
Του Γιώργου Καλογεράκη*
ΜΕΡΟΣ 21ο
Την 2αν Δεκεμβρίου 1946 ημέραν Δευτέραν και ώραν 4 μ. μ., επενήλθεν το Δικαστήριον εις δημοσίαν αυτού συνεδρίασιν παρόντων του τε Βασιλικού Επιτρόπου, του Γραμματέως, των κατηγορουμένων και των συνηγόρων των.
Μεθ’ ό κατά διαταγήν του Προέδρου καλείται ίνα συνεχίση την απολογίαν του ο εκ των κατηγορουμένων Φ. Μύλλερ όστις συνεχίζει ως εξής:
Καθώς ανέλαβον την εν Κρήτη Διοίκησιν αμέσως προσεπάθησα να δημιουργήσω δια παντός τρόπου ψυχαγωγίαν δια τους στρατιώτας. Ίδρυσα τον οίκον του στρατιώτου, ως επίσης και διαφόρους στρατιωτικούς θιάσους, οίτινες έπαιζον διάφορα αρχαία Ελληνικά δράματα όπως τους Πέρσας του Αισχύλου και άλλα. Κατά το διάστημα τούτο ο Ανταρτικός εν Κρήτη αγών αρχίζει να ογκούται, οι δε στρατιώται μου έχουν αρχίσει τας συμπλοκάς των με αυτούς. Τα σαμποτάζ αρχίζουν, πλην όμως δεν θεωρούσαμε σαμποτάζ το κόψιμο από ένα χωρίο του καλωδίου του τηλεφώνου, τούτο επειδή εγένετο εξ απροσεξίας του χωρικού δεν μπορεί να καταλογισθή ως σαμποτάζ, όπως και άλλες μικροπεριπτώσεις της αυτής μορφής. Τον πόλεμον των ανταρτών και συμμοριών γνωρίζω από την Ρωσσίαν, ότι είναι σύστημα της Μόσχας. Δυστυχώς πολλά Κράτη ίδρυσαν ομάδας ανταρτών μιμηθέντα το παράδειγμα της Ρωσσίας.
Εγνωρίσαμε από τους πράκτορες της αντικατασκοπείας μας ότι ερρίφθησαν όπλα και εφόδια εις τους αντάρτες. Από την οργάνωσιν πληροφοριών εμάθαμεν τα σχέδια του πληθυσμού της Κρήτης εις περίπτωσιν αποβάσεως. Μέχρι των γεγονότων της Βιάννου ήτο άγνωστον τα’ όνομά μου εις την Κρήτην. Προ των γεγονότων της Βιάννου προηγήθησαν κατ’ αρχάς ο φόνος δύο Γερμανών, μετέπειτα δε περισσότεροι, ούτως, ώστε εντός βραχυτάτου διαστήματος κατεστράφη εiς ολόκληρος Γερμανικός Λόχος. Εις την παραθαλάσσιον περιοχήν της Βιάννου ήτο εύκολος η προσόρμησις πλοιαρίων και λέμβων εκ καουτσούκ και τούτο διότι η φρούρησις των ακτών ήτο αραιά. Αρχάς Μαΐου ο Διοικητής του Φρουρίου είχεν λάβει ορισμένες πληροφορίες περί ανταρτικής κινήσεως και περί επικειμένης συνθηκολογήσεως των Ιταλών. Τα Γερμανικά Στρατευματα την εποχήν εκείνην εις Κρήτην, συμπεριλαμβανομένου και του Ναυτικού ανήρχοντο εις 45 χιλιάδας (45.000). Δεν εγνωρίσαμεν όμως τας διαθέσεις των εν Κρήτη Ιταλών και εφοβούμεθα μήπως ούτοι αναλάβουν ενέργειαν μετά των Άγγλων εναντίον μας. Εις το σημείον του αφοπλισμού των Ιταλών, είχομεν πλήρως συνεννοηθή μετά του Μπρόγερ ως προς τα ληπτέα μέτρα εναντίον αυτών.
Η στάσις των Ιταλικών στρατευμάτων ήτο περίεργος. Την Διοίκησιν των επιχειρήσεων της Βιάννου ανέθεσα εις τον Διοικητήν του 65ου Συντάγματος, όστις ενισχύθη από το τμήμα παρατηρήσεων της Μεραρχίας, με μία ομάδα κυνηγών και δια δύο αεροπλάνων. Η διαταγή διεβιβάσθη από το τμήμα Ιον εις τον Συνταγματάρχην, τον οποίον ηρώτησα πώς πρέπει να διεξαχθούν αι επιχειρήσεις και το σχέδιόν του εγένετο δεκτόν με μικράς τροποποιήσεις. Η Διαταγή όριζε να αρχίσουν επιχειρήσεις από Βορειοδυτικώς της περιοχής δια να διώξωμεν τους αντάρτες από τα βουνά στην πεδιάδα, όπως εδόθη η διαταγή άρχισε και η επιχείρησις. Εγώ εις την Βιάννον ήμην από την πρώτην ημέραν των επιχειρήσεων μίαν δε φοράν συνηντήθην και με τον Επίσκοπον Ψαλλιδάκην. Επίσης είδα τον μάρτυρα Γκριδάκην. Η συνάντησίς μου με τον Επίσκοπον αφεώρα την απελευθέρωσιν των συλληφθέντων Γερμανών αιχμαλώτων. Μετά το πέρας των επιχειρήσεων έλαβα αναφοράν και μου ανεφέρετο ότι εφονεύθησαν 300 εχθροί και συνελήφθησαν 12 Γερμανοί στρατιώται αιχμάλωτοι. Δεν μου ανεφέρθη ότι εφονεύθησαν γυναικόπαιδα. Πριν παραλάβω τους Γερμανούς αιχμαλώτους δεν ήθελα να αφήσω ελευθέρους τους Έλληνας αιχμαλώτους. Η περιοχή είχε κηρυχθή απηγορευμένη ζώνη από την ημέραν που εξεδόθη η διαταγή των επιχειρήσεων. Η λεηλασία εις τον στρατόν είχε αυστηρώς απηγορευθή, ήτο δε καθαρώς στρατιωτική επιχείρησις. Αι επιχειρήσεις εγένοντο την 8ην Σεπτεμβρίου 1943, ημέραν συνθηκολογήσεως της Ιταλίας. Μετά την ανωτέρω επιχείρησιν ήρχισαν να προετοιμάζουν το σχέδιον καταλήψεως της Δωδεκανήσου. Αν είναι σωστό αυτό που λέγουν οι μάρτυρες ότι αι επιχειρήσεις της Βιάννου ήρχισαν την 12ην Σεπτεμβρίου 1943, τότε η κατάστασις θα ήτο ακόμη δυσκολωτέρα δια τους Γερμανούς. Αι επιχειρήσεις της Βιάννου εθεωρήθησαν υπό των στρατιωτικών ως μία μεγάλη επιτυχία. Μετά τα ανωτέρω γεγονότα επεκράτη απόλυτος ησυχία επί εννέα μήνας και μέχρι της απαγωγής του Κράιπε. Κατά την γνώμην μου ο αριθμός των θυμάτων δεν εγνώσθη ακόμη. Κατά τους μάρτυρας οι οποίοι προσήλθον εις το Δικαστήριον, τα θύματα της Κρήτης ανέρχονται εις 700 νεκρούς και 800 αιχμαλώτους. Ο ανωτέρω αριθμός δεν συμφωνεί με τον αριθμόν που αναφέρουν τα Γερμανικά στρατεύματα. Τα καταστρεφέντα χωρία ανέρχονται εις 5-6. Δεν αποκλείεται όμως να κατεστράφησαν 12-13. Η ανακάλυψις των δραστών με αστυνομικά μέτρα ήτο αδύνατος, και αυτό έπρεπε να αναλάβουν ενεργόν μέρος τα Γερμανικά στρατεύματα. Κατά πληροφορίας ληφθείσας από την Αλεξάνδρειαν ήτο εύκολος η απόβασις συμμαχικών στρατευμάτων εις Κρήτην. Ήτο κρίμα να φονευθούν αθώοι άνθρωποι και να καταστραφούν χωρία, δυστυχώς όμως ήτο πόλεμος και δεν ημπορεί αυτός που κάνει τις επιχειρήσεις να διακρίνη τους αθώους από τους ενόχους. Εις το σημείον τούτο αναγιγνώσκεται περικοπή της εφημερίδος «Ακρόπολις», 13ης Νοεμβρίου 1946, αφορώσα τα γεγονότα της περιοχής Βιάννου. Μεθ’ ό ο κατηγορούμενος συνεχίζει απολογούμενος: Ποτέ δεν έδωσα διαταγήν να φονεύονται γυναίκες, γέροντες και παιδιά. Από τους 14 Γερμανούς στρατιώτας που συνέλαβον αιχμαλώτους εις Βιάννον έλαβα μόνον ένα, τους υπολοίπους 13, ενώ τους άφησαν ελευθέρους τους εφόνευσαν καθ’ οδόν. Λυπούμαι διότι δεν ήλθεν εις το Δικαστήριον ο Αρχηγός των ομάδων αντιστάσεως «Παντουβάς» δια να καταθέση λεπτομερώς τι οδηγίες είχε ως αρχηγός ομάδος από την Μέσην Ανατολήν, ως και ποίος αριθμός Γερμανών Στρατιωτών εφονεύθη, ετραυματίσθη και ηχμαλωτίσθη εις την συμπλοκήν της Σύμης της Επαρχίας Βιάννου. Την 30ην Σεπτεμβρίου 1944 εγκατέλειψα την Νήσον. Με τον επίσκοπον Ψαλλιδάκην συνωμίλησα πολλάκις και η συνομιλία μας περιεστράφη πέριξ του κομμουνιστικού κινδύνου. Κατά την διάρκειαν των επιχειρήσεων εις την Αφρικήν αεροπορικά τμήματα ευρίσκονται εις την νήσον. Το ανώτατον Γερμανικόν Αρχηγείον είχε πληροφορίας ότι θα εγένετο απόβασις των συμμάχων εις την Κρήτην. Επειδή εγώ εγνώριζα τας βάσεις του Αιγαίου, ως και πολλά άλλα νευραλγικά σημεία έλαβα την εντολήν πάση θυσία να κρατήσω την νήσον. Την 25ην Φεβρουαρίου ανέλαβα την Διοίκησιν του Φρουρίου Κρήτης. Ο Στρατηγός Μπρόγερ είχε αγαπήσει πολύ τους Κρήτας, αλλά και δι’ εμένα οι Κρήτες δεν ήσαν αντιπαθητικοί, δεν είχα όμως φιλίες όπως ο Μπρόγερ. Δια να μην επαναληφθούν τα γεγονότα της Βιάννου ηθέλησα να συνεννοηθώ με τους Κρήτας δια της λογικής. Εις μίαν χαιρετιστήριον έκθεσιν εχαιρέτησα τους Κρήτας. Έδωσα αμνηστίαν σε μεγάλον βαθμόν και, μίλησα περί τούτου εις την πλατείαν της αγοράς των Χανίων, επί παρουσία του επισκόπου Ξηρουχάκη. Εχρησιμοποιούσα τον τύπον και τα φυλλάδια και επροειδοποίησα τον Κρητικόν λαόν να επιδοθή εις φιλειρηνικά έργα. Δια προκηρύξεων έκανα έκκλησιν στον πατιωτισμόν των Κρητών να μην προβαίνη εις σαμποτάζ κατά των Γερμανών, διότι αι πράξεις αύται θα πληρωθούν με αίμα. Τους καταδίκους εκ των φυλακών ηθέλησα να μην στείλω εις Γερμανίαν αλλά να τους εκδιώξω εις την Ηπειρωτικήν Ελλάδα, ίνα ούτω απομακρύνω εκ της νήσου ανεπιθύμητα στοιχεία δι’ εμέ και δια την ασφάλειαν των γερμανικών στρατευμάτων. Επειδή όμως υπήρχε κίνδυνος τορπιλλισμού δεν έπραξα τούτο. Ήμην έν τέταρτον του έτους Διοικητής Φρουρίου και ευρέθην μεταξύ μεγάλων πολεμικών γεγονότων. Επί της εποχής μου εσημειώθη μεγάλη ένστασις των κομμουνιστικών ομάδων. Η Γερμανική Αστυνομία συνέλαβε έναν πράκτορα κομμουνιστήν, αργότερα δε συνέλαβον και έναν επίσης κομμουνιστήν Βούλγαρον. Παρακολουθούσα δια των οργάνων μας την κίνησιν των ομάδων αντιστάσεως. Επίσης εις την διάθεσίν μας ήτο Γερμανική Στρατιωτική Αστυνομία, η οποία συνειργάζετο με τον στρατόν και έλαβε διαταγάς από εμένα, τας οποίας και εξετέλεσε. Ωσαύτως εις την διάθεσιν μου ήτο ο λόχος προπαγάνδας. Τα σαμποτάζ και επιθέσεις εναντίον Γερμανών ελάμβανον μέρος συνεχώς. Η γενική κατάστασις που ευρίσκετο τότε η Γερμανία ήτο η αιτία να χειροτερεύση η κατάστασις εις την Κρήτην. Εγώ παρά την δύσκολον κατάστασιν που διήρχετο τότε η Γερμανία ήλπιζα ότι θα νικήσωμεν. Όταν ήμην εις το ανώτατον Γερμανικόν Στρατηγείον ήκουσα ότι θα χρησιμοποιηθή το ΥΙ όπλον και αργότερα το ΥΙΙ και επειδή ήσαν όπλα κατεστραμμένα με ενεθάρρυναν περισσότερον και με έκαναν να πιστεύω απολύτως εις την νίκην της Γερμανίας. Περί του κομμουνισμού γνωρίζω διότι μέχρι το 1933 είχαμε πολλούς εις την Γερμανίαν.
Δια τα Γερμανικά στρατεύματα κατοχής ήτο επικίνδυνοι οι πράκτορες της Μόσχας, πλέον επικίνδυνοι όμως ήσαν και αι ομάδες αντιστάσεως. Τα μέσα δια να εκριζώσουν τον Κρητικόν λαόν ήσαν εις την διάθεσίν μου, δεν έπραξα όμως τούτο, διότι δεν ήθελα να κάμω πόλεμο εναντίον γυναικοπαίδων, μεταξύ των άλλων είπα εις τους κομμουνιστάς της Κρήτης : «πηγαίνετε εις την Αίγυπτον και ενωθείτε με τους εκεί συμμάχους σας». Η κυρία σκέψις μου ήτο η άμυνα της Νήσου εναντίον πάσης αποβάσεως, οδηγός των μέτρων που ελάμβανα ήτο η λογική. Εις το τέλος ηναγκάσθην να γίνω σκληρός λόγω των καταστροφών που υπέστη η Πατρίς μου εκ μέρους της συμμαχικής αεροπορίας, δια να νικήση την θέλησιν του Γερμανικού λαού. Εγώ έλαβα σκληρά μέτρα, πλην όμως ήσαν ανθρώπινα. Ο Γερμανικός λαός ήθελε να αποβάλη τα δεσμά της συνθήκης του Βερσαλλιών και ημείς ως στρατιώται έπρεπε να υπακούσωμεν εις την θέλησίν του. Εγώ έδωσα αυστηράς διαταγάς εις τα υπ’ εμού Γερμανικά τμήματα να λάβουν σκληρά αντίποινα δια σαμποτάζ ή φόνους στρατιωτών. Αν συνέβησαν φόνοι γυναικών και παιδιών δεν μου ανεφέρθη, εγώ ο ίδιος διέταξα την καταστροφήν των Ανωγείων, διότι ήτο κέντρον ανταρτών και είχον και δική τους ομάδα, οι πρώτοι αριθμοί οι αναφερόμενοι εις την προκήρυξιν την υφ’ ημών αναγνωσθείσαν είναι γνωστοί, Εκ των Ανωγείων διήλθεν ο Στρατηγός Κράιπε, δεν είναι αληθές ότι διέταξα την εκτέλεσιν όλων των ανδρών ενός χωρίου, εγώ διέταξα τον τυφεκισμόν 30 ή 50 ανδρών, ως προς ποίους, τούτο ανέθεσα εις την Μυστικήν Αστυνομίαν. Ο Διοικητής της Χωροφυλακής Ταγματάρχης Παπαγιαννάκης ηρνείτο να πολεμήση η Χωρ/κή εναντίον των ανταρτών, ως επίσης; και να πολεμήση παρά το πλευρόν μας. Δια κάποιο σαμποτάζ στο Αεροδρόμιον διέταξα τον τυφεκισμόν 25 υποδίκων, καταδίκων των φυλακών Αγυιάς, οίτινες ήσαν κομμουνισταί. Αποκρούω ότι εξετελέσθησαν δια διαταγής μου εις τας φυλακάς Αγυιάς 60 άτομα, μετά την εκτέλεσιν των 25 ως άνω ατόμων. Την 22αν Σεπτεμβρίου 1944 εγκατέλειψα την νήσον Κρήτην. Αι περιπτώσεις της θανατώσεως γυναικών, παιδιών και ασθενών είναι γεγονότα τα οποία εγένοντο άνευ της θελήσεώς μου και επαρκώς δεν εβεβαιώθησαν. Δεν δύναμαι να εξηγήσω και να πιστεύσω πώς εξετελέσθησαν οι 12 γυναίκες στα Σκούρβουλα. Την εκτέλεσιν δεν την διέταξα εγώ, ούτε και μου την ανέφερον, διότι άλλως, θα ελάμβανα τα μέτρα μου. Εις το σημείον τούτο ο απολογούμενος αναγιγνώσκει απόσπασμα Ελβετικής Εφημερίδος εκ Ζυρίχης εις το οποίον αναφέρεται ότι υφίσταται ανταρτικός αγών εν Γερμανία, επίσης αναγιγνώσκεται τηλεγράφημα γραφέν εις την εφημερίδα «Καθημερινήν» την 25ην Νοεμβρίου 1946, ερχόμενον εκ Μπαταβίας, εις το οποίον αναφέρεται ότι οι Άγγλοι εις αντίποινα έκαψαν ένα χωρίο. Κατά τον Ιούλιον του 1946 αναφέρω 431 περιπτώσεις δια φόνους, λεηλασίας, βιασμούς, κλοπάς κ. λ. π., οίτινες εγένοντο υπό Αμερικανών στρατιωτών κατ’ εμέ δεν είναι υπεύθυνοι οι Διοικηταί των. Κατά την γνώμην μου μόνον δύο μάρτυρες απ’ αυτούς που παρήλασαν ήσαν καλλίτεροι, ο Λυγνός και ο Μητσοτάκης ωμολόγησαν εις ποίαν δύσκολον κατάστασιν ευρίσκοντο οι Γερμανοί εις Κρήτην τότε. Εάν οι Δικασταί ημπορούσαν να απαλλαγούν από τας αποφάσεις του Ποτ… του 1945 τώρα δεν θα μας εδίκαζαν.
Υποτίθεται ότι εις τα βουνά αρχίζει ένα κίνημα αντιστάσεως κατά των κατεχόντων ένα μέρος στρατευμάτων και οι Δικασταί ήσαν οι κατακτηταί τι θα έπραττον; Εάν εις ένα κατεχόμενον μέρος εκραγή επανάστασις και φονευθούν 200 χιλιάδες τι μέτρα θα ληφθούν; Πιστεύω ότι εγώ είμαι πολύ ανθρωπιστής διότι προσεπάθησα να μην εκτελέσω τα γυναικόπαιδα. Έχασα ολόκληρον την περιουσίαν μου και κατηγορούμαι ως εγκληματίας πολέμου. Αλλά ένα ρητόν λέγει: «Αλλοίμονον εις τους νικημένους». Εις την μνήμην μου εκράτησα ένα καλόν, έχω καλήν εκτίμησιν εις τον Ελληνικόν στρατόν. Το Ελληνικόν Σώμα Στρατού της Θράκης λόγω πτώσεως της Θεσσαλονίκης είχε συνθηκολογήσει . Με τας δυνάμεις μου έσπασα την γραμμήν Μεταξά νοτίως του κάτω Νευροκοπίου, εχωρίσθησαν οι Έλληνες αξιωματικοί από τους οπλίτας και οι στρατιώται σχηματισθέντες εις φάλαγγα κατά τριάδας ήρχοντο να αιχμαλωτισθούν. Πολλοί στρατιώται τότε εδάκρυζον και δεν ηδύναντο να συγκρατηθούν από την συγκίνησιν του αποχωρισμού των από τους Αξιωματικούς. Η ανωτέρω πράξις με συνεκίνησεν υπερβολικά και έστρεψα τα νώτα μου δια να μην ατενίσω το ανωτέρω γεγονός. Δια την Ελλάδα έχω μίαν επιθυμίαν, εάν μίαν ημέρα γίνη ένας πόλεμος να ευρίσκεται και πάλιν με τους νικητάς δια τον λόγον να μη ευρεθούν οι Διοικηταί Μονάδων μεταξύ των ηττημένων και να κατηγορηθούν όπως εμείς ως εγκληματίαι πολέμου.
Εις το σημείον τούτο ο Πρόεδρος διέκοψεν την συνεδρίασιν δια την 3ην Δεκεμβρίου 1946 ημέραν Τρίτην και ώραν 4 μ. μ.
Την 3ην Δεκεμβρίου 1946, ημέραν Τρίτην και ώραν 4 μ. μ. επανήλθεν τος Δικαστήριον εις δημοσίαν αυτού συνεδρίασιν, παρόντων του τε Βασιλικού Επιτρόπου, του Γραμματέως, των κατηγορουμένων και των συνηγόρων των.
Μεθ’ ό κατά διαταγήν του Προέδρου καλείται ο αυτός κατηγορούμενος
Φ. Μύλλερ, όστις κατ’ ερωτήσεις του Προέδρου απαντά ως εξής : Τα γεγονότα της Βιάννου χαρακτηρίζω ως καθαρώς στρατιωτικήν επιχείρησιν, σκοπός δε της καταστροφής ήτο να εξοντωθούν οι αντάρτες, η δε επιχείρησις ήτο καθαρώς επιθετική. Κατά την διάρκειαν των επιχειρήσεων της Βιάννου είχομεν 304 στρατιώτας νεκρούς και 5 τραυματίας, πλην των νεκρών της Σύμης. Δεν μου φαίνεται απίθανον ούτε απίστευτον ότι αι απώλειαι εκ των ανταρτών ανήρχοντο κατά πληροφορίας εις 300 νεκρούς. Οι περισσότεροι άνδρες εφονεύθησαν κατά την φυγήν των. Δεν γνωρίζω εάν μεταξύ των αιχμαλώτων των ήσαν τραυματίαι. Εγώ ανέφερα εις το Φρούριον ότι εφονεύθησαν κατά την συμπλοκήν αντάρτες. Τον Μάιον 1944 δεν ήμην εις την νήσον. Τον Μάιον μήνα ήμην στην Κριμαίαν της Ρωσσίας. Ενθυμούμαι καλώς ότι τον Σεπτέμβριον 1944 δεν εξετελέσθησαν κατάδικοι εκ των φυλακών. Γνωρίζω ότι μόνον μία Διαταγή εκτελέσεων ανθρώπων, έχω εκδώσει, την εξέδωσα δε, την 28ην Αυγούστου 1944. Η εφημερίς Ηρακλείου «Κρητικός Κήρυξ» δεν ήτο υπό Γερμανικόν έλεγχον την 19ην Σεπτεμβρίου 1944. Η Διαταγή καταστροφής των χωρίων Αμαρίου- Γερακάρι, Άνω Μέρος, Βρύσσες και λοιπών χωρίων δεν εξεδόθη από εμέ. Ο Διοικητής της Μεραρχίας είχε δικαίωμα να λάβη αυστηρά μέτρα και να προβή εις καταστροφήν χωρίων. Ενθυμούμαι εκ μνήμης, ότι τα καταστρεφέντα χωρία τον Αύγουστον 1944 ανήρχοντο εις 8. Η δημοσίευσις της 27ης Αυγούστου 1944 περί καταστροφής των χωρίων Κούνενι - Λίμνης και Φλώρια Χανίων, Σαχτουρίων Σωκαρά Ηρακλείου ήτο απολογισμός του μηνός Αυγούστου κατά τον οποίον εφονεύθησαν και 488 εχθροί. Κατ’ ερώτησιν του Βασιλικού Επιτρόπου ο κατηγορούμενος απαντά:
Μεταξύ των εκτελεσθέντων ήσαν και πολλοί οι οποίοι δεν έπιασαν όπλα στα χέρια των, πλην όμως περιέθαλπτον τους αντάρτες. Εάν εγνώριζα κατά την εποχήν που ελάμβανα σκληρά μέτρα κατά του πληθυσμού ότι οι Άγγλοι δεν θα ενεργούσαν απόβασιν εις την Κρήτην, δεν θα έπραττα τούτο.
Μεθ’ ό ο Βασιλικός επίτροπος λαβών τον λόγον ήρξατο αγορεύων. Εν αρχή υπογραμμίζει το υπέροχον του τρόπου διεξαγωγής της αποδεικτικής διαδικασίας, καθ’ ήν ο κ. Πρόεδρος με υπομονήν, καρτερίαν και πλήρη αντίληψιν του δικαστικού καθήκοντος παρέσχεν εις τους κατηγορουμένους πάσαν ελευθεριών συμμετοχής εις την εξέτασιν των μαρτύρων.
Εκφράζει είτα την χαράν του ότι εις αυτόν έλαχεν η τιμή της αναθέσεως της κατηγορίας των παρόντων κατηγορουμένων προς ούς και παρέχει την διαβεβαίωσιν ότι θα ομιλήση κυρίως ως δικαστής και είτα ως Έλλην.
Μετά τούτο αναμιμνήσκεται της ηρωϊκής περιόδου του 1940- 41 καθ’ ήν απροκλήτως η Ελλάς εδέχθη την παράνομον επίθεσιν των Ιταλών, μετά την ήτταν των οποίων δολοφονικώς η Γερμανία επετέθη και αύτη εκ των νώτων κατά της μικράς πλην ενδόξου και ιστορικής Ελλάδος, της κοιτίδος του πολιτισμού.
Φυσικόν όθεν ήτο όταν η ηρωϊκή Κρήτη εδέχθη τελευταία τα πλήγματα των Γερμανών, να εγερθή ως εις άνθρωπος και να λάβη τα όπλα προς άμυναν και σωτηρίαν της ελευθερίας της. Παν ό,τι επράχθη εκ μέρους των ηρώων της Κρήτης, κατ’ αυτό το διεθνές Δίκαιον, ήτο εντελώς νόμιμον, παράνομος δε ήτο μόνον η Γερμανική κατά της Ελλάδος της νήσου Κρήτης, πολεμική δράσις.
Ταύτην επλήρωσε πολύ ακριβά ο Γερμανικός στρατός και ιδία οι αλεξιπτωτισταί του Μπρόγερ, δια θυσιών άνευ προηγουμένου, αίτινες υπήρξαν και η κυρία αιτία της τρομεράς επιβραδύνσεως ενάρξεως της κατά της Ρωσσίας Γερμανικής επιθέσεως.
* O Γιώργος Καλογεράκης είναι εκπαιδευτικός, ιστορικός και συγγραφέας
ΑΥΡΙΟ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ

