Πολύ καλοί ηθοποιοί, πρόσφορες ιστορίες, άνισες ταινίες.

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΒΙΑΣ

A MOST VIOLENT YEAR

Σκην.: Τζέι Σι Τσάντορ

Πρωτ.: Όσκαρ Άιζακ, Τζέσικα Τσαστέιν, Ντέιβιντ Ογιέλοουο, Αλεσάντρο Νιβόλα, Άλμπερτ Μπρουκς,

Στη Νέα Υόρκη του 1981, ο Άμπελ Μοράλες είναι ο ιδιοκτήτης μίας αναπτυσσόμενης εταιρείας παροχής πετρελαίου θέρμανσης. Όταν τα βυτιοφόρα του αρχίζουν να πέφτουν στα χέρια αγνώστων ληστών, ο Άμπελ ξεκινάει να βρει τον υπεύθυνο για τη δολιοφθορά, όμως ταυτόχρονα έχει ν’ αντιμετωπίσει τον εισαγγελέα, που ετοιμάζεται ν’ ασκήσει δίωξη με πολλαπλές κατηγορίες στην εταιρεία του.

Κοινωνικό δράμα, που αποτελεί την τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του 41χρονου αμερικανού σκηνοθέτη, μετά από τα «Ο δρόμος του χρήματος» («Margin call», 2011) και «Όλα χάθηκαν» («All is lost», 2013), πάντα σε δικό του πρωτότυπο σενάριο. Με εξαιρετικό καστ και στιβαρές ερμηνείες, υποβλητικό ρυθμό και αληθοφανή ανασύσταση εποχής, η ταινία μειονεκτεί εξαιτίας της έλλειψης έντονων διακυμάνσεων και της προβλέψιμης έκβασης - σύμπτωμα του δευτερογενούς χαρακτήρα της εφόσον κανείς έχει δει άλλους τίτλους με θέμα επίσης τη διαπλοκή στη Νέα Υόρκη, όπως τα «Σε επικίνδυνη τροχιά» («The yards», Τζέιμς Γκρέι, 2000), «Η νύχτα μας ανήκει» («We own the night», Τζέιμς Γκρέι, 2007), «Οδηγός διαπλοκής» («American hustle», Ντέιβιντ Ο Ράσελ, 2013) και «Broken city» (Άλεν Χιουζ, 2013).

ΟΧΘΕΣ

Σκην.: Πάνος Καρκανεβάτος

Πρωτ.: Αντρέας Κωνσταντίνου, Έλενα Μαυρίδου, Γιάννης Καλατζόπουλος, Λεβέντ Ουζούμτσου, Έκτορας Καλούδης, Ταξιάρχης Χάνος

Ο Γιάννης υπηρετεί τη στρατιωτική θητεία του στον Έβρο, όπου δηλώνει εθελοντής για την ομάδα εξουδετέρωσης ναρκών. Κατά τη διάρκεια της δράσης του εκεί, θα γνωρίσει τη Χρύσα, μια όμορφη νεαρή κοπέλα, που συμμετέχει σε δίκτυο παράνομης διακίνησης προσφύγων.

Κοινωνικο-αισθηματικό δράμα, που αποτελεί την τέταρτη μεγάλου μήκους κινηματογραφική μυθοπλασία του σκηνοθέτη, μετά από τα «Μεταίχμιο» (1994), «Χώμα και νερό» (1999) και «Καλά κρυμμένα μυστικά- Αθανασία» (2008). Ο Καρκανεβάτος επαναλαμβάνει εδώ ένα χαρακτηρολογικό μοτίβο που διέκρινε επίσης τις δύο πρώτες ταινίες του, με τον κεντρικό ήρωα μελαγχολικό και αταίριαστο, να βασανίζεται από μια αδιευκρίνιστη εσωτερική ανησυχία, η οποία τον εμποδίζει να προσαρμοστεί στον περίγυρο, ωθώντας τον σε διαρκή μετακίνηση. Έτσι κι εδώ, ο Γιάννης, τον οποίο υποδύεται με συγκρατημένη εσωτερικευμένη φόρτιση ο ταλαντούχος Κωνσταντίνου, δρα και βιώνει τα γεγονότα πρόθυμος να πεθάνει ανά πάσα στιγμή και ταυτόχρονα έτοιμος να προχωρήσει στο επόμενο στάδιο της ζωής του σαν να μη συνέβη τίποτα, σαν η μοναξιά του να είναι προδιαγεγραμμένη.

Ο Κωνσταντίνου υποστηρίζεται από την εξίσου καλή ερμηνεία της Μαυρίδου, στον ρόλο της θαρραλέας, δυναμικής και τρυφερής Χρύσας, που εξωθείται στη δουλειά που κάνει από την ανάγκη να μεγαλώσει το παιδί της, χωρίς να προδίδει τη μητρική της στοργή, την οποία προεκτείνει προς τους ανθρώπους που μεταφέρει. Επιπλέον, το σενάριο βρίσκει μια έξυπνη κεντρική ιδέα για να μιλήσει για το ζήτημα της μετανάστευσης, αλλά την αφήνει ανεκμετάλλευτη, καθώς η πλοκή περιστασιακά πλατειάζει, ενώ άλλα σημεία της είναι άνισα αναπτυγμένα. Για παράδειγμα, παρακολουθούμε την εξέλιξη της ασήμαντης υπο-πλοκής του Λέβο, ενώ αναξιοποίητη μένει η ιστορία του μικρού αγοριού που αφήνεται απλώς να περπατάει στο πουθενά, όπως και η εσωστρέφεια του Γιάννη που παραμένει σχετικά επιφανειακή και μοιάζει σκηνοθετικά να μην έχει βρει την ισορροπία ύφους της σε σχέση με τον ρεαλισμό της κατάστασης των μεταναστών.

FOCUS

Σκην.: Γκλεν Φικάρα, Τζον Ρέκουα

Πρωτ.: Γουίλ Σμιθ, Μάργκοτ Ρόμπι, Ροντρίγκο Σαντόρο, Τζέραλντ ΜακΡάνι, Έιντριαν Μαρτίνεζ .

Ο Νίκι είναι ένας βετεράνος κλέφτης, που ετοιμάζεται για ένα από τα μεγαλύτερα σχέδιά του, το οποίο όμως διαταράσσεται από την επανεμφάνιση της Τζες, έρωτα

της ζωής του. Κωμική περιπέτεια εγκλήματος, με ένα ιδανικό πρωταγωνιστικό ζευγάρι, κι ένα σενάριο που είναι χτισμένο ώστε ν’ αντανακλά το θέμα του, τακτική που δεν αποδεικνύεται εντελώς αποτελεσματική. Όπως δηλαδή ο Νίκι διδάσκει τη Τζες να δημιουργεί αντιπερισπασμούς ώστε ν’ αποσπάει την προσοχή των υποψηφίων θυμάτων της (βλ. τη σκηνή δοκιμασίας της στη Νέα Ορλεάνη), έτσι η πλοκή μετατοπίζει συνεχώς το ενδιαφέρον του θεατή, αποκαλύπτοντας ανά τακτά διαστήματα μια καινούρια ανατροπή, μικρότερης ή μεγαλύτερης σημασίας. Το πρόβλημα είναι ότι τελικά οι ανατροπές καταντούν αυτοσκοπός, κι αφού προηγουμένως έχουν παραμεληθεί ο κακός της ιστορίας και η κρισιμότητα των διακυβευμάτων, που θα έκαναν τις εκπλήξεις σημαντικότερες και κάτι παραπάνω από δείγματα σεναριακής ταχυδακτυλουργίας.