
Οι άνθρωποι και τα όνειρά τους, στην εποχή της οικονομικής κρίσης.
ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
IL CAPITALE UMANO
Σκην.: Πάολο Βίρτσι
Πρωτ.: Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο, Ματίλντε Τζιόλι, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Γκουλιέλμο Πινέλι, Φαμπρίτσιο Τζιφούνι, Βαλέρια Γκολίνο
Στην Ιταλία του 2010, η ιστορία μιας μεγαλοαστικής και μιας μεσοαστικής οικογένειας, τα μέλη των οποίων συνδέονται μεταξύ τους με αισθηματικούς και οικονομικούς δεσμούς.
Κοινωνικό δράμα, βασισμένο στο μυθιστόρημα του 55χρονου αμερικανού Στίβεν Άμιντον, «Human capital», το οποίο κυκλοφόρησε το 2004. Επίκαιρη, συναισθηματικά και ρητορικά ισορροπημένη, με πολύ καλές ερμηνείες απ’ όλο το καστ, αυτή είναι μια ιστορία για την εποχή της οικονομικής κρίσης στην Ιταλία, ιδωμένη από τρεις διαφορετικές πλευρές, τριών χαρακτήρων διαφορετικού φύλου, τάξης και ηλικίας, δίνοντας τρεις ενδιαφέρουσες οπτικές, καθώς καθένας τους διαθέτει διαφορετικά κίνητρα, επιθυμίες, μελλοντικά σχέδια να εκπληρώσει.
ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ 30,5 ΜΕΤΡΑ ΜΑΚΡΙΑ
THE HUNDRED-FOOT JOURNEY
Σκην.: Λάσε Χάλστρομ
Πρωτ.: Ομ Πουρί, Έλεν Μίρεν, Μανίς Νταγιάλ, Σαρλότ Λε Μπον
Με παράδοση στη μαγειρική, η οικογένεια Καντάμ αναγκάζεται να μεταναστεύσει από την Ινδία στην Ευρώπη σε αναζήτηση καλύτερης τύχης, και από ατύχημα καταλήγει σε μια μικρή γαλλική επαρχιακή πόλη. Εκεί οι Καντάμ ανοίγουν το εστιατόριό τους, ακριβώς απέναντι από εκείνο της κ. Μάλορι, ένα καταξιωμένο εστιατόριο υψηλής μαγειρικής, βραβευμένο με ένα αστέρι Michelin. Όμως ο Χασάν, ένας από τους γιούς των Καντάμ και έμφυτα ταλαντούχος μάγειρας, θα αποτελέσει σημαντική πρόκληση για την κουζίνα της κ. Μάλορι.
Μετά από το «Chocolat» (2000), αυτή είναι η δεύτερη γαστριμαργική κομεντί ‘σύγκρουσης πολιτισμών’ στη φιλμογραφία του σουηδού Χάλστρομ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του αμερικανού Ρίτσαρντ Σ. Μορέ, που κυκλοφόρησε το 2010. Ο σκηνοθέτης ακολουθεί κι εδώ την ίδια γνωστή συνταγή (!), μιας ιστορίας feel-good, καθησυχαστικής, με λειασμένες γωνίες και προοδευτικό χαρακτήρα, όπου οι δυσκολίες υπάρχουν αλλά ξεπερνιούνται γρήγορα με τη βοήθεια της τύχης και οι πολιτισμικές διαφορές παραμερίζονται για χάρη της συμφιλίωσης και της ανταλλαγής στοιχείων, αφού προηγουμένως αναγνωρίζεται και καταδικάζεται η έξαρση του ακροδεξιού στοιχείου στη σημερινή γαλλική κοινωνία. Σε ανάλογο ύφος, οι τοποθεσίες είναι γραφικές, τα τοπία ειδυλλιακά, το φως ανοιχτό, η πολυχρωμία ζωηρή, το φαγητό ελκυστικό, και το καστ εύστοχο, ζωντανεύοντας ικανοποιητικά τους χαρακτήρες, με απολαυστικότερο τον Πουρί στον ρόλο του πατέρα.
ΤΑ ΤΕΡΑΤΟΚΟΥΤΑΚΙΑ
THE BOXTROLLS
Σκην.: Γκρέιαμ Ανάμπλ, Άντονι Στάκι
Ακούγονται οι φωνές των: Αρσένιου Χαλκιόπουλου, Πέτρου Δαμούλη, Θεοδώρας Παπαϊωάννου, Χρήστου Θάνου
Ο Αυγάς είναι ένα μικρό ορφανό αγόρι που ανατράφηκε από τα αξιαγάπητα Τερατοκουτάκια, τα οποία ζουν κάτω από την πόλη, παρεξηγημένα από τους ανθρώπους, οι οποίοι νομίζουν ότι είναι διαβολικά. Ο Αυγάς θα πρέπει τώρα ν’ ανέβει στην επιφάνεια για να σώσει τους φίλους του, καθώς ο μοχθηρός Αρπάχτρας έχει αποφασίσει να τα εξοντώσει.
Μεταγλωττισμένη στα ελληνικά εκδοχή της τρισδιάστατης ταινίας stop-motion animation, βασισμένης στο βιβλίο «Here be monsters!» του βρετανού Άλαν Σνόου, το οποίο εκδόθηκε το 2005. Είναι ο τρίτος τίτλος που παράγει το αμερικανικό στούντιο animation, Laika, το οποίο μας έχει δώσει επίσης τα εξαιρετικά «Coraline: το σπίτι στην ομίχλη» («Coraline», Χένρι Σέλικ, 2009) και «ParaNorman: μια μεταφυσική ιστορία» («ParaNorman», Σαμ Φελ και Κρις Μπάτλερ, 2012).
Δε συνηθίζω να γράφω για τις μεταγλωττισμένες εκδοχές των animation ταινιών που κυκλοφορούν στην Ελλάδα, καθώς προτιμώ να τις βλέπω στην πρωτότυπη ηχογράφησή τους, αλλά έτυχε στη δημοσιογραφική προβολή να δούμε τη μεταγλωττισμένη βερσιόν. Αυτή λοιπόν είναι η λιγότερο απόκοσμη και σκοτεινή από τις τρεις ταινίες που έχει παραγάγει μέχρι στιγμής η Laika, κάτι που δεν ξέρω αν είναι συμπτωματικό ή αν αποτελεί προσπάθεια να προσελκυστεί μεγαλύτερη μερίδα κοινού, καθώς η εταιρεία φαίνεται να μην έχει καταφέρει ακόμα βρει την εμπορική απήχηση που της αξίζει. Ως έχει πάντως, εξαιρετικά σχεδιασμένη και πλασμένη (μιλάμε για stop-motion με κούκλες και όχι για ζωγραφιές), γρήγορη, κεφάτη και με μια υποθέτω επαρκή ελληνική μεταγλώττιση, η ταινία μιλάει με διασκεδαστικό τρόπο για την αποδοχή της διαφορετικότητας και την ουσιαστική έννοια της οικογένειας, ως κάτι παραπάνω από μία απλώς βιολογική συγγένεια.

