Μέρες Χριστουγέννων… μέρες γιορτινές γεμάτες μυρωδιές, όνειρα, χαρά ελπίδα κι αγάπη. Μέρες γεμάτες ζάχαρη άχνη, καρύδια και μέλι, στολίδια, έλατα και μικρά καραβάκια. Μέρες γεματες από τις σκανταλιές των πιο πονηρών πλασμάτων, των καλικάντζαρων, μα και μέρες διακοπών και ξεκούρασης .Μέρες που λες κι έχουν όλες βγει από τα παραμύθια γεμάτες χρυσόσκονη, πασπαλισμένες με χιονονιφάδες και μπόλικη φαντασία, μέρες που έρχονται τα απάνω κάτω και οι ιστορίες θεριεύουν, αντρειεύονται κι είναι στην πιο δυνατή τους ώρα. Όλη αυτή η γιορτινή ατμόσφαιρα που έχει σαν πρωταγωνιστές της τα παιδιά είναι μέρες βιβλίων και παραμυθιών …
Παραμύθια που τα΄χουν όλα και κυρίως καράβια χάρτινα κι εκείνα που έγινα θρύλοι και μιλούν για καράβια ατρόμητα, για εκείνα που δημιουργήθηκαν μόνο στη σκέψη κάποιων συγγραφέων και για εκείνα τα άλλα που ταξίδεψαν με δύσκολους καιρούς και σε δύσκολες καταστάσεις κι έμεινε γραμμένη η ιστορία τους με χρυσά γράμματα στα βιβλία των ναυτικών, και όχι μόνο. Παραμύθια για τον χειμώνα, τις χιονονιφάδες και τα έλατα μα και για την ιστορία της γέννησης του Θείου Βρέφους όπως την έζησε ένας λαγός και μια χελώνα αλλά και ιστορίες για εκέινο το φιλόξενο σπίτι της μουσικής, των ηλιαχτίδων το χειμωνόσπιτο!
Θυμηθείτε πως τούτες τις μέρες είναι πιο γεμάτες με παραμυθόσκονη. Πριν την τινάξετε πέρα μακριά στα σύννεφα …πασπαλίστε λίγο την φαντασία σας κι αφήστε τις ιστορίες να σας παρασύρον στο όνειρο, στη μαγεία και στην αγνότητα ενός παιδιού. Πάρτε το αγκαλιά κι ονειρευτείτε μαζί γιατί όπως κάπου διάβασα πρόσφατα:
Για ένα παραμύθι ζούμε, την αλήθεια την ξέρουμε!
Καλά Χριστούγεννα!
1Ο καλικάντζαρος σώζει το καλικαντζαροχωριό, Βαγγέλης Ηλιόπουλος, εκδ. Πατάκη
Μέρες Χριστουγέννων, ώρες παραμυθιών και φυσικά μέρες καλικαντζάρων … Τι γίνεται λοιπόν όταν τα ίδια τα παιδιά συνειδητοποιούν πως κάτι έχει αλλάξει στις αξίες της ζωής και το αποτέλεσμα είναι να κινδυνεύουν τα ήθη και τα έθιμα των παραδοσιακών Χριστουγέννων στις μέρες μας; Ο Μανόλης που έχει για φίλο έναν καλικάντζαρο νοιώθει πως πρέπει να ειδοποιήσει όλους τους μικρούς σκανταλιάρηδες για την μεγάλη αλλαγή που νοιώθει πως έρχεται και πως σε λίγο μάλλον δεν θα υπάρχουν αφού οι άνθρωποι πια δεν πολυπιστευουν σ΄ αυτούς μα και στα Χριστούγεννα. Οι δυο μικροί φίλοι καταστρώνουν ένα πανούργο σχέδιο για να πείσουν τους ανθρώπους και ιδιαίτερα τα παιδιά. Και αφού όλοι πείθονται και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων γεμίζουν με τις σκανταλιές των μικρών καλικαντζάρων, η τάξη, η παράδοση και η ομορφιά των Χριστουγεννιάτικων προετοιμασιών επιστρέφει …Κι ο μοναδικός Βαγγέλης Ηλιόπουλος για μια ακόμα φορά μας θυμίζει πως πάντα υπάρχει κίνδυνος να χαθεί κάτι αν δεν το πιστεύεις με όλη σου την ψυχή. Όπου υπάρχουν παιδιά, κουραμπιέδες, στολίδια και σκανταλιές θα υπάρχουν και Χριστούγεννα με καλικάντζαρους και παραμύθια αλλιώς τα Χριστούγεννα θα είναι…μισά.
2Ο Μπιρλιμπίμ ο καλικάντζαρος, Τασούλα Τσιλιμένη, (εικονογράφηση Ναταλία Καπατσούλια), εκδ. Μικρή Μίλητος
Είναι ίσως η πιο τρυφερή ιστορία για καλικάντζαρους. Ο ήρωας της, ο Μπιρλιμπίμ, είναι ένας σκανταλιάρης μικρός καλικάντζαρος που θέλει να συμμετέχει στους ετήσιους αγώνες για τη μεγαλύτερη ζαβολιά. Την ίδια στιγμή περνώντας έξω από ένα φωτισμένο παράθυρο ακούει τη γλυκιά φωνή της γιαγιάς του Σταύρου που του λέει παραμύθια για να τον πάρει ο ύπνος. Μαγεύεται, μαγνητίζεται, ξεχνάει όλες τις ζαβολιές και μόνη του έννοια είναι να μην χάσει κάθε βράδυ την ώρα του παραμυθιού. Στην κυριολεξία κρέμεται από τα χείλη της γιαγιάς, οι μέρες περνούν και η μέρα των Φώτων ξημερώνει. Ο αρχικαλικάντζαρος με την σάλπιγγά του ειδοποιεί τους πάντες πως η ώρα του γυρισμού έχει φτάσει και ο Μπιρλιμπίμ κινδυνεύει να μην προλάβει να εξαφανιστεί κι αυτός μαζί με τους άλλους .Είναι τόσο απορροφημένος από την ιστορία που ακούει που τίποτα δεν μπορεί να τον αποσπάσει ….
Μοναδική και αυτή τη φορά η εικονογράφηση της Ναταλίας Καπατσούλια. Ίσως οι πιο γλυκοί καλικάντζαροι που έχουν φτιαχτεί σε παραμύθι. Χρώμα, σύλληψη σκίτσου και ζωντάνεμα που μαζί με την εκπληκτική και αγαπημένη Τασούλα Τσιλιμένη φτιάχνουν μια ιστορία που θα διαβάζεται πάντα . Όλα τα παιδιά αγαπούν τον Μπιρλιμπίμ και σε τούτο δω το παραμύθι αποφασίζουν αυτά ποιος τέλος θα έχει η ιστορία διαλέγοντας ανάμεσα σε δύο εκδοχές ή σε όποια κάθε παιδί εμπνευστεί!
3Καράβια που ταξίδεψαν τη φαντασία, Μαρία Αγγελίδου – Αντώνης Παπαθεοδούλου, (εικονογράφος: Χρήστος Κούρτογλου) εκδ. Ίκαρος
Την ιστορία του Ιπτάμενου Ολλανδού την ξέρουν όλοι. Εκείνου του πλοίου φάντασμα που φέρνει γρουσουζιά σ΄ όποιον το κοιτάξει. Μια ιστορία που είναι γραμμένη σε δεκάδες βιβλία για το καράβι του καπετάνιου Ντένκεν που θέλει να δείξει ασέβεια και να περάσει από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Κανένας δεν το είχε καταφέρει ποτέ, ούτε και τούτο το σκαρί που από τους δυνατούς ανέμους, χάνεται, βυθίζεται και αργότερα θα επιστρέψει σαν φάντασμα, καταδικασμένο να πλέει για πάντα τις θάλασσες χωρίς ποτέ να πιάνει λιμάνι.
Κι η Αργώ, την θυμάστε την Αργώ, το γλεντζέδικο καράβι που ταξίδεψε με τον μονοσάνδαλο Ιάσωνα και τους Αργοναύτες για να φέρει πίσω στον Πελία το χρυσόμαλλο δέρας; Και σε εκείνο το ταξίδι στην άλλη γη, γνώρισε ο Ιάσονας την Μήδεια που ήταν μάγισσα- πριγκίπισσα και σαν έμαθε τον αποχωρισμό και τον απόπλου της Αργώ, σκότωσε τα ίδια της τα παιδιά για να τον τιμωρήσει κα εκδικηθεί. Οι ιστορίες πάλι με τους πειρατές είναι αναρίθμητες. Όμως τούτη η σκούνα, η Ισπανιόλα που έγινε διάσημη με τον κάπτεν Σμόλετ, τον Τζιμ, τον Τρελόνι και τον Δρ. Λίβσι. Που έφτασε στο Νησί των Πειρατών, πρώτη, που σε τούτη την ιστορία και την σκούνα, εμφανίζονται πρώτοι οι πειρατές με ξύλινο πόδι και οι Χάρτες που έχουν κρυμμένους θησαυρούς κάτω από εκείνο το πασίγνωστο πια σημάδι το Χ. Κι εκείνο το καράβι, το Σεν Μισέλ που δημιούργησε ο Ιούλιος Βέρν και μάλιστα τρεις φορές που ίσως τελικά να είναι πραγματική η ιστορία του, όπως πραγματικές εξελίχθηκαν όλες οι φανταστικές ιστορίες του Ιουλίου Βερν στο πέρασμα των χρόνων. Την ιστορία πάλι της άσπρης φάλαινας, Μόμπι Ντικ, ποιος δεν την ξέρει. Υπάρχει κι εδώ ένα καράβι, το Πίκουοτ, που ήταν μεγάλο και ταλαιπωρημένο λίγο, κι είχε ίσαμε τρία κατάρτια και το φώναζαν φαλαινοθηρικό, και ξανοιγόταν στους ωκεανούς, τους απέραντους. Μια μέρα συνάντησε εκείνη την τεράστια άσπρη φάλαινα, τον Μόμπι Ντικ, που ο καπετάνιος Έιχαμπ ήθελε να πάρει εκδίκηση γιατί του είχε κάποτε φάει το πόδι και τότε συνέβησαν όλα εκείνα τα φοβερά πράγματα που μόνο ένα ναύτης έζησε να τα διηγηθεί αργότερα, ο Χέρμαν Μέλβιλ. Και τέλος υπήρχε ένα ακόμη ατρόμητο καράβι της φαντασίας, το καράβι του Λουκιανού που ταξίδεψε ίσαμε το φεγγάρι και είδε ψύλλους μεγάλους σαν ελέφαντες και αράχνες τεράστιες σαν νησιά. Τούτο το καράβι, το Αληθινό, γνώρισε απίστευτες περιπέτειες μέσα στην κοιλιά ενός κήτους που έμοιαζε με αληθινό νησί κι αυτό κι όμως κατάφερε και βγήκε και συνέχισε τα ταξίδια συναντώντας τα πιο παράξενα κι αληθινά πράγματα που μπορεί να χωρέσει ο ανθρώπινος νους.
Για παιδιά από 8 ετών…
4Καράβια που δεν φοβήθηκαν,Μαρία Αγγελίδου – Αντώνης Παπαθεοδούλου,( εικονογράφος: Χρήστος Κούρτογλου) εκδ. Ίκαρος
Ήταν ανήμερα του Αγίου Νικολάου στις 6 του Δεκέμβρη 1943 όταν ένα πλοίο ελληνικό, ο Αδρίας, χωρίς την πλώρη του που έχει καταστραφεί σαν έπεσε πάνω σε μια νάρκη κι αφού ταξιδεύει αρκετά βράδια καταφέρνει να μπει στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας. Ένα πλοίο μισό αλλά με ψυχή γεμάτο θάρρος, πείσμα και δύναμη .
Κι ύστερα ήταν εκείνο το δρακοκάραβο του πειρατή Λέιφ που τίποτα δεν το ένοιαζε, κανέναν δεν φοβόταν. Τούτο το πλοίο, μπροστά μπροστά είχε σμιλεμένο ένα δράκο, όπως όλα σχεδόν τα πλοία των Βίκινγκς, για να σκίζει τους πάγους, την ομίχλη και …τον φόβο. Και ο ζωγραφισμένος σ ΄όλο του το σώμα ατρόμητος πειρατής έκανε πολλά και μεγάλα ταξίδια κι έφτανε όλο και πιο μακριά, όλο και πιο απάτητα μέρη ανακάλυπτε. Και κάποτε σε ένα από τα ταξίδια του βρήκε έναν τόπο που τον είπε Νησί των Βράχων και σαν προχώρησε έφτασε σε έναν άλλο εκείνο των Δασών ώσπου κατάφερε για ξεχειμωνιάσει ν στο Νησί της φαντασίας του που έμοιαζε να παίρνει σάρκα και οστά κι ήταν εκείνο με τα κόκκινα σταφύλια, το Νησί των Σταφυλιών. Ήταν ο άνθρωπος που πάτησε πρώτη φορά το πόδι του στην νέα ήπειρο που 500 χρόνια μετά θα …ανακάλυπτε ο Χριστόφορος Κολόμβος.
Κι η Άρτεμη, τι καράβι είναι πάλι τούτο, άφοβο, σαν τον καπετάνιο της τον Πυθέα, που ανοίγεται στον ωκεανό και φτάνει σε απάτητα μέρη, που η μέρα κρατά δεκαοχτώ γυρίσματα κλεψύδρας και οι άνθρωποι σε τούτο το νησί, τη γη την παράξενη τρώνε ρίζες και φρούτα να επιβιώσουν.
Ένα άλλο καράβι που ταξίδεψε σε παράξενες θάλασσες ήταν η Πιλάρ, σαν όνομα γυναίκας, όπως άλλωστε και τα περισσότερα ονόματα πλοίων. Τούτο κι αν ήταν ατρόμητο κι ας ήταν μικρό κι ας ήταν σαν …χάρτινο, έκανε άλματα στην θαλασσινή ζωή του και το ανέστησε σε ένα υπέροχο βιβλίο ένας σπουδαίος συγγραφέας. « Ο Γέρος και η Θάλασσα» είναι το βιβλίο, και Έρνεστ Χέμινγουεϊ ο δημιουργός του. Κι ίσως τελικά να μην ήταν μόνο χάρτινο αλλά φτιαγμένο όπως όλα τα γερά σκαριά από ξύλο και να υπάρχει ακόμα και σήμερα αραγμένο σε ένα διάσημο νησί, όπως κι ο κάτοχός του.
Την θυμάστε την Πάραλο, το ιερό καράβι της Αθηνάς; Την περήφανη και ατρόμητη τριήρης που όλοι την θαύμαζαν. Κι όμως σαν πρέπει να μεταφέρει τα κακά μαντάτα στους Αθηναίους κι εκείνη κυριεύεται από φόβο. Εκείνο τον φοβερό φόβο του πολέμου, του θανάτου της είδησης που από μόνη της είναι μαύρη.
Και εκείνο το πλοίο του πλοίαρχου Τίπταφτ, το περίφημο Cutty Sark που έφερνε τσάι από την μακρινή Κίνα; Ένα καράβι που δεν φοβήθηκε κανένα άνεμο ούτε εκείνο της αλλαγής που το άφησε σχεδόν χωρίς φορτίο. Εκείνο συνέχισε τον αγώνα του δεν λύγισε μέχρι την τελευταία του ημέρα στη θάλασσα . Κι ακόμα κι όταν έγινε μουσείο και μια φωτιά το τύλιξε, δεν φοβήθηκε και οι άνθρωποι κατάλαβαν το θάρρος του και το ξανάφτιαξαν από την αρχή, να στέκει εκεί περήφανο, να θυμίζει και να καμαρώνει.
Για παιδιά από 8 ετών…
Δυο αγαπημένοι συγγραφείς η Μαρία Αγγελίδου και ο Αντώνης Παπαθεοδούλου τολμούν να ξαναγράψουν με μοναδικό τρόπο ιστορίες που συγκινούν, θυμίζουν και αναπολούν από τα χρόνια της δική μας νιότης, τα αριστουργήματα μεγάλων συγγραφέων μέχρι για εκείνα τα καράβια που δεν γνωρίζουμε αλλά με περισσό ταλέντο μας διηγούνται τις ιστορίες τους. Εκδόσεις απλές, λιτές και την ίδια στιγμή πολύτιμες και καλαίσθητες, όπως ταιριάζει σε τούτες τις ιστορίες, σε τούτους τους συγγραφείς. Ο Χρήστος Κούρτογλου που επιμελήθηκε και έφτιαξε την εικονογράφηση ή όπως λέει ο ίδιος την χαρτογράφηση με εικόνες των δύο αυτών εκπληκτικών βιβλίων, επάξια και ατρόμητα μας παρουσιάζει δείγματα εξαιρετικής δουλειάς. Όπου και αν τα συναντήσετε τούτα τα καράβια – βιβλία, που είναι γεμάτα περιέργεια και που ποτέ τους δεν φοβήθηκαν ούτε τον καιρό, ούτε τις άγριες θάλασσες, μα ούτε και την ίδια την φαντασία, μην τα αφήσετε να πλέουν μόνα τους… Κάντε τους παρέα, και « φωνάξτε το » και σε άλλους …να φτάσουν τούτες οι ιστορίες στα πέρατα του κόσμου για μια ακόμα φορά!
5Το χάρτινο καραβάκι της μαμάς, Ελένη Γεωργοστάθη, (εικονογράφηση Ελίζα Βαβούρη), εκδόσεις Ψυχογιός
Ένα μικρό χάρτινο καραβάκι. Ένα καραβάκι που γεμίζει χρώματα που ζωντανεύει, κολυμπά σ΄ όλες τις θάλασσες της φαντασίας και του παιχνιδιού σχεδόν όλων των παιδιών του πλανήτη. Μια απλή κατασκευή που όλες οι μαμάδες ξέρουν να φτιάχνουν για τα παιδιά τους. Ή μήπως όχι όλες ; Αυτό αποκλείεται! Οι μαμάδες όλα τα ξέρουν, όλα. Να κολυμπάνε, να διαβάζουν, να βάζουν πλυντήρια, να φτιάχνουν υπέροχα κέικ με σοκολάτα, να γράφουν στον Υπολογιστή, να οδηγούν κι όλα όσα υπάρχουν σ΄ αυτόν τον κόσμο . Κι όμως υπάρχουν πράγματα που μπορεί να είναι τόσο απλά και που οι μαμάδες δεν μπορούν να τα φτιάξουν… Τότε τα παιδιά γίνονται οι καλές νεράιδες των παραμυθιών, οι δάσκαλοι των μεγάλων, αρκεί αυτοί οι μεγάλοι να παραδέχονται την « αδυναμία » τους και να είναι ειλικρινείς. Και σαν μάθουν από το παιδί τους ή και από τους φίλο των παιδιών τους να φτιάχνουν μικρά, πολύχρωμα, χάρτινα καραβάκια, η ικανοποίηση όλων είναι δεδομένη.
Τούτη η ιστορία μ΄ άγγιξε πολύ… Μεταξύ μας, ούτε εγώ κι ας είμαι και μαμά και εκπαιδευτικός ήξερα να φτιάχνω καραβάκια. Και το απέφευγα πολύ μα πολύ διακριτικά. Και μια μέρα που είπα… «δεν πάει άλλο …», ένα παιδί έγινε δάσκαλός μου και δεν το ξέχασα ποτέ.
Ελένη, να΄σαι καλά που μου το θύμησες… Μια ιστορία που δείχνει την σχέση γονέων και παιδιών. Που μιλεί για την αποδοχή, παραδοχή και συνεργασία. Για την ειλικρίνεια, και τον αμοιβαίο σεβασμό μέσα στην οικογένεια. Δεν θα λησμονήσω την Ελίζα με τις όμορφες φιγούρες των μικρών κοριτσιών της ιστορίας μα και της μαμάς.
Μην ξεχνάτε να παραδέχεστε τις αδυναμίες σας, ακόμα και μπροστά στα παιδιά σας. Η χαρά τους να …σας μαθαίνουν είναι απερίγραπτη !
6Το χειμωνόσπιτο, Δημήτρης Κάσσαρης, (εικονογράφηση: Βασίλης Παπατσαρούχας), εκδ. Καλέντης
Τούτο το σπίτι δεν είναι σαν όλα τα άλλα. Είναι ένα σπίτι γεμάτο ψυχή και νότες. Κάθε τι που το « ακουμπά» έχει τον ήχο της μουσικής. Οι σταγόνες της βροχής έχουν τον ήχο του λα και σαν ανάψει φωτιά για την πίπα του, ο καπνός που βγαίνει από την καμινάδα του έχει τον ήχο του Σι, σαν να τον διαλύει ο αγέρας .Κι έχει κι έναν ένοικο κάποιες φορές το χειμωνόσπιτο, τον Μεσημεράκη, με το κόκκινο ποδήλατο που σαν κτυπά την κόρνα του, όλες οι νότες ακούγονται στη σειρά. Οι βασικοί κάτοικοι όμως τούτου του σπιτιού είναι οι εκατό θυγατέρες του Ήλιου και μια μέρα που κάθισαν όλοι μαζί για φαγητό ένας απρόσκλητος παράξενος επισκέπτης έκανε την εμφάνισή του. Ήρθε λοιπόν ένας ιπτάμενος Ηλεκτρονικός Υπολογιστής που είχε σαν αφέντη του τον ΗΥ που φορούσε υμίψηλο καπέλο και κάπνιζε ένα μακρύ πούρο. Εγωιστής και αλαζόνας νομίζει πως όλα του ανήκουν και πως γνωρίζει τα πάντα. Διατάζει και θέλει να είναι ο αρχηγός όλων. Ακόμα και την μικρή χελώνα προσπαθεί να …διατάξει να του βρει επειγόντως τον ιδιοκτήτη του σπιτιού, για να μιλήσει μαζί του.
Τούτο το σπίτι, όμως δεν έχει ιδιοκτήτη, έχει μόνο ψυχή και η ψυχή δεν πιάνεται, ούτε αποθηκεύεται στη μνήμη του ΗΥ και φυσικά μαζί της δεν μπορούν να αποθηκευτούν και οι ηλιαχτίδες… Κι επειδή ο χρόνος για τον κύριο με το ημίψηλο καπέλο είναι χρήμα και όχι χάσιμο, τούτος ο κύριος ΗΥ μάλλον είχε μπει, σε λάθος παραμύθι. Τα παραμύθια δεν είναι μηχανές .Θέλουν αγάπη, ομορφιά, ζεστασιά, συγγνώμες, θάρρος και πολλές φορές μια φεγγαρόλουστη νύχτα.
Ένα μουσικό παραμύθι με την δυνατή πένα του Δημήτρη Κάσσαρη και τα ακούραστα πινέλα του Βασίλη Παπατσαρούχα. Μια ιστορία ονειρική για την αγάπη, το μοίρασμα και την προσφορά. Μια ιστορία που αφήνει μια γλύκα στην κάθε ψυχή. Το cd που συνοδεύεται με το βιβλίο σφραγίζεται από την υπέροχη μουσική του Νίκου Ξανθούλη σε τραγούδια και την διάρκεια αφήγησης με την Λίλα Μουτσοπούλου.
Για παιδιά από 4 ετών !
7Η χιονονιφάδα και το δέντρο το μοναχό, Άννα Δενδρινού (εικ. Θέντα Μιμηλάκη), εκδ. Κόκκινη Κλωστή
Υπήρχε κάποτε μια μικρή πολιτεία με φιλόξενους, γελαστούς και χαρούμενους ανθρώπους. Υπήρχε κι ένα μικρό δασάκι κοντά της. Κάποτε… Ύστερα όλα άλλαξαν, η πολιτεία μεγάλωσε πολύ, οι άνθρωποι αποξενώθηκαν και το μικρό δασάκι εξαφανίστηκε. Έμεινε μόνο ένα δέντρο, μοναχό . Οι εποχές περνούσαν και κανένας δεν τους έδινε σημασία. Ώσπου μια μικρή χιονονιφάδα κατάφερε με το χορό της και την νιότη της να φτάσει κουτρουβαλώντας κοντά σε εκείνο το μικρό δέντρο που κανέναν δεν είχε συντροφιά. Η μικρή χιονονιφάδα που δεν ήταν άλλη από τη βασίλισσα του χιονιού κάθισε κι άκουσε τον καημό του μικρού δέντρου και σκέφτηκε πως ήταν η μόνη που μπορούσε να το βοηθήσει. Όχι, ακριβώς η μόνη, έβαλε τα δυνατά του κι ο Βοριάς κι εκείνος ο μήνας του χειμώνα ο Δεκέμβρης, κι όλοι μαζί άρχισαν να γεμίζουν την φύση και την πολιτεία με χιόνι. Ένα χιόνι που έφερε ζεστασιά, στους ανθρώπους που έδωσε το χέρι ο ένας τον άλλο να σηκωθούν, να μην γλιστρούν, να προχωρήσουν και να αρχίσουν ξανά να χαμογελούν. Κι όλοι θυμήθηκαν τα Χριστούγεννα και τις μυρωδιές, τις λιχουδιές, την χαρά και τη ζεστασιά που προσφέρει το μοίρασμα, η σκέψη και η αγάπη, που έλειπε τόσο καιρό από την καρδιά τους. Κι ένα αστέρι ξέφυγε από τον ουρανό κι ήρθε και στόλισε το μικρό δέντρο, διώχνοντας μακριά την μοναξιά και την πίκρα του. Έτρεξαν και τα παιδιά να το θαυμάσουν κι όλοι μαζί πια γιόρτασαν τα Χριστούγεννα με τον πιο ζεστό τρόπο κι ας τον έχει προκαλέσει μια παγωμένη χιονονιφάδα.
Μια πολύ τρυφερή ιστορία, βασισμένη στην μοναξιά που βιώνουν οι άνθρωποι στις μεγάλες πολιτείες, στην ελάχιστη επικοινωνία μεταξύ τους αλλά και στην δύναμη της αγάπης, της πίστης και της προσφοράς. Μια χειμωνιάτικη και χριστουγεννιάτικη ιστορία της Άννας Δενδρινού με υπέροχη εικονογράφηση από την Θέντα Μιμηλάκη. Μια ιστορία που μπορείς να την διαβάσεις αλλά και να την ακούσεις από το cd που συνοδεύει το βιβλίο.
Για παιδιά από 6 – 9 χρονών!
8Τα Χριστούγεννα της Νόνας Χελώνας, Λότη Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου (εικ. Γιώργος Σγουρός), εκδ. Πατάκης
Την ιστορία του λαγού και της χελώνας την έχουμε όλοι γνωρίσει από τον μεγάλο παραμυθά το Αίσωπο. Την Νόνα Χελώνα πάλι, μας την έχει συστήσει η συγγραφέας Λότη Πέτροβιτς Ανδρουτσοπούλου με το νέο πάθημα του λαγού, το Πάσχα. Είναι εκείνη η φοβερή γιαγιά χελώνα που ακόμα ταλαιπωρεί τον λαγό μαζί με τα μικρά της εγγονάκια. Τα Χριστούγεννα είναι μέρα αγάπης και προσφοράς και η ιστορία που διηγείται αυτή τη φορά η Νόνα Χελώνα είναι μαγική… Έχει να κάνει με τους δύο αιώνια αντίπαλους « εχθρούς » μόνο που τώρα το πνεύμα των Χριστουγέννων δεν τους θέλει μαλωμένους αλλά φίλους, και μαζί καταφέρνουν να δουν από κοντά το Θείο Βρέφος, να ειδοποιήσουν τους μάγους για όλα όσα άκουσαν και είδαν με τα μάτια τους έξω από το παλάτι του Ηρώδη και να γεμίσουν την ψυχή τους με αγάπη.
Η εξέλιξη αυτής της ιστορίας είναι ίσως το καλύτερο μήνυμα για τα φετινά Χριστούγεννα ανάμεσα στα μικρά χελωνάκια που ξεχνούν τη στενοχώρια τους και αφήνουν χώρο στην ψυχούλα τους για χαρά, συγχώρεση και αγάπη.
Μια σύγχρονη ματιά στην ιστορία των Χριστουγέννων από μια πολύ σπουδαία και αγαπημένη συγγραφέα. Η εικονογράφηση μαγική .Ο Γιώργος Σγουρός έχει καταφέρει να δημιουργήσει αναγνωρίσιμους ήρωες σε εικόνες, όπως εκείνες της Χελώνας, των εγγονιών της και του λαγού που τα παιδιά πια συναντούν και τους αποκαλούν με τα ονόματά τους όπου τους συναντούν.
Μια ιστορία που τα παιδιά θα λατρέψουν και σίγουρα θα θέλουν να την ξαναδιαβάσουν πολλές πολλές φορές…
Για παιδιά από 4 χρονών !
*Η Ελένη Μπετεινάκη είναι εκπαιδευτικός
http://zhtunteanagnostes.blogspot.gr/
