις κάτασπρες φτερούγες τους.
Την αγκάλιασε με τη θεϊκή ματιά Του ο πατέρας κι ένιωσε αμέσως τον κίνδυνο της παραδείσιας ομορφιάς της. Και ως “ποιων τα πάντα εν σοφία”, στάλαξε με σπουδή το ζείδωρο αντίδοτο του κινδύνου μέσα στα θέμελά της, μέσα στην ίδια την καρδιά της.
Ένα αντίδοτο πρωτόγνωρο, αξεδιάλυτο, ανερμήνευτο που την έκανε άτρωτη, αλύγιστη, αποσκύνητη, αθάνατη. Οι γραμματιζούμενοι το είπαν “γενετικό υλικό”. Άλλοι το είπαν “γονίδιο”. Ο θυμόσοφος λαός μας το είπε “κουζουλάδα”. Μα πιο σωστά απ’ όλους, θαρρώ πως το βάφτισε ένας μεγάλος ποιητής μας, ο Κωστής Παλαμάς. Εκείνος το ονομάτισε “αθάνατο κρασί”. Και στη διαθήκη του, λίγο πριν φύγει από τη ζωή, σε άλλους χρόνους χαλεπούς, άφησε παραγγελιά μεγάλη σε όλα τα ελληνόπουλα.
“Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλον κανένα.
Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του εικοσιένα”.
Αυτό το αθάνατο κρασί, ή όπως αλλιώς το λένε, κουβαλημένο από τους αιώνες, έχει μπολιάσει τη φυλή μας. Είναι αυτό που έκανε πάντα τα παιδιά της Ελλάδας να μη λογαριάζουν ποτέ με το μυαλό, να μη μετρούν ποτέ με τη λογική τα κέρδη και τις ζημιές από τις μάχες που σχετίζονται με τη λευτεριά τους, την εθνική τους αξιοπρέπεια, την τιμή, την αρετή, τη δικαιοσύνη. Βάζουν το χέρι στην καρδιά, κάνουν το σταυρό τους και ρίχνονται ακάθεκτοι στον αγώνα, χωρίς συμβιβασμούς και παζαρέματα.
Αυτό είναι, παιδιά μου, το μυστικό του θαύματος. Η αθανασία της ψυχής συντροφιασμένη με την πίστη στο Θεό. Αλλιώς πώς γίνεται να σε καίνε ζωντανό και να ξαναγεννιέσαι μέσα από τις στάχτες σου. Να σε σουβλίζουν ζωντανό και να νιώθεις τη δροσερή αύρα του παραδείσου να σ’ αγκαλιάζει. Πως γίνεται ν’ αργοπεθαίνεις καθημερινά τετρακόσους χρόνους και ν’ ανασταίνεσαι. Πώς θα μπορούσε ο μικροσκοπικός Δαβίδ να συντρίψει με τη σφεντόνα του τον πάνοπλο γίγαντα, το Γολιάθ...”.
Άφωνοι, κρεμασμένοι από τα χείλη του καλού δασκάλου, μαγεμένοι από τον καινούριο κόσμο που άνοιξε μπροστά μας νιώσαμε ξαφνικά να μεγαλώνουμε, να ψηλώνουμε, να φουσκώνει το στήθος μας, ν’ ανοίγει διάπλατα η ψυχή μας, για να μπορέσει να χωρέσει το δέος, την περηφάνια, το σεβασμό και την ευγνωμοσύνη μας για όλα τούτα τα θαυμαστά δώρα, την πολύτιμη, την ανεκτίμητη κληρονομιά που μας άφησαν με τη δική τους θυσία, τούτοι οι σεμνοί αγωνιστές, οι δικοί μας ήρωες.
Ύστερα πέρασαν τα χρόνια. Άλλαξαν οι καιροί, άλλαξαν κι οι άνθρωποι.
Ξενομερίτες, ξενομεγαλωμένοι και ξενόγλωσσοι πατριώτες, φωστήρες και σωτήρες, εμφανίστηκαν φουριόζοι, ως από μηχανής θεοί, με νέα “πιστεύω”, νέα “οράματα”, με καινούριες ιδέες για περισσότερη ελευθερία, περισσότερη δηλοκρατία, ισότητα, δικαιοσύνη, ευημερία. Για μα πατρίδα αυτοδύναμη, αυτόνομη, αδέσμευτη, ανεξάρτητη, κυρίαρχη. Για νέους αγώνες κερδοφόρους, προσαρμοσμένους στα σύγχρονα, τα παγκόσμια δεδομένα, όπου το “δούναι” και το “λαβείν” καθορίζουν την τύχη των λαών.
Σαν σε ανεμοζάλη, εν ριπή οφθαλμού, σαρώθηκαν, εξαφανίστηκαν και χάθηκαν όλα όσα μας κρατούσαν όρθιους. Ξεχάστηκε και το μεγάλο, το ανεπανάληπτο θαύμα. Ξεθώριασε το συναρπαστικό παραμύθι, ξεχάστηκαν και οι ήρωές του. Αποκαθηλώθηκαν, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης. Κλειδαμπαρώθηκαν στο χρονοντούλαπο τηςι στορίας. Τους κρύψαμε, όπως κρύβουμε με τις ντροπές μας, όπως εξαφανίζομε τα ενοχοποιητικά στοιχεία των αμαρτημάτων μας. Κουρέψαμε και διαστρεβλώσαμε την ιστορία, τους διώξαμε από τα σχολικά εγχειρίδια, απόντες και από τις λιγοστές συμβατικές γιορτές και εκδηλώσεις. Τους κρύψαμε; Ή κρύφτηκαν οι ίδιοι από ντροπή για την κατάντια μας; Για να μείνουν σαν ελεύθεροι πολιορκημένοι μόνον εκεί που ξέρουν να τους σέβονται, εκεί που υπάρχουν οι βωμοί και τα μνημεία τους, στα άπαρτα κάστρα της γνήσιας ελληνικής ψυχής.
Σήμερα η μάνα-πατρίδα η αναστημένη από τις δικές τους θυσίες βρίσκεται πάλι λυγισμένη, γονατισμένη μπροστά στους νέους επίδοξους προστάτες και σφετεριστές της εθνικής της ανεξαρτησίας. Χωρίς τους ήρωες του παρελθόντος, χωρίς ήρωες του παρόντος, χωρίς ελπίδες για μελλοντικούς ήρωες, εκπέμπει απεγνωσμένα σήμα κινδύνου, μέσα από τον ίδιο θούριο του μεγάλου “ξεσηκωμού”.
“Ξυπνήστε, τέκνα, κι ήλθε η ώρα
τρέξατε τώρα κι ήλθε ο δείπνος ο μυστικός”.
Ο σταυρός είναι ήδη έτοιμος. Θα αξιωθούμε, άραγε, και την Ανάσταση;
