Τρόμος και δράση χωρίς φρεσκάδα.
ANNABELLE
Σκην.: Τζον Ρ. Λεονέτι
Πρωτ.: Άναμπελ Γουόλις, Γουόρντ Χόρτον, Τόνι Αμεντόλα, Άλφρι Γούνταρντ
Στα τέλη της δεκαετίας του ’60, ένα ζευγάρι που ετοιμάζεται ν’ αποκτήσει το πρώτο του παιδί, δέχεται επίθεση μέσα στο σπίτι του από δύο νεαρά μέλη μιας παραθρησκευτικής οργάνωσης, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, τα οποία τελικά σκοτώνονται. Το πνεύμα του κοριτσιού, που λέγεται Άναμπελ, στοιχειώνει μία από τις κούκλες του σπιτιού, η οποία με τη σειρά της στρέφεται εναντίον του ζευγαριού.
Ταινία τρόμου, που αποτελεί ταυτόχρονα prequel και spin-off (στην κινηματογραφική αργκό, κάτι σαν παρακλάδι) του περυσινού ομοειδούς «Το κάλεσμα» («The conjuring», Τζέιμς Γουάν, 2013). Δηλαδή η ιστορία της φετινής ταινίας προηγείται εκείνης στο «Κάλεσμα», αλλά αφηγείται ένα συγκεκριμένο τμήμα της, το παρελθόν της κούκλας Άναμπελ, που εμφανίστηκε μόνο σύντομα σ’ εκείνο το φιλμ. Δεν προκαλεί έκπληξη το ότι το στούντιο των Warner/ New Line προσπαθεί να δημιουργήσει ένα ολόκληρο αφηγηματικό σύμπαν γύρω από τις έρευνες των υπαρκτών αμερικανών μελετητών παραφυσικών φαινομένων, Εντ και Λορέν Γουόρεν, αφού το «Κάλεσμα» υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του είδους, με παγκόσμιες εισπράξεις 318.000.000 δολαρίων και η συνέχειά του έχει προγραμματιστεί για το 2016, ξανά σε σκηνοθεσία του Γουάν. Η «Annabelle» δικαίωσε τη στρατηγική του στούντιο, αφού κόστισε μόλις 7 εκατομμύρια δολάρια και οι παγκόσμιες εισπράξεις της μέχρι τώρα ξεπερνούν τα 167.
Η επιτυχία του φιλμ είναι μάλλον εύλογη, αφού παρότι πρόκειται γι’ ακόμα ένα συνηθισμένο και προβλέψιμο εγχείρημα, παραμένει καλοζυγισμένο, εκτελεσμένο με σφιχτό ρυθμό, επαρκείς ερμηνείες και δόσεις φόβου, προσφέροντας όλες τις προσδοκώμενες απολαύσεις.
ΛΑΘΟΣ ΣΤΟ ΛΑΘΟΣ
MEA CULPA
Σκην.: Φρεντ Καβαγιέ
Πρωτ.: Βενσάν Λιντόν, Ζιλ Λελούς, Ναντίν Λαμπακί
Το μικρό παιδί του πρώην αστυνομικού Σιμόν, γίνεται μάρτυρας της δράσης μιας εγκληματικής οργάνωσης, η οποία το αναζητά για το σκοτώσει, προκειμένου να σβήσει τα ίχνη της. Έτσι, ο Σιμόν μαζί με τον πρώην συνεργάτη του, Φρανκ, ξεκινούν να προλάβουν τους εγκληματίες πριν φτάσουν στον στόχο τους.
Αστυνομική ταινία δράσης, με δύο εξαιρετικούς σκληροτράχηλους πρωταγωνιστές, στιβαρή δραματικότητα και δράση, μια έντονη κλιμάκωση, αλλά άνισα επιμέρους στοιχεία όπως οι απειλητικοί αλλά στερεότυποι και αδιάφοροι κακοί, καθώς και η τάση του σεναρίου να ταλαιπωρεί τους ήρωες χωρίς σοβαρό λόγο. Στην αρχική καταδίωξη όπου οι κακοί επιχειρούν ν’ απαγάγουν το αγόρι, ο Σιμόν είναι απρόσεκτος, αργός και μοιάζει χαμένος, όχι ιδιαιτέρως κολακευτικά γνωρίσματα για έναν πατέρα ο οποίος προσπαθεί να σώσει τον γιό του από βέβαιο θάνατο, και με τον οποίο το σενάριο οφείλει να ταυτίσει τον θεατή. Το ίδιο συμβαίνει και με τον Φρανκ καθώς καταδιώκει το τρένο με το αυτοκίνητο, όταν κατά λάθος συγκρούεται με άλλο αμάξι και καθυστερεί ελάχιστα.
Φυσικά και οι δύο συμπεριφορές απηχούν το τραυματικό δυστύχημα που βρίσκεται στο επίκεντρο της πλοκής και της σχέσης των δύο φίλων, και προετοιμάζουν την αποκάλυψη του τέλους, απλώς προσωπικά έχω την αίσθηση ότι υπονομεύουν την κρισιμότητα των συγκεκριμένων σεκάνς, ενώ θα μπορούσαν ν’ αναδεικνύουν την ικανότητα των ηρώων χωρίς η τελική αποκάλυψη να μοιάζει λιγότερο πειστική, η οποία εξάλλου εξακολουθεί να υπονομεύεται από την απλοϊκή δικαιολογία του Φρανκ, ότι έβαλε τον Σιμόν στη θέση του οδηγού επειδή τον νόμιζε νεκρό, όταν με την εμπειρία του αστυνομικού θα μπορούσε εύκολα να εξακριβώσει αν συνέβαινε κάτι τέτοιο.
