
Η ελληνική «αστική τάξη», νικήτρια του εμφυλίου, δεν κατάφερε ποτέ να απελευθερωθεί από το σύμπλεγμα του διχασμού και του συνδρόμου της εξάρτησης.
Στη μακρόσυρτη πορεία της χώρας, η Δημοκρατία ήταν ένας ζωντανός εφιάλτης στη συλλογική συνείδηση αυτής της τάξης. Ο φόβος και οι τύψεις της μετατρέπονταν σε πανικό και ο πανικός μετουσιωνόταν σε «συνταγματικές εκτροπές» και επίδειξη ισχύος για την «ανασύσταση» της «μεγάλης παράταξης της Δεξιάς», με στόχο: την περιφρούρηση του σάπιου πολιτικού κατεστημένου που εκπροσωπεί και του οικονομικού κατεστημένου που υπηρετεί.
Επαναφέρει ψεύτικα διλήμματα και αναγορεύεται «θεματοφύλακας» της τάξης, υπενθυμίζοντάς μας, την ιστορία της Δεξιάς.
Τόσα χρόνια, οι «μικρομεσαίοι» του ΠΑΣΟΚ και οι «νοικοκυραίοι» της Ν.Δ., διέλυαν ό,τι παραγωγικό είχε η χώρα και ζούσαν σε συνεχή «ασυλία» σε βάρος των υπολοίπων. Τόσα χρόνια μετέφεραν τον παράνομο «πλούτο» τους εκτός Ελλάδας.
Αυτή η «τάξη»: οι επιχειρηματίες, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές και ορισμένα τμήματα των ελευθέρων επαγγελματιών, ενυπάρχουν στα δυο μεγαλύτερα κόμματα( Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ ), που κυβέρνησαν τη χώρα τα τελευταία σαράντα χρόνια,συγκροτούν την κεντροδεξιά παράταξη, η οποία έχει επιλέξει την σύγκρουση με την Αριστερά και μάλιστα με ιδεολογικά χαρακτηριστικά.
Οι κοινωνικές ομάδες που την στήριζαν και την στηρίζουν, ικανοποιούσαν και συνεχίζουν ακόμα να ικανοποιούν τα αιτήματά τους, με πελατειακές μεθόδους-όπως και οι απλοί ψηφοφόροι.
Από την άλλη, οι κατοχικές και μεταπολεμικές ανακατατάξεις επηρέασαν όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Ουσιαστικά, άλλαξε σημαντικά η σύνθεση του στρώματος που λεγόταν «αστικό»: συγκροτείται πλέον από νεόπλουτους μεταπράτες, εργολάβους, οι οποίοι συσσωρεύουν τον πλούτο, την ανοικοδόμηση, τα μεγάλα έργα, την αντιπαροχή.
Όλοι αυτοί οι «νοικοκυραίοι», οι μικρομεσαίοι, στην πλειοψηφία τους φοροφυγάδες, κερδίζουν σε βάρος των εργαζομένων και των επαγγελματιών που ανταγωνίζονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.
Γενικά, οι «επιχειρηματίες» υιοθετούν την πολιτισμική συμπεριφορά των νεόπλουτων.
Στη δεκαετία του ‘50 και ‘60 δημιουργείται το «μεσαίο στρώμα» και εντάσσεται στο διεθνές καπιταλιστικό κύκλωμα, με κύριο χαρακτηριστικό: τον μιμητικό καταναλωτισμό και την έπαρση της νεόπλουτης ευημερίας και ημιμάθειας. Πάντως, δεν στάθηκε ποτέ αρκετά συγκροτημένο, ομοιογενές και ισχυρό, ώστε να ταυτιστεί με την πολιτική διακυβέρνηση της χώρας.
Αυτή η τάξη καλλιεργεί ξανά τον φόβο. Επιχειρεί να ενοχοποιήσει όποιον διαφωνεί με τις επιλογές της αστικής τάξης για την Ε.Ε.
Εξάλλου, η ελληνική αστική τάξη εντάχθηκε με «τυμπανοκρουσίες» αρχικά στην ΕΟΚ και μετά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωζώνη. Οι επιλογές της ήταν: η ενίσχυση την ανταγωνιστικότητά της στην Ευρώπη - ιδιαίτερα - στην περιοχή των Βαλκανίων. Επιδίωξή της: η πολιτική, ιδεολογική, οικονομική της ενδυνάμωσή της, αλλά και η επιβίωσή της.
Φοβάται για την Ευρωπαϊκή «αφήγησή» της, την οποία χρησιμοποιεί ως ασπίδα απέναντι στην κατεστραμμένη, οικονομικά, κοινωνία, θέτοντας πλαστά διλλήματα και φόβους, για έξοδο από το ευρώ.
Με αυτή τη νέα εκδοχή «φοβικής προπαγάνδας» επιχειρεί να περιφρουρήσει την ενότητα του αστικού συνασπισμού εξουσίας, ως ένα εργαλείο κοινωνικής αφύπνισης, κύρια κατά του ΣΥΡΙΖΑ.
Η οικονομική κρίση και η ουσιαστική «πτώχευση της χώρας έστρεψε την κοινωνία στην Αριστερά, ως το τελευταίο «αποκούμπι».
Έτσι, για πρώτη φορά η Αριστερά και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει τον ριζοσπαστισμό των εργαζομένων και των μη προνομιούχων. Δεν αρκείται σε ένα «συνολικό σχέδιο ανατροπής», αλλά παλεύει για τα καθημερινά προβλήματα και υπερασπίζεται την συνεχή «απώλεια» των βασικών αναγκών και κατακτήσεων.
Μέσα από τον αλληλοτροφοδοτούμενο διάλογο με την κοινωνία προωθεί την στρατηγική της κοινωνικής χειραφέτησης και πολιτικής ωρίμανσης.
Αυτή η Αριστερά δεν είναι ρεβανσιστική, ούτε «εξυμνεί» τους αγώνες της και τους «ήρωές» της.
Αυτή η Αριστερά για να επιτύχει, έχει ανάγκη από την κοινωνία και για αυτό επιλέγει, το συνεχή διάλογο με αυτή και τον κοινό αγώνα μαζί της. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά της με την παραδοσιακή κομουνιστική αριστερά, η οποία και δεν «φοβίζει» πια κανένα, αγκιστρωμένη στην «ιστορική» ήττα, χρησιμεύοντας για άλλη μια φορά, «ως τοτέμ της Ιστορίας». Και βέβαια αυτή η Αριστερά γνωρίζει ότι, η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια κρίση που σχετίζεται με το καθεστώς της καπιταλιστικής συσσώρευσης και το πολιτικό και διεθνές σύστημα που την συνοδεύει, καθώς και την αναδιανομή πλούτου στο εσωτερικό.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως το βασικό κομμάτι αυτής της Αριστεράς, στοχεύει πλέον σε μια κυβέρνηση «κοινωνικής σωτηρίας». Ο λαός ξέρει συγκεκριμένα, τι είδους μέτρα προστασίας θα ληφθούν άμεσα, για τα λαϊκά στρώματα, για τα χαράτσια, για τα χρέη, για την ανεργία, την φορολογία.
Ωστόσο, η ενδεχόμενη ανάληψη της κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ με άλλες αντιμνημονιακές έχει απόλυτη ανάγκη: την άνοδο του μαζικού κινήματος και την παραπέρα ανάπτυξή του. Διότι, μόνο έτσι ο λαϊκός παράγοντας, θα συμμετάσχει ενεργά στις πολιτικές εξελίξεις.
Μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, για μια κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας, αν δεν έχει οργανικούς δεσμούς με ένα μαχητικό μαζικό κίνημα και δεν εκφράζει ευρύτερες κοινωνικές συναινέσεις, θα αυτοακυρωθεί. Και δεν θα αποτελεί δύναμη κοινωνικής αλλαγής για την «ανόρθωση» της χώρας, αφού δεν θα ακουμπά σε μια πλατιά λαϊκή συσπείρωση.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε αυτές τις εκλογές, απορρίπτει το φόβο και προτείνει την ελπίδα. Την ελπίδα που θα φέρει την κοινωνική σωτηρία στην Ελλάδα μέσα από ρήξεις.
Ταυτόχρονα, η ρήξη παίζεται ολοκληρωτικά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο: ακόμη και από μια κυβέρνηση με κορμό τον ΣΥΡΙΖΑ, που παλεύει κατά της λιτότητας σε εθνικό επίπεδο, μπορεί να ανατραπούν οι ισορροπίες που παγιώθηκαν από τη διαχείριση της κρίσης από την πλευρά των ευρωπαϊκών θεσμών. Επίσης, μπορεί να ανοίξει νέα περιθώρια, για την αδιάλλακτη διαπραγμάτευση του θέματος του χρέους, με κύριο στόχο την εισβολή των ριζοσπαστικών κοινωνικών κινημάτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο, για την ανατροπή των προγραμμάτων λιτότητας.
Στις 25 του μήνα το μεγάλο δίλλημα είναι: φόβος ή ελπίδα;
*Ο Σήφης Φανουράκης είναι αρχιτέκτονας

