Τη νέα ποιητική συλλογή της Χρυσούλας Δημητρακάκη «Η σμίλη των πελάγων» παρουσίασαν οι εκδόσεις Ιωλκός και η Παγκρήτιος Ένωση στις 3 Νοεμβρίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στη Μουσική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου οι Φίλοι της Μουσικής.
Την παρουσίαση έκαναν ο πρόεδρος Πρωτοδικών Νικόλαος Τσιρώνης,
η δικηγόρος Λίλα Μειμαράκη,
ο Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Ελευθέριος Τζόκας
και ο υπεύθυνος των εκδόσεων Ιωλκός κος Κωνσταντίνος Κορύδης
Τον συντονισμό του πάνελ είχε ο pρόεδρος της Παγκρητίου Ενωσης, Γεώργιος Μαριδάκης και την απαγγελία η ηθοποιός Μαρία Σπαντιδάκη
Στο πιάνο έπαιξαν μελωδίες μελωδίες Χατζηδάκη, Chopin και Debussy η Χριστίνα Ζάρκου και ο Αντώνης Τσιράκης
«…Η ποίηση της Χρυσούλας Δημητρακάκη ποικίλλει σ’ εμπνεύσεις: κομψή, μοντέρνα, γλώσσα ομοιογενή και ενοποιημένη στις εμπνεύσεις της. Αισθήματα ήρεμα, περιπαθή και θυελλώδη, φέρνουν μια νέα νότα στη σύγχρονη ελληνική, γυναικεία ποίηση», ανέφερε ο εκδότης, Κ. Κορύδης.
«Με ειλικρίνεια, που φτάνει την αγνότητα, η ποιήτρια εξομολογείται, ερμηνεύοντας κάθε της ενδόμυχη ταραχή με την έκπληξη παιδιού, που αποκαλύπτει ένα νέο κόσμο με τον οποίο η καρδιά της και οι αισθήσεις της είναι συνδεδεμένες άρρηκτα από το μέγα γεγονός της αγάπης, της πατρίδας και του έρωτα.
Στην ποίησή της το θέμα της αγάπης, της πατρίδας και του έρωτα μεταβάλλεται σε μάγεμα και ξάφνιασμα και δίνει στα ξεσπάσματά της τη μοναδική ίσως γεύση του απροσδόκητου και του παρθενικού. .... » , πρόσθεσε.
Ο πρόεδρος Πρωτοδικών Νικόλαος Τσιρώνης τόνισε: "Στην περίπτωση της κας Δημητρακάκη θα έλεγα ότι ξεφεύγουμε από το επίπεδο της απλής και μόνο περίτεχνης διαπλοκής των λέξεων με σκοπό την αισθητική απόλαυση. Στα ποιήματα της τελευταίας ανακαλύπτουμε μια βαθειά στοχαστική διάθεση. Τα ποιήματα της εν λόγω συλλογής αποτελούν τόπο φανέρωσης και απόκρυψης της ουσίας των πραγμάτων. Εδώ ακριβώς έγκειται η διαφορά ανάμεσα στις έννοιες της δημιουργικής ποίησης [Dichtung] και της απλής στιχουργικής τέχνης [Poesie], που σκοπεί στο αισθητικό αποτέλεσμα και στην αισθητική απόλαυση. Έννοιες που χρησιμοποιεί ο Heidinger για να διαχωρίσει την ποίηση που υπαγορεύεται από την άηχη φωνή του «είναι» από αυτήν της απλής τέχνης της σύνθεσης στίχων».
Όπως είπε «η ποίηση της Δημητρακάκη αποκαλύπτει τις πτυχές του ανθρώπινου «είναι» θέτει ζητήματα που συναρτώνται με τα βασικά ερωτήματα που θέτει ο άνθρωπος για την φύση του και την πορεία του στο χρόνο. Στο λόγο της Δημητρακάκη συνυπάρχουν η ποίηση και ο στοχασμός αποτελώντας ένα αρμονικό σύνολο. Με το έργο της παρουσιάζεται μπροστά μας η έκταση του ανθρώπινου μέτρου. Ένα μέτρο που ξεδιπλώνεται μπροστά μας με ενάργεια κατά τη διαδικασία της ποιητική πράξης. Οι εικόνες που εκλύονται μέσα από τα ποιήματά της συνιστούν απεικονίσεις και όχι απλές ψευδαισθήσεις. Αυτό είναι κάτι που εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς κατά την εξέλιξη της θεματολογίας της και την παράθεση της όλης προβληματικής της. Ο λόγος της είναι ταυτόχρονα ανοικτός και κλειστός έτοιμος να δεχτεί ποικίλες ερμηνείες, άμεσος, μεστός, σύγχρονος και μέχρι ενός σημείου έντονα προφητικός. Μεγάλο κεφάλαιο για την ποιήτρια ο τόπος καταγωγής της, η Κρήτη, η οποία αποτελεί για την τελευταία μια συνεχή και αδιάλειπτη πηγή έμπνευσης. Για εμάς δε τους αναγνώστες ένα σημαντικό εργαλείο για να καταλάβουμε και κυρίως να αισθανθούμε την μοναδικότητα αυτού του τόπου και των ανθρώπων της”...
Ο πρόεδρος Ελλήνων Λογοτεχνών Ελευθέριος Τζόκας ανέφερε πως «το έργο αυτό κρατάει πάντα τη σφραγίδα του εργαστηρίου που το έßγαλε. Η Δημητρακάκη δεν μας λέει συχνά εγώ. Μας μιλά με το εμείς ή καλύτερα όλοι μαζί. Η αγαπη είναι ορμή που σέρνει τον συνανθρωπο στη ζωή, στην φύση, στον κόσμο. Ετσι μας δείχνει τους λογής χρωματισμούς της ψυχής της. Ομορφοι από της νιότης την δροσιά και τη φλόγα οι στίχοι είναι γλωσσικά και τεχνικά, πολύ προχωρημένοι, που τους αθανατίζει και τους χτίζει αγάλια- αγάλια”. Πρόσθεσε, ακόμα, ότι «η ποιήτρια Δημητρακάκη είναι κοινωνική, θέλει να ανταμωθεί, να συνεργαστεί, µμε τους ανθρώπους. Εμπνέεται από περιστατικά της κοινωνικής ζωής. Ζωγραφίζει την αγάπη περίτεχνα στο ποιήματα «Σαν πουλί» που γράφει: «Κινδυνεύεις να χαθείς χωρις αγάπη/ σαν άνθρωπος που ξηµερώνεται φοβισμένος/ μήπως χάσει τον βηματισμό του/ κι εξόριστος απ’ όλες τις αλήθειες»...”
Στην ομιλία της, η Χρυσούλα Δημητρακάκη, τόνισε "Ποιητές είμαστε όλοι μας και αν νομίζομε ότι δεν είμαστε γιατί δεν μας έχει αποδοθεί ο τίτλος, εκ των πραγμάτων αποδεικνυόμαστε στην καθημερινή μας ζωή στοχαστές και μυστικοί ποιητές...”.
