Του π. Ηλία Βολονάκη

Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η περίπτωση της συγκύπτουσας γυναίκας, που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς (Λουκ. ιγ’ 10-17). Μεγάλη η δυστυχία και η θλίψη της.

Δέκαοκτώ ολόκληρα χρόνια υπέφερε από κύρτωση του σώματος τόσο πολύ, ώστε ήταν διαρκώς σκυμμένη προς τα κάτω... “και δεν μπορούσε καθόλου να ισιώσει το σώμα της”.

Όμως η ευλάβειά της ήταν μεγάλη.

Σε αντίθεση προς το κυρτώμενο σώμα της, η ψυχή της έβλεπε προς τα άνω. Είναι αφοσιωμένη στο Θεό. Μεταβαίνει τακτικά στη συναγωγή, για το καθήκον της προσευχής και της ακροάσεως του Νόμου του Θεού.

Γι’ αυτό ο Κύριος επευλόγησε την καλή της διάθεση και τη θεράπευσε. Το καμπουριασμένο σώμα έγινε αμέσως καλά, ευθυτενές και μπορούσε πλέον να ατενίζει τον ουρανό. Ευγνώμων για την ευεργεσία και το θαύμα η τέως συγκύπτουσα “εδόξαζε τον Θεό”.

Συγκύπτουσες υπάρξεις δεν λείπουν από κάθε εποχή.

Δεν λείπουν προπάντων συγκύπτουσες ψυχές. Τα αίτια είναι πολλά.

Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες. Μας ενδιαφέρει το αποτέλεσμα, το θαύμα που έγινε στη συγκύπτουσα της ευαγγελικής περικοπής.

Ο Ιησούς χθες και σήμερον ο αυτός και μας καλεί: “Ελάτε σ’ εμένα όλοι όσοι κοπιάζετε και είστε φορτωμένοι, κι εγώ θα σας ξεκουράσω”. (Ματθ. 11,28).

Η επικοινωνία με τον Θεό ανορθώνει τον συγκύπτοντα άνθρωπο όταν ο ίδιος το θελήσει.

Για μας τους Χριστιανούς Συναγωγή είναι ο Ναός και η Κυριακή κατέλαβε την θέση του Σαββάτου. Είναι ημέρα του Κυρίου κι έχει σωτηριολογικό νόημα.

Η Κυριακή είναι ημέρα αναπαύσεως, ημέρα αγιασμού και ευγνωμοσύνης προς τον Δημιουργό.

Ο Ίδιος ο Χριστός θεωρούσε απαραίτητο να παρευρίσκεται τακτικά την εβδόμη ημέρα - ημέρα που αναπαύθηκε ο Θεός από το έργο της Δημιουργίας - στον τόπο της κοινής και δημόσιας προσευχής και λατρείας. Και η πράξη αυτή του Σωτήρος αποτελεί για μας νόμο. Γιατί προβάλλει και επιτάσσει τον εκκλησιασμό ως απαραίτητο καθήκον, κάθε χριστιανού.

Μέσα στο Ναό ο πιστός αισθάνεται σαν να ευρίσκεται σε άλλους κόσμους. Με την προσευχή ανυψώνεται στα ουράνια. Η αθόρυβη λειτουργική ιερουργία δίδει τη σωστή ορθόδοξη αγωγή και το ήθος της κατάνυξης. Και η κατάνυξη αστείρευτα παρηγορεί, χαροποιεί και αδελφώνει τους ανθρώπους. Μέσα στη θεία λειτουργία μαθαίνουμε να αγαπάμε. Μέσα στον κάθε πιστό και σ’όλη τη λειτουργική κοινότητα ιερουργείται το μυστήριο της παρουσίας του Ιησού Χριστού.

“Μορφούται εν ημίν Χριστός” (Γαλ. 4,19). Γίνονται οι πιστοί Χριστοί κατά χάριν. Όσοι γεύονται την γλυκύτητα της ένωσης με τον Θεό είναι ελεύθεροι πραγματικά. Ο Θεός μας τα επιτρέπει όλα, αλλά μας έδωσε την διάκριση να ξεχωρίζουμε το κακό από το αγαθό. “Να τα εξετάζετε όλα και να κρατάτε ό,τι είναι χρήσιμο” (Α’ Θεσ. Ε, 21) συνιστά ο Απόστολος Παύλος. Ο Θεός μας καλεί με έναν μυστικό τρόπο να τον ζήσουμε, πραγματοποιώντας κάθε μας θέληση, σκέψη και πράξη όπως Αυτός θέλει.

Να επιδιώκουμε να χανόμαστε μέσα στο βάθος της ευσπλαχνίας του Θεού και στο άγιο θέλημά Του.

Έτσι θα οδηγούμασθε στον τέλειο αγιασμό μας και επειδή ο Θεός βλέπει όχι όπως εμείς, μπορεί να διακρίνει την διάθεσή μας και μπορεί να εκτιμήσει το βάθρο και το βάθος της πνευματικής μας ζωής. Αυτό το είδαμε και στη γυναίκα του Ευαγγελίου του Λουκά.

Γι’ αυτό και τη θεράπευσε αμέσως. Ο κάθε πιστός για να είναι πιστός οφείλει να είναι μέσα στην Εκκλησία και Εκκλησία είναι η Λειτουργική Σύναξη. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς παρακαλεί: “Κανένας από τεμπελιά ή από παντοτινή ασχολία στα γήινα ας μη λείπει από τις θεοπαράδοτες αυτές κάθε Κυριακή συνάξεις”.

Η Εκκλησία βέβαια δεν αγνοεί τις περιστάσεις κι ανάγκες του βίου, γι’ αυτό και δεν αφήνει κάθε φορά έξω από τη Σύναξη εκείνους, που “δι’ ευλόγους αιτίας απουσιάζουν” για τους οποίους και δέεται. Δέεται: “υπέρ πλεόντων, οδοιπορούντων, νοσούντων, καμνόντων, αιχμαλώτων και της σωτηρίας αυτών”.

Όσα τελούνται κατά τη θεία ιερουργία είναι τύπος του σωτηρίου πάθους της ταφής και της αναστάσεως του Χριστού και ολόκληρης της επί γης σωτηριώδους παρουσίας του και θείας οικονομίας.

Η Εκκλησία, κυρίως, με την ευχαριστία και στην ευχαριστία υπενθυμίζει εν έργω την απ’αιώνος επίμονη κλήση του Θεού, να μιμηθούμε την αγιότητά του, “άγιοι γίνεσθε, ότι εγώ άγιος είμι” (1 Πέτρου α’ 15).

Γι’ αυτό και ο Λειτουργός προσφέροντας τον άγιο άρτο προτρέπει: “Πρόσχωμεν τα άγια τοις αγίοις”.

Κοινωνούμε το άγιο Σώμα του Χριστού, γινόμαστε ναός της Παναγίας Τριάδος. Διότι όταν είναι μέσα μας το ένα πρόσωπο της Αγίας Τριάδος είναι μέσα μας η Αγία Τριάς.