"Με τη συγγραφή ασχολιόμουν από παλιά αλλά το ήξερα μόνο εγώ, κανείς άλλος. Έγραφα, διάβαζα χωρίς να γνωρίζει κανείς τίποτα, διότι λέω «εγώ δεν έχω πανεπιστημιακές γνώσεις, πώς θα το πώ;"
Δεν του δόθηκε η ευκαιρία να σπουδάσει, όμως η αγάπη του για τα βιβλία τον οδήγησε στη συγγραφή!
Ο κ. Γιάννης Καλογεράκης, ο οποίος χρησιμοποιεί το όνομα «Βρύσηνας», έχει εκδώσει οχτώ βιβλία και έχει στα σκαριά πολλά ακόμα.
Μιλάει στην «Π» για την πορεία του, την αναγνώριση από εξέχοντα πρόσωπα της ακαδημαϊκής κοινότητας και τα σχέδιά του για το μέλλον.
Από την οικοδομή στους πνευματικούς κύκλους
«Έχω δουλέψει πάρεργα πάρα πολύ, ξεκίνησα στην οικοδομή παιδί, στα 15 μου. Από το Γυμνάσιο με διώξανε και μπήκα στην οικοδομή. Η πρώτη μου δουλειά ήταν στο καμπαναριό της μοναδικής εκκλησίας πριν το 1960 στο Ρέθυμνο, στην οδό Νικηφόρου Φωκά, στην παλιά Πόλη», περιγράφει τα πρώτα, δύσκολα χρόνια, της ζωής του.
Στη συνέχεια, μετέβη για ένα διάστημα στην Αθήνα κι έπειτα επέστρεψε στην Κρήτη. Το 1969 ασχολήθηκε με την οικογενειακή επιχείρηση, μετά από χρόνια αυτονομήθηκε στο εμπόριο, όπου και παρέμεινε ως το 1982.
Όλο αυτό το διάστημα, όμως, όσο εργαζόταν και προσπαθούσε να σταθεί οικονομικά, η αγάπη του για τα γράμματα διαρκώς αυξανόταν.
«Με τη συγγραφή ασχολιόμουν από παλιά αλλά το ήξερα μόνο εγώ, κανείς άλλος. Έγραφα, διάβαζα χωρίς να γνωρίζει κανείς τίποτα, διότι λέω «εγώ δεν έχω πανεπιστημιακές γνώσεις, πώς θα το πώ;»», αναφέρει.
«Δεν ήξερα ότι οι μεγάλοι συγγραφείς, όπως ο Σαίξπηρ ήταν χασάπης και έδωσε γλώσσα στους Εγγλέζους, ότι ο Θερβάντες ήταν αξιωματικός και έγραψε στη φυλακή τον «Δον Κιχώτη»», προσθέτει.
Εξάλλου, η ζωή και το έργο των μεγάλων συγγραφέων τον έχουν εμπνεύσει, όχι προς τη θεματολογία του αλλά όσο αφορά στον τρόπο ζωής του.
«Με έχει επηρεάσει η ζωή αρκετών συγγραφέων, όπως του Πούσκιν, ο οποίος μονομάχησε με το στρατιωτικό ακόλουθο της ολλανδικής πρεσβείας για να την τιμή της γυναίκας του και του ίδιου, ο Μαγιακόφσκι μου έμαθε το μυστικό απέναντι στη γυναίκα .... Ο Ντεκαρτ μου έδωσε τους στοχασμούς του...», περιγράφει.
Το πρώτο του κομμάτι δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα όταν επέστρεψε στο Ρέθυμνο, σε άδεια που είχε πάρει από το στρατό.
Σταθμός στην πορεία του, ωστόσο, υπήρξε η ίδρυση του Πανεπιστημίου Κρήτης στο Ρέθυμνο, όταν η πόλη «πλημμύρισε» με ακαδημαϊκούς. Είχε την ευκαιρία να γνωρίσει τον καθηγητή από την Καλιφόρνια Στέλιο Σπυριδάκη, ο οποίος από τις συζητήσεις που είχαν κατάλαβε ότι γράφει κείμενα. Εκείνος του σύστησε το Νάσο Βαγενά, ακαδημαϊκό και ποιητή, ο οποίος διάβασε κείμενά του και αναγνώρισε ένα «νεύρο» στη γραφή του. Με τη σειρά του, του σύστησε τον ακαδημαϊκό Αποστόλη Αθανασάκη από την Καλιφόρνια.
Αφού του έδωσαν το «πράσινο φως», συνειδητοποίησε την αξία της γραφής του και συνέχισε πιο ενεργά.
Έτσι, δημιουργήθηκε το πρώτο του έργο «Ο Θεός σκοτώνει» ενώ η «Αιθεριοχώρα» πήρε σάρκα και οστά μετά από παρότρυνση του Μιχάλη Πιερή, από το Πανεπιστήμιο της Κύπρου να γράψει και ποιήματα. Επίσης, έχουν κυκλοφορήσει τα βιβλία «Χωροχρόνος. Κόσμος ο κάτως», «Ευρύκλεια», «Οροσειρές», «201 μετά τη Γαλλική επανάσταση», «Ανθρώπινα», «Του Δία».
Αναμένουν έκδοση τα «Ο Πολιτικός», «Χαλκευμένη Πολιτεία», «Απαρηγόρητος Έρωτας», «Μόσχα» καθώς και πολλά ποιήματά του.
Θεωρεί πως πρέπει να αναφέρονται πρόσωπα που έχουν χαράξει τη δική τους ιστορία, όπως ο δήμαρχος Γεωργιάδης, που «ήταν μία πολύ ευγενική μορφή. Όταν οι άνθρωποι αφήσουν ορισμένα στίγματα στη ζωή πρέπει ο τεχνίτης να τα παίρνει και να τα τιμά», αναφέρει. Επίσης, σέβεται τον Φιντέλ Κάστρο, ιδιαίτερα για τη στάση που τηρεί απέναντι στην Εκκλησία.
