Ο Εθνικός είναι μία ομάδα που έχει βαριά ιστορία και σίγουρα έχει συνδεθεί στις παραπάνω κατηγορίες σε σχέση με την Α2 ΕΠΣΗ που βρίσκεται τα τελευταία δυο χρόνια. Και το ότι είναι μια ομάδα με αρχές το αποδεικνύει και στην πράξη στηρίζοντας και αγκαλιάζοντας όλους τους ανθρώπους που θέλουν να στραφούν προς τον αθλητισμό.
Τα τελευταία δυο χρόνια υπάρχουν στην ομάδα δυο παιδιά που γεννήθηκαν με μία ιδιαιτερότητα, να μην ακούνε καλά (κωφάλαλοι). Ο ένας είναι ποδοσφαιριστής της ομάδας ο Λουτσιάν Μουκλεάν ο οποίος είναι 34 ετών και αγωνίζεται ως δεξιός μπακ και έχει αγωνιστεί σε αρκετά παιχνίδια και ο δεύτερος είναι ο Άγγελος Σταματάκης ο οποίος από το 2008 ασχολείται με την προπονητική.
Είναι 41 χρονών και έχει δουλέψει ως βοηθός προπονητή στις Δαφνές, τον Δία και τον Πόρο ενώ τα τελευταία δυο χρόνια βρίσκεται στον σύλλογο της Αγίας Τριάδας όπου πέρυσι ήταν στο πλάι του Γιάννη Λούσκα και την φετινή σεζόν είναι ο άμεσος συνεργάτης του Θάνου Δούκα.
Ενδιαφέρον παρουσιάζει η συγκλονιστική ιστορία του Άγγελου Σταματάκη την οποία αφηγείται ο ίδιος:
«Ονομάζομαι Σταματάκης Άγγελος, είμαι 41 χρονών έγγαμος με ένα παιδί και με μία ιδιαιτερότητα, όπως την ονομάζω εγώ και όλοι οι άλλοι αποκαλούν αναπηρία. Έτσι με αντιμετωπίζουν όλα αυτά τα χρόνια ως ανάπηρο από μικρό παιδί και όλα αυτά επειδή δεν άκουγα. Είχα και έχω όλες τις άλλες αισθήσεις. Είμαι κανονικός άνθρωπος με όνειρα, ελπίδες φιλοδοξίες και πάντα έτσι ήθελα να με αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι.
Το 2008 έβγαλα την σχολή προπονητών και στην πορεία θέλησα να δουλέψω ως βοηθός σε κάποια ομάδα και να μάθω τα βήματα της προπονητικής. Πήγα σε τρεις ομάδες όπως οι Δαφνές με προπονητή των Μάικ Παρθενάκη, στον Δία με τον Φόντα Σφακιανάκη και με την αλλαγή προπονητή τον Γιώργο Σπανάκη και τελευταία στον Πόρο με τον Λευτέρη Κοκοσάλη.
Παρόλα αυτά δεν μπορούσα να μάθω αυτά που ήθελα και αποσύρθηκα για λίγο χρονικό διάστημα. Στην πορεία βρέθηκαν κάποιοι παράγοντες και συγκεκριμένα ο Γενικός Αρχηγός του Εθνικού κ. Γιώργος Γιαννόπουλος ο οποίος με έστειλε να βρω τον προπονητή Γιάννη Λούσκα (2013-2014) και κάθισα δίπλα του στον πάγκο της ομάδας.
Οφείλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στους ανθρώπους που με στήριξαν. Πριν από δυο χρόνια μπήκε στην ζωή μου ο Εθνικός και τότε με αντιμετώπισαν ως ίσο άνθρωπο, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. Κατάλαβα ότι τελικά υπάρχουν άνθρωποι που δεν στέκονται σε αναπηρίες αλλά σε υπολογίζουν και σε σέβονται χωρίς κανένα ρατσισμό.
Για το θέμα του προπονητή μου δεν έχω λόγια να τον ευχαριστήσω όπως τον πρόεδρο της ομάδας Δημήτρη Λύτινα και τον Γενικό αρχηγό Γιώργο Γιαννόπουλο και τον Γιάννη Λούσκα. που με φέρανε στην ομάδα και με αγκαλιάσανε εξαρχής.
Όσο για τον προπονητή της ομάδας Θάνο Δούκα θέλω να πω ότι είναι πολύ άξιος στην δουλειά του αλλά πάνω από όλα είναι άνρθωπος. Μου φέρεται με τον καλύτερο τρόπο χωρίς οίκτο για το πρόβλημα μου αλλά με αγάπη και αντικειμενικότητα ως ίσος προς ίσο».
