Του π. Ηλία Βολονάκη

Νέος χρόνος. Να είναι ευλογημένος, γόνιμος και δημιουργικός. Μεγάλη ευλογία να περιμένεις με ανανεωμένη προσδοκία και ελπίδα κάθε καινούργια ημέρα.
Να έχεις τη θέληση και τη δύναμη ν’ αφήνεις πίσω ό,τι είναι άσχημο και ενοχλητικό. Ό,τι είναι λύπη και κακία και να κοιτάζεις προς τα εμπρός. Πάντα με καινούργια ελπίδα, με καλή διάθεση και σταθερή απόφαση.
Σήμερα η πραγματιμότητα είναι διαφορτική. Φέρνει στις κοινωνίες σύγχυση, αβεβαιότητα και ταραχή. Οι αξίες της ζωής αμφισβητούνται.
Η Ευρώπη στις μέρες μας βρίσκεται σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Το επίκεντρο του ενδιαφέροντος δεν βρίσκεται τόσο στην αναζήτηση των πνευματικών δομών και τις ρίζες της, αλλά στην αποποίηση της χριστιανικής ταυτότητάς της. Στο καταστατικό της δεν τόλμησε να αναφερθεί στην αλήθεια του Ευαγγελίου. Άλλωστε η Δύση νόθευσε την χριστιανική διδασκαλία και δημιούργησε πολλές “εκκλησίες” και αιρέσεις.
Η κρίση στην εποχή μας δεν είναι οικονομική αλλά πολιτισμική. Η πολιτική των λαών και της χώρας μας, δεν εξαιρείται. Είναι επηρεασμένη από έναν καπιταλιστικό τρόπο σκέψεως, συμπεριφοράς και ζωής. Επιδιώκουν και προτιμούν μια κοινωνία ατόμων και όχι προσώπων.
Ο λαός μας υφίσταται πρωτόγνωρες δοκιμασίες, γι’ αυτό και οι διαμαρτυρίες είναι δικαιολογημένες.
Τα πνευματικά καθιδρύματα αποπροσανατολίζονται και ταλαιπωρούν. Δεν είναι πρωτοπόρα. Δεν είναι θεματοφύλακες της παιδείας, της επιστήμης και της έρευνας. Τα αίτια πολλά.
Η εκκλησία επηρεάζεται από την εκκοσμήκευση και οι εορτές της αποϊεροποιούνται.
Υπάρχει ένας τρόπος αντίδρασης. Να ταρακουνηθούμε όλοι. Στην περίπτωσή μας ο Τίμιος Πρόδρομος, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός ο Όσιος Νίκων (για μας τους Κρήτες) θα επαναλάμβαναν.
“ΜΕΤΑΝΟΕΙΤΕ”
Χρειάζεται αυτοκάθαρση και να στηριχθούμε και πάλι στα πνευματικά θεμέλια της πατρίδας μας, που είναι ο ελληνισμός και η ορθοδοξία,.
Στη μεγάλη φθορά και παροδικότητα οι χριστιανοί έχομεν κάποιον που μένει αιώνια. Χθες και σήμερα και στους αιώνες ο Αυτός ο Ιησούς Χριστός, ακίνητος πόλος, επάνω από τον Σταυρό του. Γύρω από Αυτόν περιστρέφεται η ιστορία του κόσμου.
Στη θεία ευχαριστία ζούμε το μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Χριστού και της θεώσεως του ανθρώπου. Όταν κοινωνεί ο πιστός του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, κατόπιν απαραιτήτου προετοιμασίας, τότε δέχεται τον Χριστό μέσα του ως προφήτη, ως βασιλέα και Αριχερέα.
Ο Χριστός μέσα μας διδάσκει το τι πρέπει να κάνουμε για να πορευόμαστε ορθά στη ζωή. Βασιλεύει στα πάθη, μας δίνει τη χάρη και την ενέργειά του και με τη δική μας συνέργεια απαλλασσόμαστε από τα πάθη και ελευθερωνόμαστε από την δυναστεία τους. Τέλος ιερατεύει με το να μας εμπνέει για να προσευχόμαστε αδιάλειπτα στον Θεό. Έτσι ο Χριστός και σήμερα εξακολουθεί να διδάσκει, να θαυματουργεί και να ιερουργεί την σωτηρία μας.
Με αυτές τις προοπτικές, με αυτά τα δεδομένα, ας πορευθούμε τον νέο χρόνο 2015 με τη βεβαιότητα ότι ο χρόνος αξιώνεται όταν εκβάλλει στην εμπειρία του αιώνιου και συναντά τον δημιουργό.
Αυτή είναι η βασική διδασκαλία της Εκκλησίας μας.
Στο μήνυμα των προκαθημένων των ορθοδόξων εκκλησιών που συνήλθαν στα Ιεροσόλυμα κατά το Ιωβηλαίο του 2000, διαγράφεται η διαχρονική θέση και στάση της Ορθοδοξίας. Ο πολυσήμαντος ρόλος της και η δυναμική της στην αντιμετώπιση των προβλημάτων της κοινωνίας.
Το μήνυμα απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φυλής και θρησκεύματος, χωρίς διακρίσεις.
Στο μήνυμα επισημαίνεται ότι η ορθόδοξη εκκλησία συνεχίζει να προβάλλει προς τον σύγχρονο κόσμο το Σταυρό του Κυρίου, του πράου και ταπεινού τη καρδία, του αγαπώντος πάντα, ανθρώπου.
Ο Χριστός μας δίδει τον παρόντα χρόνο για να συναντήσουμε τον Θεό και τον συνάνθρωπό μας.
Ο Χριστός είναι η ράβδος και η βακτηρία που μας παρηγορεί και τίποτα δεν θα μας λείψει. (Ψαλμ. 22-1-4).
Ότι ο καθένας μας μπορεί να καταθέσει τον δικό του κόπο και ο Κύριος θα πολλαπλασιάσει τις δωρές Του.
Να είμαστε αληθινά πρόσωπα και η ζωή μας να ξεκινά από την πνευματική ελευθερία και όχι από την κατανάλωση πληροφοριών, αγαθών και παθών.
Η ζωή μας:
- Να λειτουργεί στην προοπτική της ασκήσεως που μας κάνει να μοιραζόμαστε με τους άλλους τα χαρίσματα και τις επιτυχίες μας.
- Στην προοπτική της αιωνιότητας, που κάνει κάθε στιγμή να είναι πολύτιμη για την σωτηρία μας από το κακό και το θάνατο και με την βεβαιότητα ότι το έλεος του Θεού μας καταδιώξει “πάσας τας ημέρας της ζωής ημών” (Ψαλμ. 33).