Κύριε Περιπατητή,

επιτέλους και μια αριστερή κυβέρνηση στη χώρα μας! Ανατράφηκα με τη φράση: «Θα έρθουν και θα μας τα πάρουν οι Κομμουνιστές»… και μέχρι χθες συνέβαινε το αντίθετο. Αυτό ήταν απαράδεκτο. Έτσι, ξαναφέραμε τα πράγματα πίσω στις αρχές με τις οποίες μεγαλώσαμε.

Όχι δηλ. πως ο ΣΥΡΙΖΑ είναι κομμουνιστικό κόμμα. Μήπως το ΠΑΣΟΚ ήταν σοσιαλιστικό; Κι όμως, ο Αντρέας (πού τον θυμήθηκα, τώρα), αμερικανός πολίτης, είχε βγει, (σαν να ήταν χθες), στον εξώστη του ΝΤΟΡΕ (πού το θυμήθηκα κι αυτό) και είχε διατυμπανίσει, κρατώντας χέρι – χέρι την ντυμένη στα κόκκινα αμερικανίδα σύζυγό του: «Έξω οι αμερικάνοι – ΕΟΚ και ΝΑΤΟ στο ίδιο συνδικάτο». Και ο λαός (εθνικά υπερήφανος) χειροκροτούσε και ωρυόταν από κάτω. Σ’ αυτό μπορεί να μην τα κατάφερε ο Αντρέας, όμως κατάφερε να συρρικνώσει το ΚΚΕ στο ελάχιστο. Να γιατί ο κάθε έλληνας έχει ακόμα δύο σπίτια… Όμως, και ο χριστιανισμός λέει: όποιος έχει δύο σπίτια να δίνει το ένα (την εποχή εκείνη, εποχή που ο Χριστός δίδασκε με παραβολές) τα σπίτια τα έλεγαν παραβολικά «χιτώνες». Αφού, λοιπόν, είναι χριστιανικό ο έχων δύο σπίτια να δίνει το ένα (σ’ αυτούς που δεν έχουν κανένα), ο νέος πρωθυπουργός μας, που κατά δική του παραδοχή δεν εμφορείται από χριστιανικές ιδέες, (ξεχάστε το Άγιον Όρος…), νομιμοποιείται να μας πάρει και τους δύο χιτώνες! Και καλά να συμβεί αυτό σε πλούσιες και καλλίγραμμες κυρίες. Φαντάζεστε τι θα συμβεί με τους υπόλοιπους που δεν έχουν τα σωματικά προσόντα; Τι θέαμα…

Κύριε Περιπατητή, το σπειροειδές (spiral) της ιστορίας, μου φαίνεται ότι παίρνει πολύ κλειστές στροφές και τα παρόμοια ή παραπλήσια ιστορικά φαινόμενα επαναλαμβάνονται και διαδέχονται το ένα το άλλο με όλο και με μεγαλύτερη συχνότητα. Αναπόφευκτα προβάλλει η παρατήρηση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ του 2015 έχει πολλές ομοιότητες με το ΠΑΣΟΚ (να ‘τα πάλι) των ’80. Ξεκινώντας από τον αρχηγό του… χαρισματικός χωρίς αμφιβολία, αφού μπόρεσε σε σύντομο χρόνο να φέρει ένα αριστερόστροφο συνονθύλευμα του 4% σε κόμμα εξουσίας του 36%. Μήπως ο Αντρέας δεν έκαμε το 14% σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις 48%;

Παρουσιαστικό: χωρίς αμφιβολία, ο κ. Τσίπρας έχει το πιο συμπαθητικό παρουσιαστικό από όλους τους κομματικούς αρχηγούς, προ- και μετα- πολιτευτικά. Μπορεί να υστερεί στο ανάστημα, από μερικούς. Όμως, στην ανάπτυξή του βρίσκεται και τίποτε δεν είναι οριστικοποιημένο. Κι αυτό το τελευταίο, τηρουμένων –πάντα- των αναλογιών, βρίσκεται σε εφηβική ηλικία σε σχέση με τους εξηντάρηδες (και βάλλε…) αρχηγούς των άλλων κομμάτων. Είναι μόνο 41 ετών (1974), άρα τον χωρίζει … μια γενιά απ’ αυτούς. Άρα, δεν έχει μόνο τη φρεσκάδα και τα προσόντα, αλλά και το χρόνο να τα αναπτύξει πιο πολύ και να τα προσαρμόσει στις απαιτήσεις των καιρών. Ίσως από νεανική παρόρμηση, ίσως για λόγους τακτικής, η σημειολογία των τοποθετήσεών του δημιουργεί ανησυχία σε πολλούς. Όμως, κι ο Αντρέας το ίδιο δεν έκανε; Το ζήτημα είναι να βρεις την κατάλληλη ορολογία, που να δικαιολογεί τα λεγόμενά σου… όπως από το ’80 και μετά η καθυστέρηση έγινε «ετεροχρονισμός», η οπισθοχώρηση έγινε «πισωγύρισμα», η συμπαράσταση έγινε «συμπαράταξη» … και το «τριάμισι» χρόνια έγινε «τρεισήμισι» χρόνια! Έτσι και τώρα, αμέσως μετά την εκλογική του νίκη, στην ομιλία του, ο κ. Τσίπρας μετονόμασε την πρώην «σκληρή διαπραγμάτευση» σε «λογική διαβούλευση»!!!

Φωνή: κι εδώ άλλη σύμπτωση. Αντρέας και Τσίπρας έχουν την ίδια ένρινη φωνή, το ίδιο αργό και διαβρωτικό στα ώτα του ακροατηρίου αποτέλεσμα. Δεν είναι απίθανο για ένα εκκολαπτόμενο αρχηγό, όπως ο κ. Τσίπρας, να έχει μελετήσει (τώρα που υπάρχουν και όλα τα οπτικοακουστικά μέσα) ένα επιτυχημένο στις μεθόδους και στο χειρισμό του ακροατηρίου αρχηγό, όπως ο Αντρέας. Είναι εξακριβωμένο πως το πλήθος (και ιδιαίτερα σε εκλογικές περιόδους) είναι πιο επιρρεπές σε συνθήματα παρά σε αιτιολογήσεις και δικαιολογίες. Επηρεάζεται από το συναίσθημα κι όχι από τη λογική. Δεν απέχει πολύ από τη συλλογιστική αυτή και η σύγχρονη επιτυχία της γνωστής Ελεωνόρας Ζουγανέλη, στο τραγούδι σε μουσική και στίχους Κώστα Λειβαδά: «Αχ! να ‘ξερες τι δύναμη μου δίνει η δύναμη σου, σαν λες ΟΛΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝΕ, κι ακούω τη φωνή σου!». Το σύνθημα «Σας φέρνω την Ελπίδα» πιάνει πάντα… ιδιαίτερα στην Ελλάδα του σήμερα, που δεν έχεις τίποτα να χάσεις (και τίποτε να βρεις –Σαββόπουλος), παρά μόνο μπορείς να ελπίζεις. Τόσο ο ΓΑΠ, όσο και ο κ. Τσίπρας το χρησιμοποίησαν κατά κόρο τελευταία και λειτούργησε. Γενικά, η φωνή και ο ρυθμός της ομιλίας μέσα σ’ ένα προεκλογικό σύνθημα είναι μεγάλο πράγμα…

Κύριε Περιπατητή, όλα μπορεί να μη γίνουνε, μου λέει ένας δικός μου. Όμως και τα μισά να κάμει, είναι αρκετά. Δεν είναι η πρώτη φορά που το εκλογικό σώμα ποντάρει στο λίγα που μπορεί να γίνουνε και στα πολλά που υποψιάζεται ότι δεν μπορεί να γίνουν. Άλλη μια ομοιότητα με τη δεκαετία του ’80. Εγώ, προσωπικά, πιστεύω ότι και τους μισθούς και τις συντάξεις μπορεί να επαναφέρει εκεί που ήταν και το 13ο να ξαναδούμε. Και ο καταραμένος ΕΝΦΙΑ να καταργηθεί … κι ας μη μας χρηματοδοτήσει κανείς. Το παν είναι η εθνική υπερηφάνεια. Να μην υπακούμε στις εντολές κανενός. Και το ωραιότερο που άκουσα να λέει ο σημερινός πρωθυπουργός στην τελευταία συνέντευξη τύπου ήταν εκείνο με την κα. Μέρκελ. Περίπου είπε ότι … τι είναι αυτή η κυρία Μέρκελ; Είναι μια από τους 29 αρχηγούς των μελών της Ε.Ε. Αυτό θα πει εθνική υπερηφάνεια. Δεν παίρνουμε διαταγές από κανένα…

Ένα άλλο σημείο ομοιότητας Τσίπρα – Α. Παπανδρέου ήταν και η επάνοδος του Αλέξη στο μικρόφωνο, μετά τη λήξη της ομιλίας του, αμέσως μετά τη νίκη, πράγμα που συνήθιζε και ο Αντρέας. Είπε μάλιστα τη γνωστή φράση: «Να σηκώσουμε τον ήλιο ψηλά…», ομοιότητα που παρατήρησε και σημείωσε η κα. Στάη στον «Α», αμέσως. Προφανώς, δεν εννοούσε τον ήλιο του ΠΑΣΟΚ που βρίσκεται στη δύση του…

Μια άλλη ομοιότητα μεταξύ των ανδρών αυτών είναι και τα «καθαρά χέρια». Κι αυτό είναι ένα από τα αδιαμφισβήτητα προσόντα του νέου πρωθυπουργού. Και ο Αντρέας δεν πρέπει να έπιασε χρήματα στα χέρια του, όμως μάλλον έφυγε χωρίς να ξεπληρώσει τα «δανεικά» που πήρε από το σημερινό πρόεδρο της Δημοκρατίας και το φίλο του Λιβάνη, που προσφέρθηκαν να τον εξυπηρετήσουν για να δικαιολογήσουν την οικοδόμηση της περίφημης βίλας της Εκάλης. (Βλ. υπόθεση Κοσκωτά). Από πλευράς περιβάλλοντος και των δύο, υπάρχουν κάποιες ομοιότητες. Όλοι όσοι σήμερα κατηγορούνται για λαμογιές και καταχρήσεις, για μίζες και διαπλοκές, εντός και εκτός φυλακής, ήταν άφθαρτοι και αμόλυντοι όταν σχημάτισαν την πρώτη κυβέρνηση, το ’81. Όμως, η εξουσία διαφθείρει. Με τη σημερινή – αυριανή κυβέρνηση, υπάρχει μια εγγενής επιβάρυνση. Ήδη έχουν προσχωρήσει στο ΣΥΡΙΖΑ στοιχεία που ενωρίς προείδαν την πτώση του ΠΑΣΟΚ και την αδυναμία συνέχισης πράξεων διαπλοκής κ.λπ. Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τι θα έχει συμβεί και στο χώρο αυτό μετά 20 ή 30 χρόνια…

Συμπτώσεων συνέχεια… Μια αλάνθαστη συνταγή επιτυχίας είναι και η μετάκληση ισπανού ομοϊδεάτη αρχηγού και ο εναγκαλισμός πάνω στην εξέδρα. Ας μην ξεχνάμε την παρουσίαση του Φελίππε Γκονζάλες, αρχηγού του ισπανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρωθυπουργού (1982 – 1996) από τον Αντρέα πριν τη σαρωτική νίκη του ΠΑΣΟΚ το ’81. Έτσι και τώρα, ο κ. Τσίπρας αντάλλαξε ασπασμό με τον Πάμπλο Ιγκλέσιας του νεοσυσταθέντος ισπανικού κόμματος Podemos (=μπορούμε). Θα μου πείτε και ο κ. Σαμαράς μας έφερε τον ισπανό πρωθυπουργό Μαριάνο Ραχόι, αλλά το κόλπο πιάνει όταν τον ανεβάζεις στην εξέδρα πριν την ομιλία κι όχι σε ακαδημαϊκές επισκέψεις και επιφανειακές φιλοφρονήσεις.

Ας μη σας κουράζω άλλο με ομοιότητες μεταξύ δύο αρχηγών, γιατί είναι καιρός να περάσουμε σε πρωτότυπες και ρηξικέλευθες δράσεις που θα βοηθήσουν τη χώρα, καθώς τα χρονικά περιθώρια που έχει στη διάθεσή της η νέα κυβέρνηση είναι εξαιρετικά περιορισμένα και ο δανεισμός για την κάλυψη των αναγκών μας εξαιρετικά δυσοίωνος. Το στοίχημα είναι πώς κάνοντας τις παροχές που υπεσχέθη ο κ. Τσίπρας και χωρίς οικονομική βοήθεια (χωρίς δεσμεύσεις και ανταλλάγματα –βλ. μνημόνια), θα μπορέσει η χώρα να συνεχίσει. Εγώ, πάντως, χαίρομαι που θα κυκλοφορώ στο δρόμο και θα γνωρίζω ότι ο αστυνομικός που «περιπολεί» είναι άοπλος, άρα δεν έχω τίποτε να φοβηθώ. Εξάλλου, προς τι η οπλοφορία, όταν εκείνοι που ήταν επίφοβοι στις διαδηλώσεις ήταν και είναι δικοί μας. Και μην ακούτε αυτά που λέγονται για μέλη του συνασπισμού που θριάμβευσε, ότι δηλ. προσέρχονταν στα δικαστήρια ως υπερασπιστές τρομοκρατών. Δεν υπάρχουν τρομοκράτες, μόνο πολιτικά διαμαρτυρόμενοι πολίτες. Και στα σχολεία, οι καταλήψεις τέλος. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός έχει ανδρωθεί κάνοντας καταλήψεις και συνδικαλιζόμενος από τα μαθητικά θρανία και ξέρει απ’ αυτά. Ποιος ο λόγος της κατάληψης όταν θα έχουν επιλυθεί όλα τα προβλήματα στην παιδεία; Όσο δε για τους άλλους τομείς της καθημερινής μας ζωής, το στρογγύλεμα του λόγου του κ. Τσίπρα είναι ότι δεν γίνονται θαύματα από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά ότι «ο δρόμος θα είναι δύσκολος, αλλά οι κόποι του λαού θα πιάνουν τόπο».

Με το καλό, λοιπόν, να αναλάβει το πηδάλιο η νέα κυβέρνηση. Έχει ένα νέο, εμφανίσιμο και γιατί όχι χαρισματικό αρχηγό και απομένει να δούμε αποτελέσματα. Το μόνο που θα ήθελα είναι να ξέρω ποιο είναι το μικρό όνομα του κ. Τσίπρα (στην ταυτότητά του) καθότι όπως λέγεται τελευταία και το μικρό όνομα παίζει ρόλο. Είναι Αλέξανδρος; Τότε θα έπρεπε να τον φωνάζουν Αλέκο, γιατί το Αλέξης είναι από το Αλέξιος. Άλλο το ένα και άλλο το άλλο.

Τέλος, είδαμε και την Κρήτη από πράσινο νησί να γίνεται ροζ. Τι ακραίοι που είμαστε εμείς οι κρητικοί… ελπίζω να μην μας επηρεάσει η σημειολογία του νέου χρώματος. Εμπρός, λοιπόν… «με σημαίες και με ταμπούρλα», ευχόμενοι στο χτύπημα του ταμπούρλου να χορεύουν άλλοι, όπως δήλωσε ο κ. Τσίπρας κι όχι ο παίζων το ταμπούρλο…

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Μ.Δ.Π



[email protected]