Ήρωες που δοκιμάζουν τα όριά τους, σε νέες και ακραίες καταστάσεις.

ΚΕΛΙ ΑΠΟ ΧΡΥΣΑΦΙ

LA JAULA DE ORO

Σκην.: Ντιέγκο Κεμάντα-Ντίεζ

Πρωτ.: Μπράντον Λόπεζ, Ροντόλφο Ντομίνγκεζ, Κάρεν Μαρτίνεζ, Κάρλος Τσαχόν

Τέσσερεις έφηβοι φεύγουν από τη Γουατεμάλα, σε μια προσπάθεια να φτάσουν στις Η.Π.Α. μέσα από το Μεξικό, όμως στη διαδρομή θα συναντήσουν πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες απ’ ό,τι φαντάζονταν.

Μεταναστευτικό δράμα, που κέρδισε το βραβείο A Certain Talent στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Καννών 2013, καθώς επίσης τον Χρυσό Αλέξανδρο μαζί με τα βραβεία σκηνοθεσίας και κοινού στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης της ίδιας χρονιάς.

Το θέμα της παράνομης μετανάστευσης από τη Λατινική Αμερική στις Η.Π.Α. και μάλιστα στην οροφή ενός τρένου, το έχουμε ξαναδεί προηγουμένως στο «Χωρίς όνομα» («Sin nombre», Κάρι Φουκουνάγκα, 2009). Είναι λοιπόν μάλλον αναπόφευκτο ότι ορισμένα από τα γεγονότα της διαδρομής ίσως να μοιάζουν κοινότοπα για όποιον έχει δει κι εκείνη την ταινία. Ίσως εξαιτίας αυτού του αισθήματος επανάληψης, προσωπικά αισθάνθηκα ότι ανάμεσα στα περιστατικά, η πλοκή παρουσίαζε περιστασιακή αρρυθμία- μια εντύπωση ότι ο ρυθμός θα μπορούσε να είναι ελαφρώς πιο σφιχτός. Επίσης, παρότι υποδύονται τους χαρακτήρες τους με ανεπιτήδευτη αφοσίωση, οι ανήλικοι πρωταγωνιστές υστερούν σε εκφραστικότητα και νεύρο. Ωστόσο, αυτά που εξισορροπούν κι αποζημιώνουν για τα παραπάνω, είναι η αληθοφάνεια, η συνέπεια και η ανυποχώρητα σκληρή αλήθεια της ιστορίας, την οποία η ταινία υπηρετεί χωρίς μελοδραματισμό, ευκολίες ή παραχωρήσεις προς μια εύκολη αποκατάσταση της ευτυχίας, όχι μόνο ‘συνοψίζοντας’ τις πολύμορφες κακουχίες της μετανάστευσης, αλλά απομυθοποιώντας με αμείλικτο ρεαλισμό τελικά και το ίδιο το απατηλό όνειρο προς εκπλήρωση του οποίου ξεκινάει αυτή η οδύσσεια εξαρχής.

KINGSMAN:

Η ΜΥΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ

KINGSMAN:

THE SECRET SERVICE

Σκην.: Μάθιου Βων

Πρωτ.: Κόλιν Φερθ, Τάρον Έγκερτον, Σάμιουελ Τζάκσον, Μαρκ Στρονγκ, Σοφία Μπουτέλα, Μάικλ Κέιν, Μαρκ Χάμιλ

Ο Έγκζι είναι ένας παραβατικός νεαρός που επιλέγεται από τον μυστικό πράκτορα Χάρι Χαρτ, ως δόκιμο μέλος της ιδιωτικής μυστικής εταιρείας κατασκόπων Kingsman. Παράλληλα με την εκπαίδευσή του, ο Έγκζι θα κληθεί να βοηθήσει τον Χάρι και την υπηρεσία, να σταματήσουν το σχέδιο του πάμπλουτου επιχειρηματία Βάλενταϊν, με το οποίο σκοπεύει ν’ αφανίσει τον μισό πληθυσμό του πλανήτη.

Κωμική κατασκοπική περιπέτεια, βασισμένη στο κόμικ «The secret service» του σκοτσέζου Μαρκ Μίλαρ και του άγγλου Ντέιβ Γκίμπονς, το οποίο κυκλοφόρησε το 2012. Η πρώτη κατασκοπική ταινία δράσης που θα δούμε φέτος, καθώς ακολουθούν τα «Ο άνθρωπος του Νοέμβρη» («The November Man», Ρότζερ Ντόναλντσον) με τον Πιρς Μπρόσναν, «Κωδικό όνομα U.N.C.L.E.» («The man from U.N.C.L.E.», Γκάι Ρίτσι) με τους Χένρι Κάβιλ και Άρμι Χάμερ, το ακόμη άτιτλο «Mission: Impossible 5» (Κρίστοφερ Μακουάρι) με τον απτόητο Τομ Κρουζ, το «SPECTRE» (Σαμ Μέντες) με τον Ντάνιελ Κρεγκ στην τέταρτη εμφάνισή του ως 007, καθώς και το κωμικό «Spy» (Πωλ Φιγκ) με τη Μελίσα Μακάρθι σε αυτό που απ’ ό,τι φαίνεται από το τρέηλερ θα είναι ακόμα μία παρωδία των ταινιών Μποντ.

Το «Kingsman» είναι μία πληθωρική ταινία δράσης, θεαματική και αστεία, που ταυτόχρονα υπηρετεί και παρωδεί το είδος στο οποίο ανήκει, τροφοδοτούμενη από την παράδοσή του, καθώς η κεντρική σεναριακή ιδέα μιας ανεξάρτητης μυστικής υπηρεσίας αποτελούμενης από τζέντλεμαν κατασκόπους με παλιομοδίτικη αριστοκρατική εμφάνιση, ανάγεται στις ομοειδείς τηλεοπτικές της δεκαετίας του ’60, και πλησιέστερα στο βρετανικό σήριαλ «The Avengers», που προβαλλόταν την περίοδο 1961-1969 στο δίκτυο ITV και μεταφέρθηκε στο σινεμά το 1998 με την απογοητευτική ομώνυμη διασκευή του Τζερεμάια Τσέτσικ.

Επίσης, το φιλμ σχολιάζει το είδος έμμεσα και άμεσα, με τα περισσότερα σχόλια να στοχεύουν τον δημοφιλέστερο εκπρόσωπό του, Τζέιμς Μποντ (π.χ. η αρχετυπική πόζα του Λάνσελοτ κατά την εναρκτήρια σεκάνς, η δηλητηριώδης λεπίδα κρυμμένη στη σόλα του παπουτσιού βγαλμένη κατευθείαν από το «Από τη Ρωσία με αγάπη» κ.α.), κι απ’ αυτά θα ήθελα να ξεκινήσω για να εξηγήσω αυτή που θεωρώ μια κρίσιμη ανισότητα η οποία χαρακτηρίζει και -κατά τη γνώμη μου- ζημιώνει το φιλμ, παρά τις καλές προθέσεις και τις υψηλές προδιαγραφές του.

Σ’ έναν από τους διαλόγους ανάμεσα στον Χαρτ και τον Βάλενταϊν, ο δεύτερος ρωτάει τον πρώτο αν του αρέσουν οι κατασκοπικές ταινίες κι ο άλλος απαντάει ότι “τελευταία έχουν σοβαρέψει υπερβολικά για το γούστο μου”, ενώ αμέσως μετά νοσταλγούν μαζί τις παλιότερες ταινίες της σειράς Μποντ- ένας ξεκάθαρος υπαινιγμός κατά της υπερβολικής σοβαρότητας στην περίοδο του Κρεγκ και υπέρ του πιο ανέμελου τόνου στην εποχή του Σων Κόνερι και ειδικά του Ρότζερ Μουρ. Μ’ αυτή τη σύντομη στιχομυθία, το σενάριο εκδηλώνει την πρόθεση του σκηνοθέτη, την οποία εκείνος έχει επίσης εκφράσει σε συνεντεύξεις του, να φτιάξει μια κατασκοπική ταινία διασκεδαστική σαν τις παλιές ταινίες Μποντ, καθώς οι τωρινές τού φαίνονται ότι έχουν πάρει τον εαυτό τους υπερβολικά στα σοβαρά.

Αυτή του η παρατήρηση δεν είναι εντελώς άστοχη, καθώς, ομολογουμένως, οι ταινίες Μποντ με πρωταγωνιστή τον Ντάνιελ Κρεγκ, εμπλέκουν τον ήρωα σε αποστολές δραματικού προσωπικού χαρακτήρα περισσότερο απ’ όσο απαιτούν οι ελαφριοί στόχοι του είδους, τόσο ώστε ακόμη και οι φαν του ήρωα ν’ αναγνωρίζουν ότι πρέπει στο εξής να ενισχυθούν οι πιο διασκεδαστικές πλευρές των σεναρίων. Ωστόσο, από το ‘ξέγνοιαστο’ παρελθόν του Μποντ το οποίο αναπολεί ο Βων, δε λείπουν οι θεωρούμενες ως παρακμιακές στιγμές της σειράς, οι οποίες περιλαμβάνουν τους τίτλους όπου το χιούμορ υπονόμευε τη δράση και καταντούσε αυτο-παρωδιακό, όπως, για παράδειγμα το «Moonraker» (Λούις Γκίλμπερτ, 1979). Μάλιστα, το πρόβλημα της ταινίας του Βων, δεν είναι ότι επιχειρεί να επαναφέρει το fun στο είδος κατασκοπίας, αλλά το ότι μπερδεύει την ανεμελιά με την παρωδία. Για να γίνω σαφέστερος, το να πάρεις στα σοβαρά το είδος που επιλέγεις να υπηρετήσεις, δε σημαίνει ότι πρέπει να το μεταχειριστείς αναγκαστικά με δραματικότητα και βαρύ συναίσθημα. Ανάμεσα στα δύο άκρα των Μουρ και Κρεγκ, υπάρχουν όλες οι υπόλοιπες ταινίες της σειράς που παραμένουν διασκεδαστικές χωρίς να γίνονται υπερβολικά σοβαρές, αλλά και χωρίς να αυτο-υπονομεύονται. Εξίσου ιδανικό παράδειγμα κατασκοπικών ταινιών που παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά και προσφέρουν αποθεωτική διασκέδαση, είναι τα «Mission: Impossible», τα οποία -ειδικά το τρίτο και το τέταρτο- αποτελούν τον ορισμό του κινηματογραφικού ρόλερ-κόστερ, επίσης χωρίς να υπομονεύονται μέσα από την αυτο-παρώδηση.

Αντιθέτως, ο Βων υπονομεύει συνεχώς τη δική του ιστορία, την οποία στη μία σκηνή σοβαρεύει με ανατρεπτικές επιλογές που αφορούν το κάστινγκ και στην άλλη κορυφώνει τις προσπάθειες των ηρώων με καρτουνίστικες εκρήξεις, οι οποίες είναι μόνο ένα από τα άφθονα παρωδιακά προς το είδος και αυτο-παρωδιακά στοιχεία της ταινίας (το σχίσιμο του Λάνσελοτ σε δύο κομμάτια, το ψεύδισμα του Βάλενταϊν κ.α.) , που την αφήνουν να θυμίζει περισσότερο μια περιπετειώδη παραλλαγή του Ώστιν Πάουερς ή του παλιότερου «Casino Royale» (Κεν Χιούζ, Τζον Χιούστον, Τζόζεφ Μαγκράθ, Ρόμπερτ Πάρις και Ρίτσαρντ Τόλματζ, 1967), παρά κάτι αντίστροφο που θα παρέπεμπε πιο εύστοχα στα παλιότερα Μποντ, δηλαδή μια καλοστημένη περιπέτεια με περιστασιακά χιουμοριστικά διαλείμματα.

ΠΕΝΗΝΤΑ ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΚΡΙ

FIFTY SHADES OF GREY

Σκην.: Σαμ Τέιλορ-Τζόνσον

Πρωτ.: Ντακότα Τζόνσον, Τζέιμι Ντόρναν, Τζένιφερ Ιλ, Λουκ Γκράιμς, Μάρσα Γκέι Χάρντεν

Η Αναστέιζια είναι μια φοιτήτρια που επισκέπτεται τον 27χρονο πάμπλουτο επιχειρηματία Κρίστιαν Γκρέι, για να του πάρει συνέντευξη για τη φοιτητική εφημερίδα. Γοητεύονται κατευθείαν ο ένας απ’ τον άλλο και σιγά-σιγά εκείνος την παρασέρνει σ’ έναν πρωτόγνωρο γι’ αυτήν κόσμο ερωτικής απόλαυσης.

Ερωτικό δράμα που αποτελεί μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της 52χρονης βρετανίδας Ε.Λ. Τζέιμς, το οποίο κυκλοφόρησε το 2011 ως πρώτο μέρος μιας τριλογίας, κι έγινε στιγμιαίο μπεστ-σέλερ, με τις πωλήσεις των τριών βιβλίων να έχουν ξεπεράσει μέχρι σήμερα τα 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

Προσωπικά το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει, οπότε δε μπορώ να κάνω ευθεία σύγκριση ανάμεσα στο πρωτότυπο και τη διασκευή του. Η ταινία αυτή καθαυτή, εκτυλίσσεται με την απλοϊκότητα και την αφέλεια ενός κινηματογραφικού Άρλεκιν, όπου ένας άντρας ερωτικά πολύπειρος, ψυχικά τραυματισμένος και συναισθηματικά αποκλεισμένος, βγαίνει απ’ την απομόνωση -σύμπτωμα της οποίας αποτελούν οι εξεζητημένες προτιμήσεις του- χάρη στον έρωτα μιας αγνής κοπέλας. Από ‘κει και πέρα, το φιλμ γίνεται σεξουαλικά τολμηρό μόνο όσο του επιτρέπουν οι μικρές αναγκαστικές παραχωρήσεις που κάνει η σεμνοτυφία του Χόλιγουντ στο σαδομαζοχιστικό θέμα του βιβλίου και τις ανάλογες προσδοκίες των αναγνωστ(ρι)ών, οι οποίοι (-ες) όμως θα πρέπει να ικανοποιηθούν απλώς με μερικούς κόμπους και χαστούκια, ικανά να σοκάρουν μόνο θεατές σεξουαλικά άπειρους ή συντηρητικούς.