Του Κώστα Μπογδανίδη
«Μπορούμε να το κάνουμε. Η Κρήτη αξίζει περισσότερα». Ήταν η φράση του Σταύρου Καμπέλη κάθε φορά που συνεργάτες του έλεγαν ότι βάζει μεγάλους στόχους. Όπως το δρόμο Ηρακλειο- Βιάννος, το δρόμο προς τη Χερσόνησο, το φράγμα Αποσελέμη. Με μεθοδικότητα και γνώση κατάφερνε να πάει ένα βήμα παραπέρα ό,τι αναλάμβανε.
Το απέδειξε όσο ήταν στο ΤΕΕ/ΤΑΚ, όσο προσέφερε στα κοινά, όταν υπηρέτησε στην Κρήτη και τη Θράκη ως περιφερειάρχης, αλλά και στο ΥΠΕΧΩΔΕ και το υπουργείο Εσωτερικών ως γραμματέας. Όπου και να πήγε άφησε τη σφραγίδα του με κορυφαία στιγμή την ίδρυση των ΚΕΠ και την πάταξη της γραφειοκρατίας.
Ο Σταύρος Καμπέλης δεν είναι πια στη ζωή. Γιατί στις θύμησες όλων παραμένει ένα πρόσωπο που προσέφερε πολλά στην ανάπτυξη της Κρήτης από όποια θέση κι αν υπηρέτησε. Ο πρώην περιφερειάρχης έσβησε χθες τα ξημερώματα στο ΠΑΓΝΗ όπου νοσηλευόταν τις τελευταίες ημέρες. Είχε επιπλοκές στην υγεία του εξαιτίας της μεταμόσχευσης που είχε κάνει. Είχε και γενικότερα κλονισμένη υγεία με πολλά προβλήματα- θυμάμαι την εποχή που ήταν γενικός γραμματέας που νοσηλεύθηκε στην Εντατική Μονάδα με εγκεφαλίτιδα. Και τότε κινδύνευσε η ζωή του.
Ποτέ όμως δεν το έβαλε κάτω. Ο Σταύρος Καμπέλης ήταν δυναμικός και σθεναρός παρά την όψη του πράου και του μειλίχιου ανθρώπου. Που ήταν, αλλά έκρυβε ένα Κρητικό μέσα του που δεν ανεχόταν το λίγο. Και το απέδειξε κι από το πέρασμα του στο ΤΕΕ, το ΠΑΣΟΚ όπου δούλεψε χρόνια, αλλά πολύ περισσότερο στην Περιφέρεια Κρήτης όπου τοποθετήθηκε περιφερειάρχης μετά τις εκλογές του 1993. Και ήταν μια έκπληξη η επιλογή του τότε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Αλλά απολύτως επιτυχημένη επιλογή.
Μέχρι το 1997 που παρέμεινε στην Περιφέρεια Κρήτης δρομολόγησε σπουδαία έργα με πρώτο το δρόμο Ηρακλειο- Βιάννος. Ακόμη θυμούνται οι συνεργάτες του- πρώτος και καλύτερος ο Αντώνης Φουντουλάκης- τη μάχη που έδωσε για να πείσει αρχαιολόγους και μη να αφήσουν να γίνει το πρώτο κομμάτι του δρόμου. Από τον κόμβο Κατσαμπά ως την Καλλιθέα μέχρι το Σκαλάνι.
Ατέλειωτα ξενύχτια και παραινέσεις να δώσουν την άδεια. Έβλεπε ότι αυτός ο δρόμος έπρεπε να ξεκινήσει και αν θα γινόταν θα άλλαζε τα πράγματα στην ενδοχώρα. Και το κατάφερε- ήταν και τύχη που ο Θ.Καρούντζος αργότερα έπιασε το θέμα και προχώρησε το δρόμο που το 2004 είχε σχεδόν τελειώσει και σήμερα είναι στην ίδια κατάσταση.
Το ίδιο σθένος έδειξε και με το φράγμα Αποσελέμη. Εκείνος πρώτος έβαλε το λιθαράκι να πείσει και τελικά εντάχθηκε στο Ταμείο Συνοχής. Όπως και οι δρόμοι στη Χερσόνησο και ο διπλός κλάδος..
Αλλά το πιο σπουδαίο ήταν η προσφορά του στο ΥΠΕΧΩΔΕ και κυρίως στο υπουργείο Εσωτερικών όπου έδωσε μάχη για την αποκέντρωση και την πάταξη της γραφειοκρατίας. Εκείνος εμπνεύστηκε κι έπεισε τη Βάσω Παπανδρέου να προχωρήσουν στην κατάθεση της υπεύθυνης δήλωσης για να καταργήσουν πιστοποιητικά αλλά και την ίδρυση των ΚΕΠ που ήταν τότε ένα καινοτόμο βήμα που ακόμη και τόσα χρόνια μετά φαίνεται πόσο σημαντικό ήταν!
Το τελευταίο διάστημα ειχε ιδιωτεύσει, αλλά ποτέ δεν έπαψε να συμμετέχει , να παρεμβαίνει στα κοινά και μέσω της αρθρογραφία του στην “Π”. Οι αναμνήσεις που αφήνει πίσω του είναι μόνο θετικές.
