Το Κυνήγι του Κρυμμένου Θησαυρού διοργανώνεται για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά από την ομάδα «Εκείνοι οι άλλοι», υπό την αιγίδα του Δήμου Ηρακλείου. Το παιχνίδι θα ξεκινήσει στις 11 το πρωί της Κυριακής από το χώρο του Δημαρχείου Ηρακλείου.
Οι ομάδες που θα πάρουν μέρος θα σκορπιστούν σ’ όλη την πόλη μέχρι τη δύση του ήλιου, ακολουθώντας τα ίχνη του Βασιλιά Ροδολάνου, την εποχή των Χαΐνηδων και των Δερβισάδων.
Το Κυνήγι του Κρυμμένου Θησαυρού στοχεύει να δημιουργήσει ομάδες, παρέες και να δώσει το έναυσμα στους Ηρακλειώτες να ανοίξουν τα βιβλία τους και να ξεσκονίσουν τις αποκριάτικες στολές τους.
Τι πρέπει να κάνουν οι υποψήφιες ομάδες:
1.Να οργανωθούν και να ορίσουν αρχηγό.
2.Να δώσουν ένα όνομα στην ομάδα τους(όσο πιο ευρηματικό, τόσο το καλύτερο).
Απαγορεύεται όμως να χρησιμοποιηθούν ονόματα επιχειρήσεων η εταιρειών.
3.Να δηλώσουν συμμετοχή στο περίπτερο της ομάδας "Εκείνοι οι άλλοι" στα Λιοντάρια, το συντομότερο δυνατό.
Το έπαθλο: Η ικανοποίηση, η αξέχαστη εμπειρία και βέβαια 3000 ευρώ.
ΜΕΓΑΛΟΙ ΧΟΡΗΓΟΙ: Mc Donald's,κέντρο αισθητικής LIPOGEN. Χορηγοί επικοινωνίας είναι η εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ», η pathfinder, ο Star FM, ο ΣΠΟΡ FM, το superadio και οι Γραφικές Τέχνες ΤΥΠΟΚΡΕΤΑ. Αρωγοί είναι οι εταιρείες ΠΡΟΒΟΛΗ, publicity, το περιοδικό yellow και η LEFT GRAPHIC.
Δηλώσεις συμμετοχής μπορούν να κατατίθενται στο περίπτερο της διοργανώτριας ομάδας στα Λιοντάρια (11:00 - 3:00 & 17:30 - 21:30). Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΡΟΔΟΛΑΝΟΣ
Οι συμμετέχοντες θα πετύχουν το στόχο τους ακολουθώντας τα βήματα του Βασιλιά Ροδολάνου, για τον οποίο «Εκείνοι οι άλλοι» παραθέτουν τα παρακάτω στοιχεία:
Ο “Βασιλιάς Ροδολάνος” σίμωσε στο μεγάλο παράθυρο, που έβλεπε στο Βεζίρ Ταρσί πάνω από το λιμάνι. Από το πρωί ηχούσαν οι τρομπέτες, είχε γεμίσει φέσια κόκκινα στο μουράγιο. Αλλόκοτοι Ανατολίτες με φαγωμένα τα μούτρα απ’ τους ήλιους, τρουμπέτες, νταούλια, κανόνια, αλόγατα, δερβισάδες με πράσινα ράσα, τετράψηλα κάτασπρα καβούκια, ζωσμένοι γιαταγάνια, πήδηξαν στο μόλο. Ξετύλιξαν την πράσινη σημαία του προφήτη, την έστησαν ομπρός στη λιμανόπορτα και άρχισαν γύρω της αγάλια, αγάλια να χτυπούν τα παλαμάκια και να χορεύουν.
Ένα ρίγος διαπέρασε το κορμί του. Ακόμα και την εποχή του μεγάλου σεισμού εκείνη τη μαύρη Κυριακή τα ξημερώματα, δεν ένιωσε τόση ανατριχίλα πριν το γεγονός και ας τον λέγανε αλαφροΐσκιωτο και ότι κάτεχε τα μελλούμενα.
ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ
Μια σκηνή από τα παιδικά του χρόνια του ‘ρθε στο μυαλό…Ήταν τότε που παιδιά παίζανε Στρουμπά ο Βασιλιάς, ο Βεζίρης, ο Ψωμάς και ο Ξυλάς. Ο Βασιλιάς κράταγε όλο καμάρι το σκήπτρο του που δεν ήταν άλλο από ένα κομμάτι ξύλο. Το Ροδολάνος του το κόλλησαν πολύ αργότερα. Όταν μετά την παράσταση υποδυόταν τον πρώτο ρόλο.
Η ΟΥΔΕΤΕΡΗ ΖΩΝΗ
Τώρα πια όλα αυτά είναι πολύ μακρινά… Έπρεπε να κινηθεί γρήγορα και κυρίως χωρίς να δώσει στόχο. Θα πήγαινε στο χωριό περνώντας από την ουδέτερη ζώνη. Η ζώνη αυτή είχε καθοριστεί από τους ναυάρχους των μεγάλων δυνάμεων. Ξεκινούσε από τον Αλμυρό ποταμό και κατέληγε προς την ανατολική πλευρά του Καρτερού. Το χωριό ήταν έξω από την ουδέτερη ζώνη γι’ αυτό διάλεξε να κρύψει εκεί το θησαυρό του.
Ο ΡΟΛΟΣ
Η έξοδος από το Κάστρο ήταν πολύ δύσκολη υπόθεση. Οι Τούρκοι ζητούσαν πάντοτε χαρτιά όταν ήταν να βγεις έξω. Αυτός όμως, ο «Βασιλιάς Ροδολάνος», ο επίσημος γελωτοποιός του Πασά είχε τον τρόπο του:
-Καλώς το Γκιαούρ Χαχανάκι, του πέταξαν κοροϊδευτικά οι Τούρκοι μόλις πλησίασε την Πύλη του Ιησού. Για πού το έβαλες, μωρές μασκαρεμένε, πρωί πρωί, ρώτησε ο αρχηγός της φρουράς.
-Πες μας ωρέ μια συνταγή για τις γυναίκες, για να σ’ αφήσουμε να περάσεις.
-Μες στη φωθιά να καίγομαι,
σαν το κερί να λιώνω,
άθος να γίνει το κορμί,
για σε δε μετανιώνω.
Τους είπε και οι Τούρκοι λύθηκαν στα γέλια.
Πέρασε την Πύλη και ανέβηκε τρέχοντας το δρόμο που οδηγούσε λίγο έξω από το χωριό. Έφτασε στο πατρικό του. Χωρίς να χάσει καιρό έσκαψε γρήγορα το χορταριασμένο κήπο κάτω από τη μηλιά.
Ναι! Ήταν εκεί σχεδόν ανέπαφο!
Το κράτησε στα χέρια του, το ξεσκόνισε και μετά το φύλαξε σε ένα σακί, απ’ αυτά που οι χωρικοί βάζαν τα χαρούπια.
Η ΩΡΑΙΑ ΤΩΝ ΩΡΑΙΩΝ
Ήταν απόγευμα και μια γλυκιά γεύση ζωής από το μελτέμι του Αυγούστου άγγιξε το αυλακωμένο του πρόσωπο. Κρατούσε με άπληστη ικανοποίηση το «θησαυρό» του και δεν έβλεπε την ώρα που θα εκπλήρωνε το σκοπό, που είχε τάξει στον εαυτό του. Κατέβαινε το δρομάκι τώρα πιο αργά.
Από μακριά ακουγόταν το βουητό της μάχης…
Οι Τούρκοι βλέποντας πως ήρθε η ώρα να εγκαταλείψουν την πόλη, την “Ωραία των Ωραίων” όπως την έλεγαν, είχαν αρχίσει να καίνε και να καταστρέφουν τα πάντα.
Για μια στιγμή τα μάτια του δάκρυσαν από τον πόνο που ένιωσε βλέποντας τις φωτιές και τον κόσμο που έτρεχε να σωθεί. Παρ’ όλα αυτά περίμενε εκεί…
Κρυμμένος, φοβισμένος, λίγο ένοχος που βρισκόταν μακριά, αλλά σίγουρος γι’ αυτό που ήθελε να κάνει.
Η ΕΚΠΛΗΞΗ
Ποιος θα μπορούσε να το φανταστεί όλο αυτό το ξεσήκωμα, λίγες μέρες πριν, όταν στο γάμο του Χουσεΐν Εφέντη με την Αϊσέ Χανούμ πάνω στα τσαλίμια που έκανε, σκόνταψε και έπεσε πάνω στα αφράτα ολάσπρα στήθια της νύφης, της έσκισε το νυφικό και λίγο κόντεψε να την πετάξει κάτω!
Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται…
Οι καλεσμένοι κυλιούνταν στα περσικά χαλιά κρατώντας τις κοιλιές τους από τα γέλια. Ο Πασάς κόντεψε να λιποθυμήσει. Τα χανουμάκια κρύφτηκαν πίσω από τις κουρτίνες. Ακόμα και οι φρουροί του παλατιού άφησαν τις θέσεις τους και έτρεξαν να δουν τι συμβαίνει.
Ο Βασιλιάς Ροδολάνος ήξερε να κάνει τους πάντες να γελούνε!
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Μωρέ συ, ξεγιβεντισμένε… ήντα γυρεύεις χωσμένος στα σκίνα;; Η φωνή του Μουλαροκώστα τον έβγαλε από τις σκέψεις του.
-Άντε να κινήσουμε για το Κάστρο…
Οι μπουνταλάδες φεύγουνε!! Σχεδόν είχε βραδιάσει. Οι φωνές τώρα είχαν κοπάσει…
Πέρασε την Πύλη…
Μπήκε στο Κάστρο και πήγε στο λιμάνι. Είδε από μακριά τα τούρκικα πλοία να εγκαταλείπουν την Κρήτη. Επιτέλους, το τέλος μιας εποχής ήρθε να δώσει τα σκήπτρα στην επόμενη.
Σαν γνήσιος βασιλιάς σήκωσε το ανάστημά του και εκπλήρωσε το χρέος του.
