Τα τραγούδια που μου ‘λεγες

τα ‘χω κάπου κρυμμένα

στης ψυχής μου τα τρίσβαθα

και θυμίζουν εσένα.

Τη νύχτα μου τα ‘λεγες

και θυμάμαι οι δυό μας

στο γλυκό τους σκοπό στροβιλίζαμε

το τρελό όνειρό μας.

Η αγάπη μας ένωνε

τις καρδιές και τα χέρια

και τα λόγια πετούσανε

σαν λευκά περιστέρια.

Τη γλύκα τους ζήλεψε

το χλωμό το φεγγάρι

και θαρρώ πως εδάκρυσε

μια νυχτιά του Γενάρη.

Η μορφή σου αναδεύεται

και πλανιέται ακόμα

στους σκοπούς που συ τόνιζες

φευγαλέα απ’ το στόμα.

Ταξιδιάρες οι σκέψεις μου

να τες πάλι σιμά σου.

Και σου λένε:

Όσο ζω και αισθάνομαι

θα ‘μαι πάντα κοντά σου.

Ελένη Μακράκη

-Γαρεφαλάκη

συνταξιούχος εκπαιδευτικός