Της Κατερίνας Μυλωνά

Ο Ηρακλειώτης πιανίστας και μουσικοσυνθέτης, Δημήτρης Δραϊνάκης, που τα τελευταία 18 χρόνια κάνει καριέρα στο Βερολίνο, μιλά στην “Π” για το ρεσιτάλ που θα δώσει στη γενέτειρά του

“Οι ακροατές συχνά μού αναφέρουν ότι τα κομμάτια μου τους θυμίζουν μουσική κινηματογράφου, μερικούς η μουσική τους παραπέμπει στην Ελλάδα, τον ήλιο την θάλασσα και τις όμορφές μας παραλίες. Άλλοι επίσης λένε ότι τους θυμίζει Σοπέν

και Σούμπερτ, είναι βιρτουόζικη, αλλά όχι καθαρά κλασική. Θα ονόμαζα τις συνθέσεις μου New Modern Classics“.

«Μου αρέσει να πειραματίζομαι, να ξεπερνάω τα σύνορα και τα καλούπια και να ανακαλύπτω νέους μουσικούς δρόμους», περιγράφει, σε συνέντευξή του στην «Π» ο Δημήτρης Δαϊνάκης, ο οποίος επιστρέφει στη γενέτειρά του, στο Ηράκλειο, για να δώσει ρεσιτάλ πιάνου το Σάββατο 8 Νοεμβρίου στις 8 το βράδυ στον Θεατρικό Σταθμό Ηρακλείου.

Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.

Την εκδήλωση οργανώνει το ωδείο ΑΡ.

Παράλληλα, θα γίνει κύκλος σεμιναρίου πιάνου με το Δ. Δαϊνάκη. Η πρώτη συνάν- τηση θα γίνει την Κυριακή 9 Νοεμβρίου στις 6.30 το απόγευμα στην αίθουσα συναυλιών του ωδείο ΑΡ.

Πότε αποφασίσατε να αφιερωθείτε επαγγελματικά στη μουσική και το πιάνο;

«Την πρώτη μου επαφή με την μουσική και το πιάνο είχα σε ηλικία 7 χρονών. Στην οικογένεια μου δεν είχε κανένας ασχοληθεί με την μουσική και γνωρίζοντας τα μουσικά όργανα στο ωδείο, μου κίνησε ιδιαίτερα το ενδιαφέρον το πιάνο. Σημαντικό ρόλο στην ενασχόληση μου με το πιάνο έπαιξε η καθηγήτρια μου στο Ηράκλειο η κ. Αλένα Ρετζέγιοβα που με ανέλαβε σε ηλικία 12 χρονών μέχρι τις πτυχιακές μου εξετάσεις. Το ενδιαφέρον μου για το πιάνο με τα χρόνια γινόταν όλο και ποιο έντονο, περνούσα αρκετές ώρες μελέτης κάθε μέρα και στα 16 μου αποφάσισα να ασχοληθώ επαγγελματικά. Σε ηλικία 18 χρονών ολοκλήρωσα τις πτυχιακές μου σπουδές στο πιάνο, όπου και ακολούθησαν διπλωματικές σπουδές στην Αθήνα καθώς επίσης και στην Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου “Hochschule für Musik Hanns Eisler“».

Τι αποτελεί πηγή έμπνευσης για τις μελωδίες σας;

«Η μουσική που γράφω δεν έχει συγκεκριμένο ύφος, καλούπι και δεν ανήκει σε ένα συγκεκριμένο είδος κλασσικής, ρομαντικής ή σύγχρονης μουσικής.

Οι ακροατές συχνά μού αναφέρουν ότι τα κομμάτια μου τους θυμίζουν μουσική κινηματογράφου, μερικούς η μουσική τους παραπέμπει στην Ελλάδα, τον ήλιο την θάλασσα και τις όμορφές μας παραλίες. Άλλοι επίσης λένε ότι τους θυμίζει Σοπέν και Σούμπερτ, είναι βιρτουόζικη αλλά όχι καθαρά κλασική. Θα ονόμαζα τις συνθέσεις μου ”New Modern Classics“.

Η μουσική μου έχει βάσεις στον Μότσαρτ και Σοπέν όπως ο κύκλος των παραλλαγών “4 Εποχές” που γράφω το τελευταίο διάστημα και από τις οποίες θα παίξω τις Φθινοπωρινές Παραλλαγές στο ρεσιτάλ μου. Όλα αυτά τα χρόνια της μουσικής μου πορείας έχω ασχοληθεί με διαφορετικά είδη μουσικής όπως για παράδειγμα την τζαζ , το καμπαρέ και την σανσονέτα. Ιδιαίτερο ρόλο έπαιξαν οι Έλληνες συνθέτες και ο Χατζιδάκις. Επηρεασμένος από το ελληνικό στοιχείο έγραψα το ζεμπέκικο “Οι δρόμοι της Αθήνας“ και “Θερινή Νύχτα“. Παρόλα αυτά τα ερεθίσματα μου τα παίρνω επίσης από την καθημερινότητα όπως το κομμάτι “Μια Βροχερή Μέρα“ και γενικά την ευρωπαϊκή κουλτούρα όπως τα κομμάτια “Το Ταξίδι“ και “Η Συνάντηση“.

Μεγάλη μου αδυναμία παραμένει ο Σοπέν. Χαρακτηριστικό κομμάτι είναι ο “Φρειδερίκος“ που το έχω αφιερώσει στον συνθέτη.

Μου αρέσει όμως να πειραματίζομαι, να ξεπερνάω τα σύνορα και τα καλούπια και να ανακαλύπτω νέους μουσικούς δρόμους».

Χτίσατε την καριέρα σας σε χώρες της Ε.Ε. Πιστεύετε πως αν είχατε παραμείνει στην Ελλάδα δε θα είχατε σημειώσει τόση επιτυχία;

«Δεν πιστεύω ότι η μουσική και οι τέχνες έχουν να κάνουν με σύνορα, πολιτική και την οικονομική κατάσταση μιας χώρας. Πιστεύω επίσης ότι η μουσική παιδεία στην Ελλάδα δεν έχει να ζηλέψει κάτι από τις άλλες χώρες της Ε.Ε.

Μετά τις σπουδές μου στην Ελλάδα θέλησα να δω και να μάθω περισσότερα πράγματα και έτσι αποφάσισα να ανέβω στο εξωτερικό. Γεγονός είναι ότι για έναν μουσικό υπάρχουν περισσότερες επαγγελματικές προοπτικές στην Γερμανία».