Της Κατερίνας Μυλωνά

Μαμάδες ενώθηκαν σε μια ομάδα και κάνουν θέατρο

Οι γυναίκες της Ομάδας Δράσης 17, που ξεκίνησε από τον Σύλλογο Γονέων και Κηδεμόνων του 17ου Δημοτικού, μιλούν στην “Π” για την εμπειρία τους και το νέο έργο που ανεβάζουν

Η Ομάδα Δράσης 17, μία δημιουργική και καλλιτεχνικά ανήσυχη ομάδα που αποτελείται από... μαμάδες οι οποίες ξεκίνησαν από το Σύλλογο Γονέων του 17ου Δημοτικού Σχολείου Ηρακλείου, ανεβάζει το θεατρικό έργο της Ζωής Σπυροπούλου «Τραγούδια για Άντρες» σήμερα, αύριο, Κυριακή 14 και την ερχόμενη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου στις 9 το βράδυ στη σκηνή του Herlin (Αρχ. Μακαρίου 17, Ηράκλειο - απέναντι από το “Μητέρα”) .

Τα μέλη της ομάδας μιλούν στην «Π» για την εμπειρία τους στο σανίδι και την παράσταση που παρουσιάζουν. Η εμψυχώτρια της ομάδας, ψυχολόγος- κοινωνιολόγος, κ. Μαρία Παναγιωτάκη, αναφέρει στην «Π» πως «τις ένωσε η ανάγκη τους να βελτιωθούν στους πολλαπλούς ρόλους τους – τους καθημερινούς, εκείνους της ζωής - και μου ζήτησαν να λειτουργήσω ως συντονίστρια - εμψυχώτρια της ομάδας, η οποία θα έχει ως στόχο την προσωπική ανάπτυξη και την αποτελεσματική διαχείριση των συναισθημάτων». Περιγράφει πως «η ομάδα συμπορεύτηκε εδώ και πάνω από τέσσερα χρόνια σε διαδρομές ψυχικού μοιράσματος, ανάδυσης συναισθημάτων αλλά και θεατρικής έκφρασης. Η τελευταία προέκυψε ως ένα δυναμικό ομαδικό βίωμα μέσω της εφαρμογής του ψυχοδράματος. Ψυχόδραμα σημαίνει δράση της ψυχής. Μέσω του αυθορμητισμού και της δημιουργικότητας αναπαρίστανται και αναβιώνονται στιγμές, συγκρούσεις, εμπειρίες, ανησυχίες, επιθυμίες. Ζωές!» Σιγά-σιγά λοιπόν, μέσα από τη ψυχοδραματική εκτόνωση και έκφραση, έφτασαν και στο σανίδι. Πριν δύο χρόνια παρουσίασαν την «Οικογενειακή Φωτογραφία», όπου συγκέντρωσαν σε μια παράσταση θεατρικές δράσεις με σημείο αναφοράς την οικογένεια και με διάθεση να γελάσουν, να αυτοσαρκαστούν, να εκτονώσουν ενοχές και προσδοκίες. Μάλιστα, σε εκείνη την παράσταση συμμετείχαν και τα παιδιά των πρωταγωνιστριών-μαμάδων! Υπέροχη συνύπαρξη, πράγματι… Στο πλαίσιο των δράσεων της ομάδας υπήρξαν και κάποιες παρεμβάσεις ψυχοδραματικού χαρακτήρα σε χώρους της πόλης όπου φιλοξενούνται συνάνθρωποί μας και εκφράζεται μια ανάγκη συλλογικής στήριξης. Έτσι, σε εορταστικές περιόδους, παρουσίασαν το παραμύθι «Μπάμπουσκα», που είναι μια τρυφερή, συμβολική, χριστουγεννιάτικη ιστορία.

«Φέτος, στο δεύτερο θεατρικό μας τόλμημα στα «Τραγούδια για Άντρες» της Ζωής Σπυροπούλου, έξι γυναίκες αφηγούνται ζωές πάνω στη σκηνή. Γυναίκες με συναισθηματικό φορτίο και λαϊκή μιλιά, με καρτερία και σιωπή, θέλουν ν’ ακουστεί ο δικός τους καημός, το παράπονο, η οργή και η απελπισία. Είναι ένα έργο δυνατό που μας αφορά όλους, μια και οι λόγοι αυτών των γυναικών μοιάζουν με κραυγές μιας πληγωμένης κοινωνίας. Η Ελλάδα που αγωνιά να βρεi την ταυτότητά της, οι συγκρούσεις, οι επιθυμίες, η μοναξιά μας. Η θηλυκή μας ψυχή!», εξηγεί η κ. Παναγιωτάκη. Αναφέρει, ακόμα, πως «αυτό που επιχειρούμε είναι να μετατρέψουμε τον σκηνικό χώρο σε χώρο ψυχικό όπου η Πολύμνια, η Νικολέτα, η Πιπίτσα, η Μέλπω, η Ερατώ και η Έφη σαρκώνουν ένα ψυχόδραμα όπου ζωντανεύουν βιώματα και αναπαρίστανται ρόλοι». Τα «Τραγούδια για Άντρες» μιλούν για τις γυναίκες που κουβαλούν εντός τις δικές τους μανάδες, που αγωνίζονται να υπερβούν ένα αξιακό σύστημα με περιορισμούς, που αμύνονται απέναντι στον άντρα που φοβούνται, που κακοποιούνται συναισθηματικά και σωματικά, που μάχονται για την αξιοπρέπειά τους, που υπερασπίζονται τα παιδιά και την οικογένειά τους. Ηρωίδες ενός παρόντος, είδωλα που καθρεφτίζονται στο χρόνο και συνάμα φαινόμενο κοινωνικό. «Ελάτε να ακούσετε το τραγούδι τους και να δείτε το κόκκινο της πληγής τους, το μαύρο της εσωτερικής τους μοναξιάς και το λευκό των ονείρων τους», καλεί το κοινό η κ. Παναγιωτάκη. Τις γυναίκες του έργου υποδύονται οι Πηνελόπη Ζερβάκη, Χρύσα Καλλέργη, Εύα Κανάκη, Ρένα Λημνιού, Γιάννα Μπολαράκη, Ελίνα Ταμπακάκη και Άννα Φραγκάκη. Βέβαια, στην Ομάδα Δράσης 17 έχουν αφήσει το συναισθηματικό τους αποτύπωμα και οι Ζωή Καϊσαρλή, Ειρήνη Καραμπίνη και Κλεοπάτρα Μπόμπορη. Η Κάλλια Αναστασάκη συνομιλεί με τις γυναίκες μουσικά ενώ ο Δημήτρης Χατζάκης ρίχνει μοναδικό φως στη σκηνή και στη στιγμή.

«Ξέρετε, είναι ωραίο να συνυπάρχουμε σε μια σκηνή σε εποχή κρίσης. Να μοιραζόμαστε τις ψυχικές μας εφεδρείες και να κρατιόμαστε από την αυθαιρεσία της θεατρικής πράξης σε τόσο σκληρούς, μισάνθρωπους καιρούς. Είναι ωραίο, παρήγορο και λυτρωτικό να μοιραζόμαστε την «έκθεση» σαν ένα στοίχημα με το αδύνατο που μας ενώνει…», σημειώνει η κ. Παναγιωτάκη.



Εύα Κανάκη - “Με δίδαξε, με άγγιξε με έκανε πιο δυνατή”



Η κ. Εύα Κανάκη περιγράφει: «Το ταξίδι αυτό με την θεατρική ομάδα ξεκίνησε από μια ανάγκη έκφρασης, συνεργασίας, συνύπαρξης και ανταλλαγής συναισθημάτων. Με βοήθησε να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου και να επικοινωνώ με τους ανθρώπους γύρω μου. Υπήρχαν στιγμές ευχάριστες, δύσκολες, αλλά και μοναδικές. Δουλεύοντας το έργο αυτό προσπάθησα να καταλάβω την κάθε γυναίκα γύρω μου που είναι αιχμάλωτη της ίδιας της ζωής της. Με δίδαξε με άγγιξε με έκανε πιο δυνατή.

Όμως, ένα χάδι, ένα χαμόγελο δείχνουν ότι τελικά δεν είμαστε μόνο… «για να κουβαλάμε τα ξύλα της Φώτως».



Άννα Φραγκάκη - “Η ψυχή μου έχει γεμίσει από δημιουργική δύναμη”



Η κ. Άννα Φραγκάκη εξηγεί πως «η ομάδα αυτή δημιουργήθηκε για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας με καλλιέργεια αισθημάτων αμοιβαιότητας και συνεργασίας. Έμαθα να επικοινωνώ πραγματικά, να εκφράζομαι χωρίς φόβο, να μπαίνω στη θέση του άλλου. Η ψυχή μου έχει γεμίσει από σκέψεις, συναισθήματα και δημιουργική δύναμη, απελευθέρωση! Ευχαριστώ… Με την ομάδα έχω βιώσει στιγμές δυνατές μια από αυτές είναι και η προετοιμασία της παράστασης «Τραγούδια για άντρες» Ένα έργο που τρυπώνει στα κρυφά εσωτερικά μονοπάτια της κάθε ψυχής. Γυναίκες χαμένες, σκέψεις, λέξεις, κραυγές , σιωπές, θύελλα συναισθημάτων! Μαρία σε ευχαριστώ για αυτό το μοναδικό ταξίδι».



Κάλλια Αναστασάκη - “Η συνύπαρξη με την ομάδα με πλούτισε”



Η μουσικός, κ. Κάλλια Αναστασάκη, αναφέρει: «Η συμμετοχή μου στην παράσταση είναι για μένα μια μοναδική εμπειρία. Το έργο έχει ένα εξαιρετικά επίκαιρο περιεχόμενο και τόσες συναισθηματικές αποχρώσεις που καθηλώνουν. Αναδύονται πολλά και δυνατά συναισθήματα που μας αφορούν όλους. Ως μουσικός αλλά πρωτίστως ως γυναίκα συγκινούμαι και χαίρομαι που η συνεργασία με την Ομάδα Δράσης 17 είναι τόσο καρποφόρα. Η συνύπαρξη με τα μέλη της ομάδας –προσωπικά και καλλιτεχνικά- με πλούτισε. Νιώθω τυχερή κι ευλογημένη».



Χρύσα Καλλέργη - “Εξελίχθηκε σε ομάδα προσφοράς”

Η κ. Χρύσα Καλλέργη αναφέρει: «Δεν έχει περάσει αρκετός καιρός από τη μέρα που με καλωσόρισαν στην Ομάδα Δράσης 17. Μια ομάδα με ανήσυχες μαμάδες που αρχικώς στόχος ήταν η βελτίωση του ρόλου τους μέσα στην οικογένεια.

Εξελίχθηκε όμως σε μια ομάδα προσφοράς. Μία από τις δράσεις της λοιπόν είναι και η δημιουργία θεατρικής ομάδας σαν τρόπος έκφρασης και αλληλεγγύης, που καλούμαι να συμμετέχω και εγώ, στο ρόλο μίας γυναίκας παιδεμένης από τη ζωή που αρνείται να παραδοθεί προσφέροντας τα μέγιστα, παλεύοντας, μέχρι την τελευταία στιγμή, ώσπου η μοίρα την φέρνει αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη της: Το θάνατο του παιδιού της.

Νικημένη, λοιπόν, αναρωτιέται πού δεν στάθηκε του παιδιού της, τι του έλειψε, τι δεν έκαμε καλά».



Ειρήνη Λημνιού - “Κόντρα στη συναισθηματική μιζέρια και πεισματικά αισιόδοξα πορευόμαστε εμείς οι γυναίκες της ομάδας”



Η κ. Ειρήνη Λημνιού περιγράφει πως «κόντρα στη συναισθηματική μιζέρια, πεισματικά αισιόδοξα, με πίστη στον άνθρωπο και την αληθινή φιλία, με αγνή και καθαρή αγάπη στο θέατρο, πορευόμαστε εμείς οι γυναίκες της ομάδας δράσης 17.

Πριν από τέσσερα χρόνια μας ένωσε η αγάπη για το παιδί, το συνάνθρωπο, το σχολείο και μέσα από τους κόλπους του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 17ου Δημοτικού Σχολείου προσπαθήσαμε να φέρουμε τα παιδιά μας κοντά στην τέχνη, που καλλιεργεί το πνεύμα, ξαστερώνει το μυαλό και ημερεύει την ψυχή. Στην πορεία αισθανθήκαμε την ανάγκη να μοιραστούμε συναισθήματα, ανησυχίες, αγωνίες, φόβους, όνειρα, ευαισθησίες και την ελπίδα μας για ένα καλύτερο και δημιουργικότερο αύριο, αναζητώντας διαδρομές έκφρασης, λυτρωτικού παιχνιδιού, ψυχικού μοιράσματος, προσφοράς και αλληλοστήριξης. Με εμψυχώτρια τη Μαρία Παναγιωτάκη προχωράμε στο δεύτερο θεατρικό μας τόλμημα, πιο απαιτητικό και ώριμο και ευελπιστούμε να σταθούμε αντάξιες του θεατρικού κειμένου που κρατάμε στα χέρια μας «Τραγούδια για άντρες», με την ελπίδα να τιμήσουμε τις γυναίκες που προδόθηκαν, απογοητεύτηκαν, ατύχησαν, προσβλήθηκαν, πόνεσαν αλλά και που θαρραλέα και υπερήφανα πάλεψαν και υπέμειναν τη σκληρή πλευρά της ζωής».



Πηνελόπη Ζερβάκη - “Χαίρομαι που είμαι κομμάτι μιας τόσο αξιόλογης προσπάθειας”



Η κ. Πηνελόπη Ζερβάκη τονίζει ότι «στη σχέση ανάμεσα στις γυναίκες της ομάδας, αναπτύχθηκαν έντονα συναισθήματα, όπως συγκίνηση και πάθος. Αισθάνθηκα δημιουργική και γεμάτη από όσα εισέπραξα από τη συνεργασία μεταξύ μας. Χαίρομαι ιδιαίτερα που μπόρεσα να αποτελέσω κομμάτι μιας τόσο αξιόλογης προσπάθειας. Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Μαρία Παναγιωτάκη και στην Κάλλια Αναστασάκη για την δυνατότητα που μας δώσανε, η μεν με τη σκηνοθεσία της και η δε με την μουσική υποστήριξή της, ώστε να έχουμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα».



Γιάννα Μπολαράκη - “Τα ταξίδια μας είναι άλλοτε σε θάλασσες γαλήνιες κι άλλοτε σε φουρτουνιασμένες”



Η κ. Γιάννα Μπολαράκη εξηγεί πως «για μένα η ομάδα είναι ένα καράβι με καπετάνιο την εμψυχώτρια μας κ. Παναγιωτάκη και επιβάτες εμάς . Τα ταξίδια μας άλλοτε σε θάλασσες γαλήνιες και άλλοτε σε θάλασσες φουρτουνιασμένες, πάντα όμως το καράβι μας φτάνει στον προορισμό του. Επιθυμία μου είναι το καράβι μας να συνεχίσει τα ταξίδια του γιατί το θαλασσινό αεράκι μας δίνει δύναμη, μοίρασμα συναισθημάτων, ανάγκη για προσφορά, χαρά, ξεκούραση αλλά και ηρεμία για να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα μας, αφού όλες ήμαστε μητέρες, σύζυγοι εργαζόμενες.

Το έργο «Τραγούδια για άντρες» είναι το δεύτερο τόλμημα της ομάδας μας, αλλά και το πιο απαιτητικό. Από τους λόγους γυναικών αποκομίζεις μπουκέτα συναισθημάτων της γυναικείας ψυχής, ανακαλύπτεις την δύναμη και την αντοχή της. Είναι γυναίκες πληγωμένες, καταπιεσμένες, που έχουν μάθει να υπομένουν. Κάθε γυναίκα μπορεί να ταυτιστεί κάποια στιγμή της ζωής της με μια από της ηρωίδες μας».



Ελίνα Ταμπακάκη - “Ευλογημένη η ώρα, ευλογημένη η συνάντηση”



Η κ. Ελίνα Ταμπακάκη αναφέρει «πριν τέσσερα και κάτι χρόνια… Μια ιδέα! Μια στέγη! Μια εμψυχώτρια! Μια αρχή! Μια ομάδα. Όλα γένους θηλυκού. Από τη γέννηση μέχρι και την δημιουργία. Εμπειρία, πορεία, ένταση, αποδοχή, σύγκρουση ΛΥΤΡΩΣΗ…. και ξανά από την αρχή. Ευλογημένη η ώρα, ευλογημένη η συνάντηση.

1η Προσπάθεια θεατρική «Οικογενειακή Φωτογραφία». Και αυτή γένους θηλυκού.

2η Προσπάθεια θεατρική «Τραγούδια για άντρες». Επίσημη πρώτη εμφάνιση του άρθρου «Ο». Τώρα όλα είναι γένους αρσενικού. Αλλά και πάλι η περιγραφή από γυναίκες. Έξι στον αριθμό. Άπιστος, Αόρατος, Άφαντος, Ανεπαρκής, Άφραγκος, Ανεγκέφαλος.

Όλα με Α στερητικό. Ενδεικτικό της ζωής που δεν έζησαν, που δεν γεύτηκαν, που δεν απόλαυσαν. Επίπονη η προετοιμασία. Δύσκολο να ενσαρκώνεις τέτοιους ρόλους. Τα μάτια αναζητούν το όμορφο, το γαλήνιο. Κλείνουν στον καυτό ήλιο. Η ψυχή όμως ημέρωσε. Κραυγή συμπαράστασης, κραυγή διαμαρτυρίας. Αφιέρωμα σε όσους γίνονται δέκτες κακοποίησης. Αφιέρωμα στην Ελλάδα. Και Αυτή….. γένους θηλυκού!».