Μια ιστορία του χτες, που αντηχεί στο σήμερα.

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΜΙΜΗΣΗΣ

THE IMITATION GAME

Σκην.: Μόρτεν Τίλντουμ

Πρωτ.: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Κίρα Νάιτλι, Μάθιου Γκουντ, Ρόρι Κινίρ

Στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο 27χρονος Άλαν Τούρινγκ είναι μια μαθηματική ιδιοφυΐα, που προσλαμβάνεται από τον βρετανικό στρατό για να ενταχθεί στην ομάδα που έχει στόχο να λύσει τον απόρθητο κωδικό Enigma με τον οποίο οι γερμανοί διακινούν τις πληροφορίες τους. Όμως κι ο ίδιος ο Τούρινγκ διατηρεί ένα δικό του καλά κρυμμένο μυστικό, καθώς είναι ομοφυλόφιλος, κάτι που εκείνη την εποχή ήταν ακόμη παράνομο στη Βρετανία.

Κατασκοπικό, κοινωνικό κι αισθηματικό δράμα, βασισμένο στη βιογραφία του βρετανού Τούρινγκ, «Alan Turing: The Enigma», που έγραψε ο 65χρονος βρετανός μαθηματικός Άντριου Χότζες και εκδόθηκε το 1983. Η ιστορία για το εγχείρημα της αποκωδικοποίησης του Enigma έχει επίσης απεικονιστεί στο «Κωδικός: Enigma» («Enigma», Μάικλ Άπτεντ, 2001), που ήταν βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Χάρις. Εδώ ο 47χρονος νορβηγός Τίλντουμ προσφέρει την ιστορικά πιστότερη εκδοχή, η οποία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, χάρη στον χαρισματικό κεντρικό της ήρωα και την τραγική προσωπική του ιστορία, με όλα όσα υπέστη εξαιτίας της θεσμικής και κοινωνικής προκατάληψης που υπήρχε εκείνη την εποχή ενάντια στη σεξουαλική διαφορετικότητα.

Η ιδιοφυΐα και η ομοφυλοφιλία του Τούρινγκ παρέχουν από μόνες τους υλικό για μια συναρπαστική ιστορία, η οποία στις μέρες μας μπορεί πλέον και αξιοποιείται ως εύστοχη περίπτωση υπέρ της ανοχής στη διαφορετικότητα. Το ζήτημα είναι ότι πέρα από τις πολύ καλές ερμηνείες και το επιμελημένο στήσιμο, η ταινία κατά τ’ άλλα παραμένει συμβατική και μάλλον άνευρη, χωρίς εντάσεις ή εκπλήξεις πέρα απ’ το αναμενόμενο. Μάλιστα σε στιγμές το σενάριο μοιάζει να προτιμάει τον εύκολο εντυπωσιασμό από τη σεναριακή συνέπεια, όπως στο κατά τη γνώμη μου κρίσιμο σημείο της επικοινωνίας του Τούρινγκ με τον Τσόρτσιλ, που κρίνει την εξέλιξη του ήρωα. Μέχρι τότε ο Τούρινγκ είναι ένας χαρακτήρας χωρίς κύρος και επιρροή, και συνεπώς η επιστολή του στον Τσόρτσιλ μοιάζει μια απέλπιδα προσπάθειά του να παραμείνει στην ομάδα του Μπλέτσλι Παρκ. Όταν λοιπόν στην αμέσως επόμενη σκηνή βλέπουμε να έρχεται κατευθείαν και ανέλπιστα εύκολα μια θετική απάντηση που παρακάμπτει τους πάντες, το αποτέλεσμα είναι χιουμοριστικό αλλά καθόλου αληθοφανές.



ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

ΣΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

Σκην.: Τάβι Βάρτια

Πρωτ.: Νούτι Κότινεν, Ιφιγένεια Τζόλα, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Λάουρα Μαλμιβάρα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Ορφέας Αυγουστίδης, Ναταλία Δραγούμη, Γιάννης Στάνκογλου

Το καλοκαιρινό εφηβικό αίσθημα του φινλανδού Τόνι και της ελληνίδας Αντριάνας στο νησί της Κω, διακόπτεται από τις προσπάθειες αρχαιοκάπηλων ν’ ανασύρουν έναν πολύτιμο θησαυρό από τον βυθό της θάλασσας.

Παιδική κωμική περιπέτεια, που αποτελεί ελληνο-φινλανδική παραγωγή, με γύρισμα και μοντάζ που είναι επιμελημένα σ’ έναν βαθμό, αλλά δεν αρκούν για ν’ αποζημιώσουν για την προχειρότητα στους χαρακτήρες, τους διαλόγους, τις ερμηνείες και την πλοκή.

Ας σημειωθεί, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε μια ταινία με ήρωες σε εφηβική ηλικία, μπλεγμένους ταυτόχρονα σε καλοκαιρινό ρομάντζο και λαθρεμπορία κειμηλίων στην Ελλάδα, μια ιδέα που συναντάται παλιότερα στο «The moon-spinners» (Τζέιμς Νίλσον, 1964) του στούντιο Disney, γυρισμένο στον νομό Λασιθίου.



ΑΠΟΨΕ ΤΡΩΜΕ

ΣΤΗΣ ΙΟΚΑΣΤΗΣ

Σκην.: Βασίλης Μυριανθόπουλος

Πρωτ.: Ρένια Λουιζίδου, Τάκης Σπυριδάκης, Παύλος Ορκόπουλος, Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Μαρία Γεωργιάδου, Μπέτυ Μαγγίρα

Κωμωδία που μεταφέρει στο σινεμά το ομώνυμο θεατρικό έργο του Άκη Δήμου, το οποίο παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2008. Ασυνάρτητη, άρρυθμη, φορτωμένη και φορτική από το πρώτο λεπτό, με ελάχιστα περιστασιακά ευρήματα, τα περισσότερα από τα οποία δε λειτουργούν επειδή εκτελούνται πρόχειρα, με άλλοτε ισοπεδωτικά ομοιόμορφους κι άλλοτε άνισους φωτισμούς, κακόγουστες σκηνογραφία κι ενδυματολογία βουτηγμένες στα μωβ, φούξια και ροζ, καδράρισμα τηλεοπτικού επιπέδου κι ένα σενάριο που αδιαφορεί για χαρακτήρες και συνοχή, ενώ το ταλαντούχο καστ παραμένει ένας περιφερόμενος ορυμαγδός. Όπως οι δύο προηγούμενες ταινίες του σκηνοθέτη, «Μόλις χώρισα» (2008) και «Σούλα Έλα Ξανά» (2009), κι αυτή παραμένει μια πρόσφορη αλλά αναξιοποίητη ιδέα.