Ταινίες από διαφορετικά είδη, προσφέρουν παρόμοια απογοήτευση.



Η ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΩΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ

NORTHMEN: A VIKING SAGA

Σκην.: Κλαούντιο Φε

Πρωτ.: Ράιαν Κουάντεν, Τζέιμς Νόρτον, Τσάρλι Μέρφι, Εντ Σκράιν, Τομ Χόπερ

Το καράβι μιας ομάδας επαναστατών Βίκινγκ διαλύεται σε μια καταιγίδα, που τους ξεβράζει στις ακτές της εχθρικής Σκωτίας. Ο μόνος τρόπος διαφυγής τους είναι οι βάρκες που βρίσκονται σ’ ένα καταφύγιο των Βίκινγκ, αλλά στην πορεία τους προς τα εκεί, θ’ αναγκαστούν ν’ απαγάγουν την κόρη του σκοτσέζου βασιλιά, ο οποίος στέλνει μια ομάδα μισθοφόρων να τους σκοτώσει και να ελευθερώσει την πριγκίπισσα.

Περιπέτεια εποχής, η οποία εκτός από το έντονο μοντάζ στις σκηνές μάχης, έχει να δείξει ένα εύστοχο καστ που αποδίδει στερεότυπες και απλοϊκές ερμηνείες σε επιφανειακούς χαρακτήρες, μια πρόσφορη πλοκή που εκτελείται διεκπεραιωτικά και τοποθεσίες που μένουν αναξιοποίητες από τον φτωχό σχεδιασμό παραγωγής και τη ‘γυμνή’ φωτογραφία χωρίς έμπνευση.



ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ

Σκην.: Θοδωρής Αθερίδης

Πρωτ.: Θοδωρής Αθερίδης, Σμαράγδα Καρύδη, Παναγιώτα Βλαντή, Γιώργος Χρυσοστόμου, Μάρθα Καραγιάννη

Ο πυροσβέστης Αντώνης ετοιμάζεται να παντρευτεί τη ρωσικής καταγωγής νοσηλεύτρια Νατάσα, όμως η ανάμνηση της πρώην και νεκρής συντρόφου του, Άννας, παραμένει πολύ ισχυρή, βυθίζοντάς τον στην κατάθλιψη και δημιουργώντας του την ψευδαίσθηση της παρουσίας της.

Δραματική αισθηματική κομεντί, που αποτελεί τη δεύτερη κινηματογραφική σκηνοθεσία του Αθερίδη, μετά από το «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» (2007). Όπως και η προηγούμενη σκηνοθετική απόπειρα του ηθοποιού, αυτή εδώ διακρίνεται από έλλειψη ‘κινηματογραφικότητας’, ανταποκρινόμενη περισσότερο στα μέτρα μιας επιμελημένης τηλεοπτικής παραγωγής. Μια αφήγηση που αποπνέει μελαγχολία λόγω του επαρκούς ταλέντου των ηθοποιών της, αλλά από ‘κει και πέρα χειρίζεται άνευρα το ξετύλιγμα του παρελθόντος και τις αποκαλύψεις της, ενώ το καδράρισμα, οι συνθέσεις του και οι φωτισμοί τους είναι αδιάφορα, ο άνευ ουσίας και συνέπειας χαρακτήρας της Νατάσας είναι ενδεικτικός της γενικότερης σεναριακής προχειρότητας, ενώ η ταινία μοιάζει σαν να μην ξέρει πώς να τελειώσει.



ΗΛΙΘΙΟΣ ΚΑΙ ΠΑΝΗΛΙΘΙΟΣ ΔΙΟ

DUMB AND DUMBER TO

Σκην.: Πίτερ Φαρέλι, Μπόμπι Φαρέλι

Πρωτ.: Τζιμ Κάρεϊ, Τζεφ Ντάνιελς, Ρομπ Ριγκλ, Λώρι Χόλντεν

Ο Χάρι κι ο Λόιντ ξεκινούν να βρουν την κόρη του πρώτου, προκειμένου να του χαρίσει τον ένα της νεφρό, καθώς χρειάζεται επειγόντως μεταμόσχευση.

Κωμωδία που αποτελεί συνέχεια του «Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος» («Dumb and dumber», Πίτερ Φαρέλι και Μπόμπ Φαρέλι, 1994), που πριν από ακριβώς 20 χρόνια υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες στην καριέρα του Κάρεϊ. Έκτοτε μεσολάβησε επίσης το prequel «Ο ηλίθιος και ο πανηλιθιότερος: όταν ο Χάρι συνάντησε τον Λόιντ» («Dumb and dumberer: when Harry met Lloyd», Τρόι Μίλερ, 2003), με διαφορετικούς συντελεστές, το οποίο όμως απέτυχε παταγωδώς.

Όπως και με το «Ο παρουσιαστής 2: ο μύθος συνεχίζεται» («Anchorman 2: the legend continues», Άνταμ Μακέι, 2013), που ακολούθησε 9 χρόνια μετά από το πρωτότυπο, αυτή η συνέχεια καταφθάνει ακόμη πιο καθυστερημένα, δύο δεκαετίες μετά απ’ το πρώτο φιλμ, και παρά τη φαι-

νομενική ευδιαθεσία των ηθοποιών, μοιάζει βεβιασμένη και καθόλου αστεία, ενώ είναι σίγουρα κακογραμμένη, με (προ-)χειρότερο τμήμα τη σεκάνς του συνεδρίου, όπου ο Χάρι καταφέρνει να παραπλανήσει τους υπευθύνους ως ένας από τους σπουδαιότερους και ηλικιωμένους επιστήμονες του πλανήτη, απλώς επειδή εκείνοι δεν τον έχουν δει ποτέ, παρότι γνωρίζουν τόσο καλά το έργο του, ώστε πανικοβάλλονται από χαρά μόλις μαθαίνουν ότι παρευρίσκεται στη διοργάνωσή τους! Σε μια χρονιά όπου η νεότερη γενιά της αμερικανικής κωμωδίας μάς έδωσε τα εξαιρετικά «Ανυπόφοροι γείτονες» («Bad neighbors», Νίκολας Στόλερ) και «22 Jump Street» (Φιλ Λορντ και Κρίστοφερ Μίλερ), κι ενώ περιμένουμε το «Η συνέντευξη» («The interview», Ίβαν Γκόλντμπεργκ και Σεθ Ρόγκεν), οι Κάρεϊ και Ντάνιελς μοιάζουν να ξαναζεσταίνουν φαγητό, το οποίο επιπλέον έχει χαλάσει προ πολλού.