Μας φέρνεις ένα ολοκαίνουργιο βιβλίο με ένα πολύ λιτό και απλό εξώφυλλο. Δυο αντρικά πόδια και ένας κύριος που μας γυρνά την πλάτη και προχωράει μπροστά, “μάγκας”. Είναι ένας τύπος που είναι σα να λέει: “Αδιαφορώ για σας” αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Πρώτα από όλα “Γυναικεία πόδια σε αντρικά παπούτσια” ένας άβολος τίτλος... σε ένα μυθιστόρημα. Από την αρχή κάτι με κάνει να νιώθω άβολα...
Καταρχήν επειδή είπες άβολα, εγώ πιστεύω ότι όσες φορές μας πίεσαν και ήμασταν άβολα, τότε αναγκαστήκαμε να γίνουμε και πολυμήχανοι και το μυαλό μας να δουλέψει με χίλιες στροφές και να βρούμε λύσεις. Οπότε, γενικά, ακόμα και το «άβολα» εγώ το βλέπω ότι είναι τρόπος να σου δείξει να ψάξεις να βρεις τις πόρτες διαφυγής…
Μια εκπαιδευτική μέθοδος δηλαδή αυτό το «άβολα». Συμφωνώ Γιατί πολλά χρήσιμα έχουμε μάθει στη ζωή μας επειδή κάτι μας ξεβόλεψε και χρειάστηκε να το ρυθμό μας.
Ναι, αλλά και ο τίτλος του βιβλίου είναι και ενός από τα διηγήματα, επειδή ήταν το πιο παράξενο μου διήγημα. Δηλαδή στο συγκεκριμένο η έμπνευσή μου ξέφυγε τελείως και είπα αφού ξέφυγε τόσο η έμπνευση θα βάλω τίτλο εκεί που ξέφυγα. Οπότε είναι από τα πιο «φευγάτα» με βάση τη φαντασία μου.
Από τα διηγήματα δε θυμάμαι αν είναι το πρώτο ή το δεύτερο, μιλάς για τα e-mail και την αξία ενός γράμματος. Το παρουσιάζεις σαν μια ανθρώπινη οντότητα, δηλαδή “μιλάει“ για τη ταλαιπωρία του, για την επιθυμία του και την αγωνία του να παραμείνει στην ανθρώπινη κοινωνία.
Δεν ξέρω πόσοι από τους ακροατές μας είχαν ανταλλάξει γράμματα, πριν η τεχνολογία μας κατακλείσει... Φυλάω κάτι σαν δικό μου προσωπικό μουσείο. Εννοώ γράμματα που είχα ανταλλάξει με πρώην πια αγαπημένες μου ή γράμματα φίλων. Επειδή το γράμμα σχεδόν δεν υφίσταται σήμερα, το έκανα να μιλάει πώς ήταν τότε, πώς νιώθανε οι άνθρωποι με την ανταλλαγή γραμμάτων και βέβαια το συγκρίνω με την τεχνολογία. Έχω κάνει το γράμμα να μιλάει σαν άνθρωπος.
Όταν διάβαζα αυτό το διήγημα, ένιωθα να το συμμερίζομαι. Σήμερα ειναι τόσα πολλά τα ηλεκτρονικά μηνύματα φκιασιδωμένα με την ψυχρή ορθογραφία τους, ενώ το γράμμα θα έχει και τη μουτζουρίτσα του, τη διόρθωσή του. Τα της τεχνολογίας τα μηνύματα φτάνουν σε εμάς γρήγορα αλλά ψυχρά ενώ το γράμμα ήταν πιο ανθρώπινο. Είχε ψυχή.
Πέρα από αυτό, εγώ προσωπικά έχω λάβει γράμματα που είχανε μέσα γιασεμί, είχες τη δυνατότητα να το χαρείς και με όσφρηση. Σε άλλα γράμματα κάποιες κοπέλες μου είχανε ρίξει το άρωμά τους. Σε ένα χωρισμό που είχε συμβεί και ήταν το τελευταίο γράμμα μιας κοπέλας μου φαινόταν πάνω στο μελάνι ότι έχει στάξει δάκρυ. Όπως κι εγώ έχω γράψει γράμμα και έχει στάξει το δάκρυ μου πάνω στην κόλλα που έγραφα. Το συνέχισα βέβαια γιατί ήταν κάτι τελείως το διαφορετικό. Δε θέλω όμως να τα εξυψώνω όλα στη νοσταλγία γιʼ αυτό αναφέρω και λίγο, μέσα, ότι και ο έρωτας έχει το απόλυτο δικαίωμα στο τώρα, δηλαδή να πεις στον άνθρωπό σου σʼ αγαπώ τώρα και να πάρει το μήνυμα σε δύο δευτερόλεπτα. Έχει και αυτό τεράστια αξία, όπως και η αναμονή, δηλαδή να περιμένεις το γράμμα του αγαπημένου προσώπου πότε θα έρθει. Το να ανοίγεις με ανυπομονησία το κουτί του ταχυδρομείου είχε μια δική του γλύκα.
Να ρωτήσω εσένα κατευθείαν: «Γυναικεία πόδια σε ανδρικά παπούτσια», «Ανδρικά πόδια σε γυναικεία παπούτσια;» πώς παίζεται το παιχνίδι αυτό;
Εντάξει, πιστεύω θα είναι πολύ πιο άβολο, γιατί αν το γυναικείο πόδι μπει σε ανδρικό παπούτσι είναι πιο ευρύχωρο… Μερικές φορές μιλάμε με φίλους και λέμε: «Μα τι κόσμος είναι αυτός ρε παιδί μου, τι πολυπλοκότητα… Λες στις γυναίκες κάτι απλό και σου βάζουνε επτά σενάρια και συ εννοείς απλά αυτό που λες!».
Αν σε ρώταγα λοιπόν τώρα εσένα τι είναι αυτό που σε «στενεύει», αυτό που σε πιέζει, που σε στεναχωρεί, και τι αυτό που σε ανεβάζει;
Θα το πω ευθέως. Πιστεύω στις σχέσεις οι οποίες μας βγάζουν τον καλύτερό μας εαυτό. Ολοι μας έχουμε καλές και άσχημες πλευρές, όταν όμως ο άνθρωπος που θα έχεις δίπλα σου σού βγάζει τον καλύτερό σου εαυτό, με αυτόν τον άνθρωπο θα πας μπροστά και ίσως εξελίσσεστε και μαζί. Και δεν εννοώ την εξέλιξη μόνο σε οικονομικό επίπεδο αλλά και ψυχικό ώστε να συμβαδίζετε.
