Προσπαθώ να καταλάβω, χωρίς πυξίδα και χωρίς προσανατολισμό, τον πολιτικό κόσμο του σήμερα. Ξέρω, βέβαια, τον πολιτικό κόσμο που άφησα πίσω μου. Όμως, πίσω μου επίσης, στέκουν διάφορα πολιτικά συστήματα, όλα γεννημένα από ανθρώπινες ιδέες.
Ιδέες που διατηρούσαν την κοινωνική ισχύ τους, σύμφωνα με το βαθμό του κοινωνικού πολιτισμού του ανθρώπινου συνόλου το οποίο ήθελε να ελέγχει και να συντονίζει τη διακυβέρνησή του. Οι ορδές, οι οικογενειακού τύπου ομάδες, οι φυλές, κ.τλ. είναι οι πρώτες προσπάθειες συμβίωσης του ανθρώπου.
Θα χρειαστούν χιλιάδες χρόνια μέχρις ότου κάποια μυαλά, όπως οι Σωκράτης, Πλάτωνας, Αριστοτέλης, να συλλάβουν την ιδέα της δημοκρατικής διακυβέρνησης. Είναι η στιγμή όπου η φιλοσοφική ιδέα της δημοκρατίας φεύγει από την καθαρή φιλοσοφία και κατεβαίνει για την εφαρμογή της στις ανθρώπινες κοινωνίες. Κι ύστερα ήρθαν οι διάφορες μορφές δημοκρατίας. Πολιτικές δημοκρατίες διαφόρων αποχρώσεων, εθνικές, κομμουνιστικές, δεξιές, αριστερές, σοσιαλιστικές…, μέχρις ότου τελευταία παρουσιάστηκε και μια φιλελεύθερη δημοκρατία του κεφαλαίου. Είναι η οικονομική δημοκρατία του χρήματος και της υπερσυσσώρευσής του σε λίγα έως ελάχιστα ανθρώπινα χέρια, τα οποία και την ελέγχουν μέσω των τραπεζικών τους συστημάτων, των χρηματιστηριακών λειτουργιών του κεφαλαίου και της δανειακής πολιτικής του.
Σ’ αυτή την ιστορική στιγμή η δημοκρατία χάνει την επαφή της με τις ανθρωπιστικές ιδέες από τις οποίες γεννήθηκε. Η δισυπόστατη φιλοσοφική δημοκρατία του ελληνικού πνεύματος, δηλαδή της νοητής γνώσης, της αντικειμενικής, αλλά και της υπερβατικής (μεταφυσικής) σκέψης ή αισθητικής δεν υπάρχει πια. Οι δημοκρατίες του σήμερα αρκούνται μόνο στην αντικειμενική γνώση, την οποία έντεχνα και παγκόσμια εφαρμόζουν άξεστοι, μορφωμένοι δήθεν, άρχοντες και ιδιοκτήτες του παγκόσμιου κεφαλαίου.
Συμπερασματικά. Βλέπουμε ότι η μόρφωση μας χώρισε από την ΠΑΙΔΕΙΑ, γιατί η παιδεία είναι η ιδέα, είναι έννοια υπερβατική, μεταφυσική. Δεν είναι η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ, η οποία ανήκει στο χώρο της αντικειμενικής γνώσης. Οι άξεστοι πάντως του κεφαλαίου μας έκαναν να πιστέψουμε ότι εκπαίδευση ίσον και παιδεία. Καμιά σχέση. ΚΑΜΙΑ! Και μη μου πείτε ότι αυτό έγινε αυτόματα. ΟΧΙ. ΟΧΙ. Έγινε από οδηγητές μιας ψευτοδιανόησης, οι οποίοι μας έδωσαν ένα ψεύτικο μπούσουλα, δήθεν πλοήγησης προς το μέλλον μας, το χρήμα!
Μη μου πείτε ότι έχω άδικο. Να ένα παράδειγμα αποσιώπησης γραπτών κειμένων. Ποιος έγραψε το 1759 το βιβλίο με τίτλο «Η θεωρία των ηθικών συναισθημάτων»; Ε, λοιπόν, είναι ο ίδιος ο οποίος δεκαεπτά χρόνια αργότερα έγραψε άλλο ένα βιβλίο με τίτλο «Έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών». Είναι ένας καθηγητής του πανεπιστημίου της Γλασκώβης ονόματι Adam Smith. Το πρώτο βιβλίο του εξαφανίζεται τάχιστα από την κυκλοφορία, ενώ το δεύτερο γίνεται η βίβλος του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού. Γιατί εξαφανίστηκε το πρώτο βιβλίο, του οποίου συνέχεια ήταν το δεύτερο; Σ’ αυτό το σημείο η τρέχουσα διανόηση υιοθετεί και παρουσιάζει μόνο τη μονομερή αντικειμενική) συζήτηση της δημοκρατίας. Με τον τρόπο αυτό η δημοκρατία κουτσή (χωρίς το υπερβατικό της σκέλος) πορεύεται προς την απρεπή, ανόητη και παράλογη πια εξέλιξή της, αφού ήταν γνωστό, ακόμα και από την αθηναϊκή φιλοσοφική σχολή, ότι μόνο η ολοκληρωμένη γνώση των οικονομικών κανόνων με το αισθητικό σκέλος (υπέρβαση) παράγει την ανεξαρτησία με σωστή ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ. Ποιος θυμάται, ή έστω έχει ακούσει ότι ο Μαρξ στο «Κεφάλαιο» του συζητά ότι φοβάται την έκβαση της επιτυχίας του, γιατί, λέει ο ίδιος, ο άνθρωπος έχει το αίσθημα της αρπακτικότητας, την οποία αν επιβάλει κυρίαρχα στο κεφάλαιο θα προκαλέσει την καταστροφή του; Θυμάται κανείς μήπως, ή ξέρει, ότι ο Adam Smith για τον δικό του πολιτικό φιλελευθερισμό της βιομηχανικής εποχής αναφέρει ότι το υπέρ εξειδικευμένο σύστημα του βιομηχανικού εργάτη τον κάνει να χάνει τις κοινωνικές συνήθειές του και κατασκευάζει ένα άτομο αποκομμένο από τις άλλες γενικές κοινωνικές ικανότητές του και τον κάνει βλάκα και αδαή!!!
Περιπλάνηση τέλος. Από το μεσαίωνα του Δεσποτισμού στο βιομηχανικό αιώνα και στις μέρες μας, στον αιώνα της πληροφορικής, ο οποίος διαμορφώνει το σύγχρονο και μοντέρνο άνθρωπο της πληροφορικής τεχνολογίας. Είναι ο άνθρωπος που σκέφτεται διανοητικά μόνο, χωρίς αισθητική. Χειροπιαστά πράγματα. Όλα της διανόησής μας αντιπροσωπεύονται από ένα συγκεκριμένο αριθμό. Το σκέλος της φιλοσοφίας εκ του αισθητού, απ’ όπου η γέννηση των ιδεών, έχει αχρηστευθεί σχεδόν ολικά. Τώρα η πρόοδος και ανάπτυξη αντιπροσωπεύεται από αριθμούς. Ο θετικισμός σ’ όλο του το μεγαλείο. Ισχύει μόνο ότι μπορεί να ειπωθεί με αριθμούς. Μπροστά μας έχουμε τον Homo Numericus. Μόνο με αριθμούς δημιουργείται η ευτυχία μας.
Ο χρησιμοθήρας άνθρωπος έφτασε. Αν έχεις λεφτά, υποχρεωτικά είσαι και ευτυχισμένος. Άσχετο βέβαια το ότι οι τσέπες τους είναι γεμάτες και με αντικαταθλιπτικά και πολλοί πεθαίνουν από αυτά. Αυτά συμβαίνουν όταν καλλιεργείται η πεποίθηση ότι οι αριθμοί δημιουργούν την ευτυχία και μόνο αυτοί αναλαμβάνουν την κοινωνική και ψυχική οργάνωση της εργασίας ακόμα και σε τομείς όπως είναι η παιδεία, η υγεία, η έρευνα , το περιβάλλον και μερικοί άλλοι, οι οποίοι δεν πρέπει να ανήκουν ολοκληρωτικά στη δικαιοδοσία των αριθμών. Πρέπει όμως να συμμετέχουν κυρίως και υποχρεωτικά στη δημιουργία ενός Ανθρώπου ΠΟΛΙΤΗ, γιατί αυτός ο άνθρωπος είναι η πρόοδος. Στην αρχαία Αθήνα αυτό ακριβώς πίστευαν. Αυτόν τον άνθρωπο πολίτη έπλαθε η δημοκρατία της πόλης των Αθηνών, με την νοητή και αισθητική μορφή της σκέψης.
Οι εικόνες που είδα στο ταξίδι μου ζητούν τώρα να τις βάλω σε τάξη, σε ειρμό, για να καταλάβω την πραγματική αξία τους. Να δω τι είδα.
Κατάλαβα, λοιπόν, ότι παγκόσμια ζούμε σε μια αυτοκρατορία. Την αυτοκρατορία του χρήματος. Αυτή η αυτοκρατορία έχει μια de facto παγκόσμια κυβέρνηση, με τους δικούς της de jure θεσμούς, όπως είναι: το Δ.Ν.Τ., η Παγκόσμια Τράπεζα, η NAFTA (Βόρειο Αμερικανική Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου), η GATT (Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου), καθώς και με τις συναντήσεις της εκτελεστικής της εξουσίας, όπως είναι η συνάντηση των G7 (πλούσιες βιομηχανικές χώρες). Και μαζί με αυτές τις αυτοκρατορικές δομές πηγαίνει και όλη η γραφειοκρατική ακόμα δομή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Χαϊδεμένα παιδιά και πελάτες της αυτοκρατορίας του χρήματος οι υπερεθνικές εμπορικές και βιομηχανικές ιδιωτικές εταιρείες και παρόμοια άλλα συγκροτήματα ιδιωτικής έμπνευσης.
Αυτή είναι η Αυτοκρατορία. Τα κράτη που την αποτελούν είναι υπό την κατοχή της και αυτή μειώνει τις ελεύθερες συνθήκες λειτουργίας τους. Θέλοντας και μη όλα τα κράτη παρουσιάζουν «δημοκρατικά ελλείμματα». Αντίο, λοιπόν, στη Δημοκρατία των κρατών. Χαρείτε, πάλι, τη δημοκρατία του πολιτισμού σας μόνο ως Έθνος. Η έννοια του Κράτους πεθαίνει. Ανήκουμε στην αυτοκρατορία του χρήματος.
Όμως, η πάλη εναντίον της από τους λαούς της άρχισε. Δείγμα της πάλης οι παγκόσμιες κινητοποιήσεις για τα θέματα που δημιουργεί η αυτοκρατορία του χρήματος. Δείτε π.χ. τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη των λαών του κόσμου για το θέμα του δανεισμού της Ελλάδας. Όλοι οι λαοί βοηθούν διαδηλώνοντας όχι πια εναντίον μιας κρατικής κυβέρνησης, αλλά εναντίον του παγκόσμιου συστήματος διαχείρισης της δημοκρατίας. Αυτή η παγκόσμια κινητοποίηση γνωρίζει τον εχθρό, ο οποίος δεν είναι πια μια τοπική κυβέρνηση εναντίον της οποίας συνήθως διαμαρτύρονταν οι λαοί.
Έχω τώρα ένα καλό αραξοβόλι στο ταξίδι μου χωρίς πυξίδα. Έξω, όμως, ακούω την τρομερή καταιγίδα που σχηματίζεται σιγά-σιγά. Άλλωστε, μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργούνται οι τεράστιοι ποταμοί με τους φοβερούς καταρράκτες τους που πνίγουν και συγχρόνως ξεπλένουν. Ίδωμεν.
