Οταν γεράσει ο άνθρωπος
στην άκρη θα καθίσει
και περιμένει τη στιγμή
που ο κύκλος του θα κλείσει.

Συνέχεια είναι σκεφτικός
κάτω τη γη κοιτάζει
και απ’ τα μάτια τακτικά
καυτό το δάκρυ στάζει.

Αναπωλεί το παρελθόν
και ζει με τσ’ αναμνήσεις
θυμάται λύπες και χαρές
τα νιάτα του επίσης.

Πώς ήμουν πώς κατάντησα
πού ‘ναι η λεβεντιά μου
ο χρόνος την αφάνισε
κι ήρθαν τα γηρατειά μου.

Το σώμα μου καμπούριασε
τα πόδια δεν μπορούνε
και το δρομάκι το μικρό
με κόπο το περνούνε.

Γεροντάκια μου εις τη ζωή
να ‘χετε ψυχραιμία
μακάρι κι άλλοι να φτάσουνε
σ’ αυτή την ηλικία.

Και ο καθένας τη ζωή
να τη φιλοσοφήσει
πως όταν έρθει η ώρα του
τον κόσμο αυτό θ’ αφήσει.

Καλλιρρόη
Θεριάκη - Κουφάκη