Δεν σταματά στο θάνατο
ποτέ του ανθρώπου η ζήση
νεκρός λογάται μόνο αυτός
που ο χρόνος έχει σβήσει.

Να πεις του χάρου του σκληρού που τη ζωή σου έχει σβήσει
μα να τα βάλει δεν μπορεί
με την ανάμνησή σου.

Υστερα από μια πορεία αρετής και προσφοράς ενενήντα τεσσάρων χρόνων στην επίγεια τούτη ζωή έφυγε ευχαριστημένος ο δασκάλος Κώστας Κυριακάκης, γιατί ευτύχισε να δει τα δυο παιδιά του και τα τέσσερα εγγόνια του, λαμπρούς επιστήμονες, επαγγελματικά και κοινωνικά καταξιωμένα και να του ανταποδίδουν με καλοσύνη και αγάπη όσα εκείνος έκανε τόσα χρόνια γι’ αυτά.
Δεν είναι εύκολο αλησμόνητε ετούτη τη στιγμή να ξετυλίξω την ανέμη της πολύχρονης ζωής σου γιατί αυτή βρίσκεται στα χέρια του δικαιοκρίτη Θεού, αλλά είναι εύκολο στον καθένα από εμάς να μακαρίσει τους ανθρώπους που ζουν και πεθαίνουν όπως έζησες και πέθανες εσύ αλησμόνητε κουμπάρε μου.
Όπως έζησες εσύ, σκορπίζοντας παντού στο πέρασμά σου την αγάπη, την προσφορά, την καλοσύνη, την ανθρωπιά.
Όπως πέθανες εσύ, αφήνοντας μνήμη σαν τη δική σου. Μνήμη αξέχαστη, μνήμη ζωντανή, μνήμη ωραία.
Γέννημα και θρέμμα της Φουρνής Μεραμβέλλου και του Μεγάλου Κάστρου μας όπου πέρασες τα τελευταία 62 χρόνια της ζωής σου και γαλουχημένος με τις ακριβές και όμορφες παραδόσεις τους και την ορθόδοξη χριστιανική μας πίστη κέρδισες από τα νεανικά σου ακόμα χρόνια την εκτίμηση και το σεβασμό ολόκληρης της κοινωνίας μας.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές σου, φοίτησες στην Παιδαγωγική Ακαδημία Ηρακλείου από την οποία αποφοίτησες με άριστα και σε νεότατη ηλικία διορίστηκες.
Υπηρέτησες τα περισσότερα χρόνια της υπαλληλικής σου ζωής σε σχολεία της πόλης του Ηρακλείου, αφήνοντας παντού τις πιο όμορφες αναμνήσεις στους μαθητές σου, στους συναδέλφους σου και τις καλύτερες εντυπώσεις στους γονείς και στις κοινωνίες των σχολείων που υπηρέτησες.
Κέρδισες παντού την εκτίμηση, την εμπιστοσύνη και το σεβασμό των συναδέλφων σου και των προϊσταμένων σου. Διακρινόσουν για το ήθος σου, την εντιμότητα, την ευσυνειδησία, την εργατικότητα και τη θρησκευτική προσήλωση στο καθήκον σου.
Θεωρούσες τη δουλειά σου λειτούργημα και την αποστολή σου ιερή κι έκανες ότι μπορούσες για να τιμήσεις και να λαμπρύνεις τη διδασκαλική έδρα και να υπηρετήσεις πιστά το λαϊκό μας σχολείο.
Σε κοσμούσαν όλες εκείνες οι αρετές που χαρακτηρίζουν έναν υπεύθυνο εκπαιδευτικό. Ηθος, ευσυνειδησία, εργατικότητα, αμεροληψία, αυτοκυριαρχία, υπομονή και πάνω από όλα αγάπη στο παιδί.
Σεμνός, αθόρυβος, συνεργάσιμος, αξιαγάπητος, ομόρφυνες με την παρουσία σου και την ακτινοβολία σου.
Απέπνεες ευγένεια και καλοσύνη και ενέπνεες εκτίμηση και σεβασμό με την ευγενική και αριστοκρατική σου έκφραση και με το ψυχικό σου κάλλος.
Ενας αληθινός και ανεπανάληπτος δάσκαλος στο ήθος, στην πράξη την επαγγελματική, την ατομική και ανθρώπινη ζωή σου.
Η καλοκαγαθία βρήκε στα έργα σου και στη ζωή την αρμονικότερη έκφραση και η αρετή την πιο ζωντανή υλοποίηση.
Παντρεύτηκες την αγαπημένη σου Μέλπω που στάθηκε δίπλα σου πολύτιμη σύντροφος και συμπαραστάτης, στοργική μάνα και σύζυγος.
Δημιουργήσατε μια όμορφη χριστιανική οικογένεια, φροντίσατε για την ανατροφή και την μόρφωση των δύο σας παιδιών, τη Μαρίας και της Καίτης.
Σμιλεύσατε με τη σμίλη της πίστης το χαρακτήρα τους και τους κάνατε διαμάντια ήθους και να συνδυάζουν την πίστη με τη γνώση, την επιστήμη με την αρετή και την καλλιέργεια του νου με τον εξευγενισμό της ψυχής.
Δυστυχώς πριν από δέκα χρόνια έχασες την αγαπημένη σου σύζυγο, αλλά δεν λύγισες, στάθηκες όρθιος και ας μάτωνε τα στήθη σου ο πόνος.
Τον αετό το δυνατό
δεν τόνε ρίχνει ο πόνος
μπορεί στα ύψη να πετά
με μια φτερούγα μόνο
Αγαπημένε μου κουμπάρε, Κώστα, στην εποχή μας που λιγόστεψαν επικίνδυνα τα πρότυπα για να μιλήσει κανείς για ήθος, εντιμότητα, συνέπεια, ανιδιοτέλεια, φιλότιμο, προσφορά και χρέος στους προγόνους, τα δικά σου παιδιά και εγγόνια θα ’χουν το καλύτερο πρότυπο όταν θυμούνται τη ΜΟΡΦΗ ΣΟΥ και θα βλέπουν τη φωτογραφία σου, γιατί θα θυμούνται τον ιδεολόγο δημοκράτη και αγωνιστή, που υπηρέτησε τη μεγάλη ιδέα της Δημοκρατίας με συνέπεια και μαχητικότητα κι έμεινε πιστός στις δημοκρατικές του πεποιθήσεις μέχρι το τέλος της ζωής του. Τον ανυποχώρητο στις ιδέες που πίστευε και τις υποστήριζε με θάρρος, πάθος και παρρησία. Τον μαχητικό συνδικαλιστή, το συνετό, τον ανιδιοτελή, τον εξυπηρετικό που στάθηκε πάντα όρθιος στις επάλξεις του καθήκοντος. Το σεμνό αγωνιστή της ζωής, το χρηστό, συνετό, αδιάβλητο και ανιδιοτελή πολίτη, το στοργικό σύζυγο, πατέρα και παππού, το σωστό και τέλειο άνθρωπο που δεν λοξοδρόμησε ποτέ από το δρόμο της αρετής, της εντιμότητας, της καλοσύνης, της προσφοράς και της ανθρωπιάς. Αυτόν που τίμησε τους προγόνους του, τη γενέτειρά του, το λειτούργημά του, τον ΑΝΘΡΩΠΟ και θα 'ναι περήφανα γιατί αξιώθηκαν να 'χουν ένα τέτοιο πατέρα και παππού.
Η αθόρυβη αλλά πάντα καθοριστικά χρήσιμη παρουσία σου σε όλους τους τομείς της πνευματικής, ιστορικής και κοινωνικής ζωής της χώρας μας, άφησαν ζωντανό το αποτύπωμά σου σε όλους όσους είχαν την τύχη να σε γνωρίσουν, σε θυμούνται πάντοτε, η μνήμη σου θα μείνει πάντα ανάμεσά τους αξέχαστη, ζωντανή και ωραία.
Αλλά κι εγώ είμαι περήφανος και σ’ ευχαριστώ Κώστα που ήσουνα φίλος μου ακριβός, σπάνιος και ξεχωριστός και θα βρίσκεσαι πάντοτε στο νου και στην καρδιά μου, γιατί για μένα ζεις και θα ζεις, δεν πέθανες.
Περίμενέ με και πολύ γρήγορα θα συνεχίσουμε πάλι μαζί στην άλλη ζωή.

Μανόλης Δοριάκης