Καλοί ηθοποιοί σε ανεπαρκή εγχειρήματα.

Η ΛΕΣΧΗ ΤΗΣ ΚΟΜΨΗΣ ΑΛΗΤΕΙΑΣ

THE RIOT CLUB

Σκην.: Λόνε Σέρφιγκ

Πρωτ.: Σαμ Κλάφλιν, Ντάγκλας Μπουθ, Μαξ Άιρονς, Νάταλι Ντόρμερ.

Δύο νέα μέλη εισέρχονται σε μία από τις ιστορικότερες και πιο αποκλειστικές φοιτητικές λέσχες των πανεπιστημίων της Οξφόρδης, το Riot Club, όμως τα πράγματα δεν εξελίσσονται τόσο γοητευτικά όσο ακούγονται.

Νεανικό κοινωνικό δράμα βασισμένο στο θεατρικό έργο της 37χρονης βρετανίδας συγγραφέως Λώρα Γουέιντ, «Posh», που ανέβηκε για πρώτη φορά στο Λονδίνο το 2010. Σαν εφιαλτική αντιστροφή του «Ο κύκλος των χαμένων ποιητών» («Dead poets society», Πίτερ Γουίρ, 1989), το φιλμ είναι ένα ταξικό μανιφέστο ενάντια στην πλουτοκρατία, με καστ αποτελούμενο από νέους, όμορφους και ταλαντούχους βρετανούς ηθοποιούς που αποδεικνύονται ιδανικοί για τ’ αλαζονικά πλουσιόπαιδα που καλούνται να υποδυθούν, αλλά το πρόβλημά του είναι ότι η ρητορική του καταληγει υπερβολικά προφανής, απλοϊκή κι επιφανειακή, με τους κεντρικούς χαρακτήρες να παραμένουν μονοδιάστατα αντιπαθείς και προβλέψιμοι μέχρι το τέλος.

ΑΠΛΗΣΤΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ

GOOD PEOPLE

Σκην.: Χένρικ Ρούμπεν Γκεντς

Πρωτ.: Τζέιμς Φράνκο, Κέιτ Χάτσον, Τομ Γουίλκινσον, Άννα Φρίελ, Όμαρ Σάι

Ένα ζευγάρι αμερικανών που έχει μετακομίσει στο Λονδίνο για μια καλύτερη ζωή, βρίσκει νεκρό τον ενοικιαστή του υπογείου τους και εν αγνοία τους έμπορο ναρκωτικών, και αποφασίζει να κρατήσει την τσάντα με τα χρήματα που ανακαλύπτει κρυμμένη. Η επιλογή αυτή θα γυρίσει εναντίον τους, όταν ο αστυνομικός επικεφαλής της έρευνας, αρχίζει να τους υποψιάζεται και μαζί μ’ αυτόν οι εγκληματίες που διεκδικούν τα χρήματα.

Ταινία εγκλήματος βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του αμερικανού Marcus Sakey, το οποίο εκδόθηκε το 2009, σε σεναριακή διασκευή του Κέλι Μάστερσον, σεναριογράφου των πολύ καλών «Πριν ο διάβολος καταλάβει ότι πέθανες» («Before the devil knows you’re dead», Σίντνεϊ Λουμέτ, 2007) και «Snowpiercer» (Μπονγκ Τζουν-χο, 2013).

Δυστυχώς, σε αντίθεση με τα προηγούμενα σενάρια του Μάστερσον, αυτό εδώ είναι κοινότοπο και προβλέψιμο, με καστ, χαρακτήρες και ζητήματα που μένουν αναξιοποίητα, όπως ο χαμός της κόρης του Χόλντεν και οι απειλές του Καν, ενώ η σκηνοθεσία του Γκεντς στερείται την έμπνευση που θα έκανε την τόσο συνηθισμένη ιστορία έστω ελάχιστα πιο ατμοσφαιρική και αγωνιώδη.

ΣΤΑ ΚΑΛΑ ΚΑΘΟΥΜΕΝΑ

Σκην.: Νίκος Ζαπατίνας

Πρωτ.: Ζέτα Μακρυπούλια, Οδυσσέας Παπασπηλιόπουλος, Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ελισσάβετ Κωνσταντινίδου, Τζόυς Ευείδη, Ναταλία Δραγούμη, Τάσος Παλαντζίδης, Γιάννης Ζουγανέλης

Ένα βράδυ η Αθηνά γκρεμίζει κατά λάθος με το φορτηγάκι της τον τοίχο του Μπάμπη και εισβάλλει σπίτι του. Αφού τον γνωρίζει, τον παροτρύνει να την ακολουθήσει στην αποστολή της να παραδώσει ένα πιάνο σε μια ηλικιωμένη κληρονόμο, κι έτσι θα ξεκινήσουν μαζί ένα ταξίδι γεμάτο απρόοπτα.

Πρόχειρη, ασυνάρτητη, άρρυθμη, κακότεχνη, αυτή είναι εύκολα μία από τις χειρότερες ελληνικές κωμωδίες των τελευταίων χρόνων, που δυστυχώς δε σώζεται από το ταλαντούχο καστ της.

Σκηνές που ξεκινούν και τελειώνουν χωρίς λογική (οι δύο αδερφές ανακαλύπτουν και μάλιστα αναγνωρίζουν τον Μπάμπη μετά από 30 χρόνια, απότομα στη μέση του πουθενά), παιδαριώδεις και ανούσιοι διάλογοι με συχνή αρρυθμία (η γνωριμία Αθηνάς και Μπάμπη, οι δύο αδερφές στον γιατρό), αψυχολόγητα κοψίματα του μοντάζ, ‘ευρήματα’ τόσο αταίριαστα με το υπόλοιπο ύφος του φιλμ που καταντούν αστεία με την αρνητικότερη δυνατή έννοια (ο αστυνομικός που ανεβαίνει με ακροβατικά σε αργή κίνηση στο φορτηγό) και μια πλοκή που δε φαίνεται να ξέρει που κατευθύνεται και με ποιόν στόχο, καθώς από ένα σημείο και μετά ο Μπάμπης περιφέρεται μέσα σ’ ένα ξενοδοχείο σπαταλώντας αφηγηματικό χρόνο και διαφημίζοντας την επιχείρηση, προφανώς σε ανταλλαγή παροχής υπηρεσιών για τη συνδρομή της στην παραγωγή, μέχρι τη στιγμή που το φιλμ αποφασίζει να τελειώσει τυχαία, ξαφνικά και αδιάφορα.