Αυτή την εβδομάδα, μια γυναίκα τα καταφέρνει καλύτερα από δύο άντρες.

CAKE

Σκην.: Ντάνιελ Μπαρνζ

Πρωτ.: Τζένιφερ Άνιστον, Αντριάνα Μπαράζα, Άνα Κέντρικ, Σαμ Γουόρδινγκτον, Φελίσιτι Χάφμαν

Η Κλερ είναι μια δικηγόρος, η οποία έχει μόλις περάσει ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα, που της έχει προκαλέσει σωματικό και ψυχικό πόνο, αλλά πάνω απ’ όλα, την απώλεια του μικρού της γιου. Η αυτοκτονία μίας από τις άλλες κοπέλες στην ομάδα θεραπείας της, την οδηγεί να μάθει περισσότερα για την οικογένεια της νεκρής.

Δραματική κομεντί πένθους, τέταρτη μεγάλου μήκους προσθήκη στην άνιση φιλμογραφία του 45χρονου αμερικανού Μπαρνζ, που περιλαμβάνει επίσης το τρυφερό «Η Φοίβη στη Χώρα των Θαυμάτων» («Phoebe in Wonderland», 2008), το απογοητευτικό «Beastly» (2011) και το «Won’t back down» (2013) που δεν έχω δει ακόμη. Εδώ ο Μπαρνζ δίνει την ιστορία μιας γυναίκας που προσπαθεί να συνέλθει από βαρύ πένθος, θέμα που φυσικά έχουμε ξαναδεί πολλές φορές- π.χ. «Απώλεια» («Rabbit hole», Τζον Κάμερον Μίτσελ, 2010), αλλά εδώ αποδίδεται στην αισιόδοξη εκδοχή του, με ισορροπία δράματος και χιούμορ, και μια Άνιστον σ’ έναν από τους λιγότερο λαμπερούς ρόλους της, τον οποίο αξιοποιεί σε μία από τις καλύτερές της ερμηνείες, που της χάρισε υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα, και θα μπορούσε να την έχει οδηγήσει επίσης μέχρι την οσκαρική πεντάδα.

Ωστόσο, λέγοντας ότι αυτός είναι ένας από τους λιγότερο λαμπερούς ρόλους της 46χρονης ηθοποιού, δε σημαίνει ότι η εμφάνισή της δε συμβάλλει στην κατασκευή του. Απλώς το κάνει με τον αντίθετο τρόπο απ’ ό,τι συνήθως. Δηλαδή το μακιγιάζ μπορεί να μην είναι καλλυντικό, αλλά παραμένει κρίσιμο ακριβώς στο ν’ αποχρωματίσει και να τραυματίσει το πρόσωπο της Κλερ, κυριολεκτικά ενσαρκώνοντας τη θλίψη και την παραίτηση της ηρωίδας, προτάσσοντάς τα όχι μόνο ως ψυχολογικό, αλλά κι ως φυσικό εμπόδιο στον δρόμο της προς την αποκατάσταση.

Ένας δρόμος που ακολουθεί μια μάλλον συνηθισμένη και προβλέψιμη διαδρομή, αλλά τουλάχιστον χαράζεται με εγκράτεια, λεπτότητα, συγκίνηση και τις αναγκαίες δόσεις ελαφρότητας που χρειάζονται για να οδηγήσουν την Κλερ να ολοκληρώσει τον κύκλο του πένθους, και να τον κλείσει με την τελευταία απότομη ανόρθωση του σώματός της μέσα στο αυτοκίνητο.



ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΜΑΥΡΗ ΘΑΛΑΣΣΑ

BLACK SEA

Σκην.: Κέβιν Μακντόναλντ

Πρωτ.: Τζουντ Λο, Σκουτ ΜακΝέρι, Τζόντι Γουίτακερ, Τζουν Σμιθ, Τομπάιας Μένζις

Ο Ρόμπινσον είναι καπετάνιος υποβρυχίων, που έχει μόλις απολυθεί από μία εταιρεία ανάκτησης ναυαγίων, ώσπου προσλαμβάνεται από έναν πλούσιο επιχειρηματία για να εντοπίσει ένα φορτίο χρυσού τεράστιας αξίας στον βυθό της Μαύρης Θάλασσας, το οποίο προοριζόταν για δάνειο από τον Στάλιν στον Χίτλερ κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εκείνος συστήνει ένα πλήρωμα με τους καλύτερους βρετανούς και ρώσους συναδέλφους του, επιβιβάζονται σ’ ένα σκουριασμένο υποβρύχιο και ξεκινούν για μια αποστολή γεμάτη κινδύνους, μέσα κι έξω από το σκάφος.

Η πιο πρόσφατη προσθήκη στην κατηγορία περιπετειών υποβρυχίου, που περιλαμβάνει τίτλους όπως οι «Run silent, run deep» (Ρόμπερτ Γουάιζ, 1958), «Υποβρύχιο U-96: επιστροφή στην κόλαση» («Das Boot», Βόλφγκανγκ Πίτερσεν, 1981), «Το κυνήγι του Κόκκινου Οκτώβρη» («The hunt for Red October», Τζον ΜακΤίρναν, 1990) και «Crimson Tide» (Τόνι Σκοτ, 1995).

Κατά τη γνώμη μου, η γενική αίσθηση που δημιουργεί το φιλμ δεν το κατατάσσει ανάμεσα στους παραπάνω υποδειγματικούς τίτλους του είδους, αλλά δεν παύει να προσφέρει ευχάριστη διασκέδαση, αφού οι ερμηνείες είναι φροντισμένες, τα οπτικά και ηχητικά εφέ ρεαλιστικά, η πλοκή προσφέρει συνεχώς ένα καινούριο εμπόδιο στους ήρωες και το τέλος αποφεύγει την ευκολία.



ΤΖΟΝ ΓΟΥΙΚ

JOHN WICK

Σκην.: Τσαντ Στάλσκι, Ντέιβιντ Λιτς

Πρωτ.: Κιάνου Ριβς, Μίκαελ Νίκβιστ, Γουίλεμ Νταφό, Έιντριαν Παλίκι.

Ο Τζον Γουίκ έχει μόλις χάσει τη γυναίκα του, η οποία έχει φροντίσει να του σταλεί ένα κουτάβι για να του κρατάει παρέα μετά τον θάνατό της. Όμως ένα βράδυ, ρώσοι διαρρήκτες τραυματίζουν άσχημα τον Τζον, κλέβουν το αυτοκίνητο του και σκοτώνουν το κουτάβι του, οπότε το μόνο που του μένει τώρα, είναι να εκδικηθεί.

Αυτό είναι και το μόνο που απομένει στην ταινία, αφού η πλοκή εξαντλείται στην εξόρμηση εκδίκησης του ήρωα, η οποία είναι καλοσχεδιασμένη, αλλά συνηθισμένη και σε μεγάλο βαθμό διεκπεραιωτική, χωρίς ιδιαίτερες συναισθηματικές διακυμάνσεις ή περαιτέρω περιπλοκή. Ωστόσο, ο Ριβς ανταποκρίνεται ικανοποιητικά στον ρόλο, ενώ το ιδιόρρυθμο αφηγηματικό σύμπαν που δημιουργεί το σενάριο και η ατμοσφαιρική εικονογραφία με την οποία το ζωντανεύει η σκηνοθεσία (π.χ. η κλειστή κοινότητα των εκτελεστών και το ξενοδοχείο που τους φιλοξενεί), αποτελούν προσόντα της ταινίας που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν μελλοντικές -ελπίζουμε και πιο ενδιαφέρουσες- περιπέτειες του ήρωα, η πρώτη από τις οποίες έχει ήδη ανακοινωθεί.