Κάθε δυο χρόνια, την πρώτη Τρίτη του Νοέμβρη, στις ΗΠΑ, ψηφίζουν για τη Γερουσία και το Κοινοβούλιο. Έτσι, κάθε δύο χρόνια έχουν την ευκαιρία να αντικαταστήσουν το 1/3 από τους πολιτικούς τους.

Μέσα στα τόσα πολλά –δυσάρεστα, κυρίως- που συμβαίνουν καθημερινά στον κόσμο και με τον καταιγισμό των πληροφοριών από όλα τα μέσα, δεν μας έκανε και πολύ μεγάλη εντύπωση, ούτε και σχολιάστηκε αρκετά η πρόσφατη «ήττα» των Δημοκρατικών στις τελευταίες εκλογές των ΗΠΑ. Και, φυσικά, εκείνος που εκπροσωπεί σήμερα τους Δημοκρατικούς είναι ο πρόεδρος Obama. Όσο κι αν ακούγεται παράξενο για μια καθαρά «καπιταλιστική» χώρα με ένα –πρακτικά- δικομματικό σύστημα, οι Δημοκρατικοί θεωρούνται από τους καθαρόαιμους Ρεπουμπλικάνους ως οι «αριστεροί», μέσα στο πολιτικό φάσμα.

Το παρακάτω ανέκδοτο δείχνει τη διαφορά νοοτροπίας των μεν από τους δε: Σε ένα φανάρι στέκεται ένας ζητιάνος (γιατί υπάρχουν και ζητιάνοι στη χώρα των μεγάλων ευκαιριών). Ο Δημοκρατικός που σταματά στο φανάρι, ρωτάει το ζητιάνο που τον πλησιάζει: «Έλα, φίλε μου, πες μου ποιο είναι το πρόβλημά σου». Αντίθετα, ο Ρεπουμπλικάνος θα του πει: «Θαρρώ πως είναι καλύτερα να αφήσεις την επαιτεία και να πας να βρεις μια αξιοπρεπή εργασία». Δηλ. πιστεύουν ότι με τη σκληρή εργασία μπορεί κανείς να πετύχει το περίφημο “American Dream”, ενώ οι Δημοκρατικοί υποτίθεται ότι είναι πιο κοντά στην έννοια του κοινωνικού κράτους. Αλλά τί είναι το κοινωνικό κράτος –στις ΗΠΑ- μας το λέει η παρακάτω ιστορία.

Ένας καθηγητής οικονομικών, σε ένα τοπικό κολέγιο, δήλωσε ότι δεν είχε αποτύχει ποτέ κάποιος σπουδαστής του πριν, αλλά ... άφησε μετεξεταστέα πρόσφατα μια ολόκληρη τάξη. Αυτή η τάξη επέμενε ότι ο «σοσιαλισμός» του Obama θα λειτουργούσε και ότι αν κανένας δεν ήταν φτωχός και κανένας δεν ήταν πλούσιος, το σύστημα θα λειτουργούσε ως ένας μεγάλος εξισωτής. Ο καθηγητής έπειτα είπε «ο.k., θα κάνουμε κι εμείς ένα πείραμα σε αυτήν την τάξη με το σχέδιο Obama». Όλοι οι βαθμοί στα γραπτά διαγωνίσματα θα υπολογίζονται κατά μέσο όρο και ο καθένας θα λάβει τον ίδιο βαθμό - έτσι κανένας δεν θα αποτύχει αλλά και κανένας δεν θα πάρει Α (άριστα)..

Μετά από το πρώτο τεστ, οι βαθμοί υπολογίστηκαν κατά μέσο όρο και ο καθένας πήρε ένα Β (λίαν καλώς). Οι σπουδαστές που μελέτησαν σκληρά στενοχωρήθηκαν και οι σπουδαστές που μελέτησαν λίγο ήταν ευτυχείς. Καθώς το δεύτερο τέστ διεκπεραιώθηκε, οι σπουδαστές που μελέτησαν ελάχιστα είχαν μελετήσει ακόμα λιγότερο και αυτοί που μελέτησαν σκληρά μελέτησαν λιγότερο. Ο δεύτερος μέσος όρος των διαγωνισμάτων ήταν ένα Γ (βάση)!

Μετά το τρίτο τεστ, ο μέσος όρος ήταν ένα Δ (κάτω από τη βάση).

Κανένας δεν ήταν ευτυχής. Καθώς τα τεστ προχωρούσαν, τα αποτελέσματα δεν βελτιώνονταν. Ξεσπούσαν μικροκαυγάδες, οι φοιτητές κατηγορούσαν ο ένας τον άλλο και όλο αυτό το κακό κλίμα οδήγησε στο να μην διαβάζει κανένας για το όφελος του άλλου.

Προς μεγάλη τους έκπληξή, ΟΛΟΙ ΤΕΛΙΚΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΜΕΤΕΞΕΤΑΣΤΕΟΙ και ο καθηγητής τους είπε ότι ο σοσιαλισμός είναι καταδικασμένος να αποτύχει. Όταν η ανταμοιβή είναι μεγάλη, η προσπάθεια των ανθρώπων να πετύχουν είναι μεγάλη, αλλά όταν η κυβέρνηση παίρνει όλη την ανταμοιβή, κανένας δεν θα προσπαθήσει ή θα θελήσει να πετύχει. Δεν θα μπορούσε να είναι πιο απλό από αυτό. Αυτές είναι ενδεχομένως οι 5 καλύτερες προτάσεις που θα διαβάσετε και είναι εφαρμόσιμες στο παραπάνω πείραμα:

1. Δεν μπορείς να οδηγήσεις τους φτωχούς σε ευημερία με το να θέσεις εκτός ευημερίας τους πλούσιους.

2. Για να λάβει οτιδήποτε ένα άτομο που δεν εργάζεται, πρέπει κάποιο άλλο άτομο να εργάζεται χωρίς να λαμβάνει.

3. Για να δώσει κάτι η κυβέρνηση σε κάποιον, πρέπει πρώτα να το στερήσει από κάποιον άλλο.

4. Δεν μπορείτε να πολλαπλασιάσετε τον πλούτο διαιρώντας τον!

5. Όταν οι μισοί νομίζουν ότι δεν χρειάζεται να δουλέψουν γιατί θα τους φροντίσουν οι άλλοι μισοί, και όταν οι μισοί που δουλεύουν καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να προσπαθούν γιατί τον κόπο τους τον μοιράζονται με τους άλλους μισούς, τότε πλησιάζει η αρχή του τέλους για οποιοδήποτε έθνος.

Όσο απλό είναι να περιπλέξεις τα πράγματα, τόσο περίπλοκο είναι να τα απλοποιήσεις. 

Μια άλλη ιστορία που λέγεται με την ευκαιρία των πρόσφατων εκλογών στις ΗΠΑ, είναι και η παρακάτω: Ένας διεφθαρμένος Γερουσιαστής περπατάει στο δρόμο, όταν ένας απρόσεκτος οδηγός τον τραυματίζει θανάσιμα. Με το θάνατό του, η ψυχή του φτάνει κάποτε στον ουρανό, όπου τον συναντά στην είσοδο ο Άγιος Πέτρος και τον καλωσορίζει. «Πριν εγκατασταθείς εδώ, μου φαίνεται πως υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Σπάνια βλέπουμε ένα Γερουσιαστή στα μέρη μας και δεν είμαστε βέβαιοι τι να κάνουμε με σένα. Έχουμε, όμως, εντολές άνωθεν. Γι’ αυτό, θα σου δώσουμε την ευκαιρία να περάσεις μια μέρα στην Κόλαση και μια στον Παράδεισο. Μετά, θα έχεις την ευκαιρία να διαλέξεις που θέλεις να περάσεις την αιωνιότητα».

-«Αλήθεια; Το αποφάσισα... Διαλέγω τον Παράδεισο», είπε ο Γερουσιαστής.

-«Λυπάμαι, αλλά έχουμε τους κανόνες μας εδώ»… και μ’ αυτό, ο Άγιος Πέτρος οδηγεί το Γερουσιαστή στον ανελκυστήρα, που οδηγεί κάτω, κάτω, κάτω, στην κόλαση. Τελικά, η πόρτα ανοίγει και μπροστά του ξανοίγεται ένα καταπράσινο γήπεδο γκολφ. Στο βάθος και μπροστά από το κτήριο του γηπέδου βλέπει να στέκονται όλοι οι φίλοι του οι πολιτικοί, που είχαν συνεργαστεί μαζί του. Όλοι είναι χαρούμενοι, ντυμένοι επίσημα. Τρέχουν να τον προϋπαντήσουν, να του σφίξουν το χέρι και να του υπενθυμίσουν τον παλιό καλό καιρό, που πλούτισαν εις βάρος του λαού. Έπαιξαν ένα φιλικό παιχνίδι γκολφ και στη συνέχεια ακολούθησε γεύμα με αστακό, χαβιάρι, με τα καλύτερα κρασιά και σαμπάνια. Παρών ήταν επίσης και ο Αρχιδιάβολος, που ήταν ένας πραγματικά καλός και φιλικός άνθρωπος, που είχε καλούς τρόπους, διασκέδαζε μαζί τους, χόρευε κι έλεγε ωραία ανέκδοτα. Όλοι τους περνούσαν φανταστικά και χωρίς να το καταλάβει ο Γερουσιαστής, ο χρόνος είχε τελειώσει. Όλοι του έσφιξαν το χέρι για να τον αποχαιρετήσουν και με μεγάλη συγκίνηση έβλεπε από τον ανελκυστήρα τους φίλους του να τον αποχαιρετούν κουνώντας του το χέρι.

Ο ανελκυστήρας πάει πάνω, πάνω, πάνω, η πόρτα ανοίγει ξανά και ο Γερουσιαστής βρίσκεται στον Παράδεισο, όπου τον περιμένει ο Άγιος Πέτρος.

-«Τώρα είναι καιρός να επισκεφτούμε τον Παράδεισο», του λέει.

Έτσι, ο Γερουσιαστής περνάει 24 ώρες με διάφορες ομάδες από ψυχές που περνάνε από το ένα σύννεφο στο άλλο, ψάλλοντας υπό τους ήχους μιας αόρατης άρπας. Γενικά, περνάνε καλά, όμως οι 24 ώρες περνούν και ο Άγιος Πέτρος εμφανίζεται και πάλι.

-«Λοιπόν, πέρασες μια μέρα στην Κόλαση και μια στον Παράδεισο. Ήρθε η ώρα να διαλέξεις πού θα περάσεις την αιωνιότητα». Και ο Γερουσιαστής απάντησε:

-«Λοιπόν, δεν θα μπορούσα να το είχα πει ποτέ πριν … θέλω να πω … είναι ωραία στον Παράδεισο, αλλά νομίζω ότι θα ήμουν καλύτερα στην Κόλαση». Έτσι, ο Άγιος Πέτρος τον συνοδεύει στον ανελκυστήρα, που τον οδηγεί κάτω, κάτω, κάτω, στην Κόλαση. Η πόρτας ανοίγει και ο Γερουσιαστής βρίσκεται σε μια έρημο, στη μέση μιας χωματερής. Αντικρίζει τους φίλους του, που φοράνε κουρέλια και μαζεύουν σε μαύρους πλαστικούς σάκους τα σκουπίδια, ενώ από ψηλά πέφτουν συνεχώς περισσότερα…

-«Δεν καταλαβαίνω», ψιθυρίζει ο Γερουσιαστής. «Χθες ήμουν εδώ και βρισκόμουν σε ένα καταπράσινο γήπεδο γκολφ, με αστακούς και χαβιάρι στο εστιατόριο, ήπια σαμπάνια, χόρεψα και πέρασα μια θαυμάσια βραδιά. Τώρα, βρίσκομαι σε μια χωματερή, στη μέση του πουθενά, ενώ οι φίλοι μου υποφέρουν… Τι συνέβη;». Και τότε ο Αρχιδιάβολος εμφανίστηκε μπροστά του και του είπε:

-«Χθες, που ήρθες, έπεσες πάνω στην προεκλογική μας εκστρατεία… Σήμερα, ψήφισες!!!»

Καιρός είναι, λοιπόν, να σκεφτούμε καλά πριν περάσουμε στο παραβάν για να ψηφίσουμε, στις προσεχείς εκλογές . . . όποτε κι αν γίνουν αυτές!

[email protected]