Ίσως κάποτε, η παλιά ονομασία της λέξεως χίμαιρα να παρέπεμπε αλλού, όπως σε τερατόμορφα τέρατα και συμπλέγματα, αλλά στις μέρες μας έχει αποκτήσει άλλη έννοια και ερμηνεύεται διαφορετικά. Κυνηγώντας χίμαιρες, που μεταφράζεται σε επιδίωξη του ανέφικτου, ουσιαστικά οδηγούμαστε σε επώδυνες ουτοπίες.
Ωστόσο, σε τούτο τον τόπο, είναι γραφτό να μην πλήξουμε ποτέ. Η πολιτική επικαιρότητα των τελευταίων, και όχι μόνο ετών, φροντίζει να μας προμηθεύει με άφθονο υλικό όχι μόνο για επιπόλαια σχόλια και άναρχες συζητήσεις, αλλά και για βαθύτερη περισυλλογή και σκεπτικισμό.
Φροντίζουν γι αυτό, μεταξύ των πολλών άλλων, και οι προσεχείς βουλευτικές εκλογές της χώρας με την καινούργια κυβέρνηση που θα προκύψει, την αλλαγή του ανώτατου άρχοντα που θα ακολουθήσει και βεβαίως οι καθημερινές, βαρύγδουπες, σοβαροφανείς και καταιγιστικές δηλώσεις των υποψήφιων σωτήρων από το βυθό στον οποίο οι ίδιοι οδήγησαν τον τόπο.
Πληθώρα υποσχέσεων από αχαρακτήριστους πολιτικούς ηγέτες τις οποίες όμως έπρεπε ήδη να έχουν κάνει πραγματικότητα εδώ και χρόνια ή και πολλές δεκαετίες, θα μπορούσαμε να ισχυρισθούμε άφοβα, θα ακούσουμε δακρύβρεκτα σχόλια και παραινέσεις από αποχωρούσες πολιτειακές προσωπικότητες και άρχοντες οι οποίοι θα έπρεπε να είχαν τοποθετήσει τον εαυτό τους ανάχωμα στις θύελλες που σάρωσαν ετούτο τον τόπο και το σπουδαιότερο χωρίς ποτέ να μας δώσουν εξηγήσεις για την αρνητική ή αδιάφορη στάση τους, γιατί έχουμε αρχίσει ευτυχώς να λέμε κάποια πράγματα με το όνομά τους, κι όλα αυτά στις πλάτες του ανεύθυνου ή υπεύθυνου λαού, αν κι αυτό είναι άλλη ιστορία που συνδέεται όμως άμεσα με τα συζητούμενα, ενός ταλαιπωρημένου λαού που κατάντησε βουβός παρατηρητής των τεκταινομένων και χωρίς δυνατότητα στοιχειώδους αντίδρασης.
Γιατί σαν να μην έφταναν όλα αυτά, προστέθηκε στη καθημερινή ατζέντα ο φόβος και ο πανικός σε όλες του τις μορφές και εκφάνσεις! Καλλιεργούμενος τεχνηέντως σκοπεύει σε συντηρητικούς πολίτες οι οποίοι φοβούμενοι τα πιθανά επόμενα, αρκούνται στα διατηρηθέντα εφήμερα. Η δημιουργία κλίματος και αισθήματος ανασφάλειας για το άγνωστο μέλλον, η χρήση ψυχολογικής βίας με τη βοήθεια των παντοδύναμων τηλεοπτικών μέσων, η υπόσχεση από την άλλη μεριά διόρθωσης όλων των αδικιών των οικονομικών και κοινωνικών παραμέτρων σε όσους τυχερούς έχουν ακόμα την εργασία τους, της ανεργίας για τη μείωση της οποίας ευτυχώς φρόντισε τα χρόνια του μνημονίου που διανύουμε η διογκούμενη μετανάστευση, όλα αυτά να θυμίζουν στους πολίτες, εποχές άλλες που τις βίωσαν κάποτε κατάσαρκα και οι οποίες έχουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση. Ο απροστάτευτος πολίτης βρίσκεται έρμαιο των συνθηκών με πολλούς ακόμα αναποφάσιστους όσον αφορά το πολιτικό κόμμα επιλογής τους, αλλά εκτός αυτού με έκδηλα τα συμπτώματα αδιαφορίας, μελαγχολίας, νευρώσεων, αναζωπύρωσης λανθανουσών ψυχώσεων, χαμηλής ποιότητας της καθημερινής ζωής σε τελική ανάλυση. Και, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ακόμα και ο μεταξύ των πολιτών πολιτισμένος διάλογος ελαττώθηκε σε συχνότητα και διάρκεια, ο καθένας ασχολείται με το ‘τάμπλετ’ του, τον υπολογιστή του, το καινούργιας γενιάς κινητό του τηλέφωνο, κι ενώ βρίσκεται δίπλα στους δικούς του ανθρώπους στο σπίτι, στην καφετέρια, στο εστιατόριο και σε άλλους δημόσιους χώρους, να κυνηγάει αλλότριους παραδείσους και μακρυνές χίμαιρες, χαζεύοντας εφαρμογές ανεκπλήρωτες, που καμία σχέση δεν έχουν με την καθημερινότητά του, τον διπλανό του, τα αγαπημένα και οικεία πρόσωπα, προσπαθώντας να απομονώσει τον εαυτό του στο πιο απολαυστικό ταξίδι, αυτό της ζωής του. Γιατί η ευτυχισμένη καθημερινότητα δεν βρίσκεται τελικά, ούτε στην κατανάλωση χρόνου σε μια απέλπιδα προσπάθεια ανάλυσης των προγραμμάτων των πολιτικών σχηματισμών τα οποία ούτως ή άλλως δεν θα εφαρμόσουν, ούτε στις καθημερινά αναβαθμιζόμενες ηλεκτρονικές εφαρμογές, αλλά στην άμεση εμπλοκή μας στην ίδια τη ζωή, στους γύρω μας, στους συναδέλφους, στα προβλήματα των συνανθρώπων, τον έρωτα, τις υπέροχες αναμνήσεις των εμπειριών μας, την εκλεπτυσμένη τέχνη, τα ουσιώδη βιβλία, τη μουσική που μας εκμαυλίζει ευχάριστα, την πολυποίκιλη διαδικασία της μάθησης, κι ακόμα το χορό, το καλό φαγητό, κάποιο κόκκινο κρασί σε μια ήσυχη γωνιά και σε τόσα άλλα μικρά πράγματα για τα οποία, βεβαίως, ο καθένας έχει τις δικές του προτιμήσεις. Αθώα πάθη, εφικτοί και όχι ανέφικτοι στόχοι και αναζητήσεις, χωρίς κανένα φυσικά ίχνος μοιρολατρίας και παραίτησης, που διαμορφώνουν όμως και ωριμάζουν το χαρακτήρα μας. Το να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα στη ζωή, είναι τελικά σοφία, γιατί μια μέρα κοιτώντας πίσω ο άνθρωπος συνειδητοποιεί ότι αυτά ακριβώς ήταν τα πραγματικά μεγάλα πράγματα. Και βεβαίως, μην ξεχνάμε ότι όπως περνάμε τη μέρα μας, έτσι, περνάμε και τη ζωή!
* Ο Γεώργιος Σχορετσανίτης είναι χειρουργός και διευθυντής του χειρουργικού τομέα στο ΠΑΓΝΗ
