«Δεν πιστεύω στους ή στις σταρ που φτιάχνονται από τα διάφορα κυκλώματα και που χάνονται με το χάραγμα της αυγής. Χωρίς να θέλω να μιλήσω για τον εαυτό μου, πιστεύω ότι σταρ είναι αυτός που μπορεί να επηρεάσει και να ακτινοβολήσει σ έναν μεγάλο αριθμό ανθρώπων.

Είναι δηλαδή ο χαρισματικός από την φύση του άνθρωπος». Έλεγε η μεγάλη Μελίνα Μερκούρη η οποία έφυγε από τη ζωή πριν από 21 χρόνια σαν χθες.

Για τους Ελληνες κυρίως αλλά και για τους ξένους η φωνή της Μελίνας ήταν η φωνή της Ελλάδας.

Το σύμβολο της ελευθερίας. Η αιώνια έφηβη -όπως δικαιολογημένα την χαρακτήρισαν- η πληθωρική γυναίκα που κουβαλούσε την Ελλάδα μέσα της.

Το 1965 παντρεύτηκε τον Aμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν, ο οποίος και τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978).

Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε. Εκλέχθηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου.

Όραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Το άστρο της Μελίνας έσβησε στις 6 Μαρτίου του 1994.