Ρεαλισμός, κυνισμός και ιδεαλισμός, όλα σε μία εβδομάδα.

ΕΜΦΥΤΟ ΕΛΑΤΤΩΜΑ

INHERENT VICE

Σκην.: Πωλ Τόμας Άντερσον

Πρωτ.: Χοακίν Φίνιξ, Τζος Μπρόλιν, Κάθριν Γουότερστον, Όουεν Γουίλσον, Ρις Γουίδερσπουν, Μπενίσιο Ντελ Τόρο, Έρικ Ρόμπερτς.

Στο Λος Άντζελες του 1970, ο Ντοκ είναι ένας γιατρός που εργάζεται ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, και αναλαμβάνει να εξυπηρετήσει την πρώην κοπέλα του, Σάστα, η οποία πλέον είναι ζευγάρι μ’ έναν από τους πλουσιότερους εργολάβους της πόλης, τον οποίο όμως εκείνη υποψιάζεται ότι η γυναίκα του με τον εραστή της σχεδιάζουν να δολοφονήσουν.

Κομεντί μυστηρίου, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 78χρονου αμερικανού Τόμας Πίντσον, το οποίο εκδόθηκε το 2009. Υποψήφια για Όσκαρ διασκευασμένου σεναρίου και κοστουμιών, πρόκειται για μία από τις πιο διασκεδαστικές ταινίες της χρονιάς, χάρη στο φευγάτο χιούμορ, την ιδιομορφία των χαρακτήρων, το ανέμελο και αντικαθεστωτικό πνεύμα, την πανέμορφη εικονογραφία και την υπαρξιακή μελαγχολία της.

Γρήγορα γίνεται προφανές ότι η ταινία δεν ενδιαφέρεται τόσο για την εξιχνίαση του μυστηρίου της πλοκής, όσο για τον πλούτο των χαρακτήρων που αυτό κρύβει μέσα του και φανερώνει όσο προχωράει ο Ντοκ. Κάθε φορά που προκύπτει ένα καινούριο στοιχείο ή ακόμη κι όταν τελικά η υπόθεση λύνεται, η πλοκή επιμένει να παρεκβαίνει σε μακροσκελείς συζητήσεις ανάμεσα στους χαρακτήρες, ενώ συχνά οι σκηνές τελειώνουν με ακόμη μεγαλύτερο σουρεαλισμό απ’ αυτόν που διαπερνάει ολόκληρη την ταινία, όπως ταιριάζει στην περιπλάνηση ενός ανθρώπου μονίμως “φτιαγμένου”, όπως ο Ντοκ (π.χ. η επεισοδιακή αποχώρηση του Ντοκ από την έπαυλη του Γούλφμαν).

Από τα πρώτα πλάνα του Ντοκ στον καναπέ μέχρι το μονοπλάνο της αποπλάνησής του από τη Σάστα, η φωτογραφική μαεστρία του Ρόμπερτ Έλσγουιτ εγκλωβίζει το βλέμμα. Οι αιθέριες και διακριτικές αναμνηστικές/παραισθητικές διπλοτυπίες της Λέσλι Τζόουνς είναι μόνο ένα από τα πολλά δείγματα του εξαιρετικού μοντάζ της. Το πλούσιο σάουντρακ με το εθιστικό «Vitamin C» των Can και τα γλυκόπικρα πρωτότυπα θέματα του Τζόνι Γκρίνγουντ. Η θεια Ριτ, ο Μπίγκφουτ, η γραμματέας Πετούνια κι η Τζέιντ, μόνο μερικές από τις απολαυστικές φιγούρες της ιστορίας. Όλα τα παραπάνω πλαισιώνουν τους εξαιρετικούς Φίνιξ και Γουότσον στην αναζήτηση κάτι χαμένου, που αρχικά νομίζεται ότι είναι πρόσωπο, αλλά στην πορεία διαπιστώνεται ότι είναι πολλά περισσότερα: αθωότητα, αγάπη, νόημα…



ΝΥΚΤΕΡΙΝΟΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ

NIGHTCRAWLER

Σκην.: Νταν Γκίλροϊ

Πρωτ.: Τζέικ Τζίλενχολ, Ρενέ Ρούσο, Μπιλ Πάξτον.

Αφού αποτυγχάνει να βρει δουλειά, ο Λου Μπλουμ αποφασίζει να στήσει τη δική του επιχείρηση εμπορικής εκμετάλλευσης οπτικοακουστικού υλικού τραβηγμένου σε τόπους δυστυχημάτων κι εγκλημάτων, το οποίο πουλάει σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Σταδιακά θα εθιστεί τόσο πολύ σ’ αυτό που κάνει, ώστε αρχίζει να παραβαίνει συνεχώς περισσότερα ηθικά και ψυχολογικά όρια.

Κοινωνικό/ψυχολογικό δράμα, υποψήφιο για Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, που αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ως τώρα σεναριογράφου Γκίλροϊ, ο οποίος βεβαίως έχει γράψει και το σενάριο. Η αρρωστημένη, κανιβαλική πλευρά των ΜΜΕ είναι μια ιδέα που έχει ξαναδουλευτεί σε τίτλους όπως «Το δίκτυο» («Network», Σίντνεϊ Λουμέτ, 1976), «Talk radio» (Όλιβερ Στόουν, 1988) και «Έτοιμη για όλα» («To die for», Γκας Βαν Σαντ, 1995). Εδώ ο Γκίλροϊ φτιάχνει μια απλή, αλλά λειτουργική κι εύστοχη ιστορία για την αγριότητα της σημερινής ενημέρωσης, η οποία γίνεται ολοένα πιο αιμοβόρα λόγω της τεχνολογικής προόδου που επιτρέπει τη λήψη περισσότερου και γραφικότερου υλικού προς κατανάλωση.

Ισχυρότερο προσόν και ανάμνηση της ταινίας, η ερμηνεία του Τζίλενχολ με τα γουρλωμένα μάτια του Λου, μια ερμηνευτική επιλογή που θα μπορούσε εύκολα να καταλήξει ακούσια χιουμοριστική, αλλά ευτυχώς κρύβει από κάτω μια πολύ καλά επεξεργασμένη διαταραχή, συνδεδεμένη με το απωθημένο ενός μέχρι τώρα “ανύπαρκτου” ατόμου, όχι απλώς να υπάρξει, αλλά να επικρατήσει, ακριβώς όπως στη ζούγκλα. Το υπόλοιπο καστ τον υποστηρίζει επαρκώς, και η πλοκή στήνεται μεθοδικά, με τον ανυποχώρητο κυνισμό της ν’ αποζημιώνει για τη σχετική προβλεψιμότητά της.



ΣΤΑΧΤΟΠΟΥΤΑ

CINDERELLA

Σκην.: Κένεθ Μπράνα

Πρωτ.: Λίλυ Τζέιμς, Ρίτσαρντ Μάντεν, Χέιλι Άτγουελ, Κέιτ Μπλανσέτ, Έλενα Μπόναμ Κάρτερ, Στέλαν Σκάρσγκορ. Μετά από τον θάνατο του πατέρα της, η Έλλα αναγκάζεται να μείνει στο σπίτι της με τη μητριά της και τις δύο κόρες της, οι οποίες τη μεταχειρίζονται σαν υπηρέτρια και την εμποδίζουν να παραστεί στη δεξίωση του πρίγκιπα, στην οποία εκείνος θα επιλέξει τη μελλοντική του σύζυγο.

Διασκευή ζωντανής δράσης του πασίγνωστου ευρωπαϊκού λαϊκού παραμυθιού του 17ου αιώνα, το οποίο έχει μεταφερθεί δεκάδες φορές στον κινηματογράφο, με γνωστότερη διασκευή την animation «Σταχτοπούτα» («Cinderella», Κλάιντ Τζερόνιμι, Γουίλφρεντ Τζάκσον και Χάμιλτον Λασκ, 1950) του στούντιο Disney, το οποίο είναι υπεύθυνο και για τη φετινή υπερ-παραγωγή. Η εταιρεία συνεχίζει την εξαιρετικά προσοδοφόρα τακτική της να μεταφέρει σε ζωντανή δράση τίτλους παραμυθιών που έχουν υπάρξει γι’ αυτήν τεράστιες επιτυχίες στο παρελθόν κυρίως ως κινούμενα σχέδια, όπως τα πρόσφατα «Η Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων» («Alice in Wonderland», Τιμ Μπάρτον, 2010), «Οζ: μέγας και παντοδύναμος» («Oz the great and powerful», Σαμ Ράιμι, 2013) και «Maleficent» (Ρόμπερτ Στρόμπεργκ, 2014), με επόμενο το «Η πεντάμορφη και το τέρας»

(«Beauty and the beast», Μπιλ Κόντον, 2016).

Παρότι φέρεται να κόστισε τα μισά χρήματα σε σύγκριση με τις τρεις προηγούμενες ζωντανής δράσης διασκευές παραμυθιών του στούντιο, η «Σταχτοπούτα» μοιάζει πολύ εντυπωσιακότερη, ίσως επειδή διαθέτει την τρυφερότερη ‘καρδιά’ απ’ όλες. Ο σχεδιασμός παραγωγής του Ντάντε Φερέτι, η φωτογραφία του Χάρη Ζαμπαρλούκου, τα κοστούμια της Σάντι Πάουελ και η συγκινητική, απογειωτική μουσική του Πάτρικ Ντόιλ συνθέτουν ένα υπερθεαματικό παραμύθι που παρασύρει όχι μόνο λόγω της πολυτέλειάς του, αλλά και των χαρακτήρων του, οι οποίοι παρότι είναι τόσο γνωστοί, ζωντανεύουν ξανά με συνέπεια και γοητεία από την αξιολάτρευτη Τζέιμς, τον όμορφο Μάντεν και τη μοχθηρή Μπλάνσετ, σκηνοθετημένοι από τον Μπράνα με ευθύτητα που τιμά την απλότητα και την αγνότητα του παραμυθιού, προσφέροντας με ανοιχτή καρδιά το επιμύθιο του θάρρους και της καλοσύνης.