
Γι’ άλλους ο χρόνος φεύγει, και γι’ άλλους θα μείνει για πάντα στάσιμος.
ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ
BOYHOOD
Σκην.: Ρίτσαρντ Λίνκλεϊτερ
Πρωτ.: Έλαρ Κόλτρεϊν, Ίθαν Χωκ, Πατρίσια Αρκέτ, Ιλάιτζα Σμιθ, Λόρελαϊ Λίνκλεϊτερ
Η ζωή του Μέισον από τα 8 ως τα 18 του χρόνια, μέσα από τη σχέση του με την οικογένεια και τους φίλους του.
Βραβευμένη με την Αργυρή Άρκτο Σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ Βερολίνου 2014, η 17η μυθοπλασία μεγάλου μήκους του αμερικανού σκηνοθέτη είναι μία κομεντί ωρίμανσης, που γυρίστηκε αποσπασματικά σε έκταση δώδεκα ετών, από το 2002 ως και το 2013, καθώς η παραγωγή παρακολουθούσε τον πρωταγωνιστή Κόλτρεϊν -και μαζί του το υπόλοιπο καστ- να μεγαλώνουν σε πραγματικό χρόνο.
Το βασικό τέχνασμα του φιλμ ομολογουμένως προσδίδει σπάνια αληθοφάνεια στην ιστορία και στον κεντρικό χαρακτήρα, η φυσιογνωμία και η συμπεριφορά του οποίου αλλάζουν μπροστά στα μάτια του θεατή, από την ξενοιασιά της παιδικότητας στην εσωστρέφεια της εφηβείας. Η ‘αυθεντικότητα’ αυτής της ηλικιακής και συναισθηματικής εξέλιξης, δοσμένη με πολύ καλές ερμηνείες και με τη γνώριμη ευαισθησία που διακρίνει τον σκηνοθέτη, φτιάχνουν μια ταινία ακριβώς για το τι σημαίνει να μεγαλώνει κανείς, και μάλιστα στα χρόνια κατά τα οποία διαμορφώνεται σε μεγάλο βαθμό ο ανθρώπινος χαρακτήρας.
Ωστόσο, η ταινία μοιάζει να ακολουθεί τον ήρωα μάλλον ‘διεκπεραιωτικά’ ανάμεσα στις ηλικιακές φάσεις, σαν να προτάσσει με σχετική επανάπαυση το εύρημά της, παρότι γύρω απ’ τον Μέισον συμβαίνουν τόσες αλλαγές όπως οι μετακομίσεις, οι διαφορετικοί ακατάλληλοι σύντροφοι της μητέρας του, η αγαπημένη αλλά εξ αποστάσεως σχέση με τον πατέρα του, ώστε η λακωνικότητα και μελαγχολία της εφηβείας του να τον αφήνουν δυσανάλογα απαθή, ένα είδος ‘νωθρότητας’ στην αφήγηση που αντανακλάται και στο -φαινομενικά τουλάχιστον- τυχαίο σημείο όπου το φιλμ επιλέγει να τελειώσει, σαν να μπορούσε να είχε καταλήξει λίγο νωρίτερα ή λίγο αργότερα με ελάχιστη ή καθόλου διαφορά.
Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ
THE GIVER
Σκην.: Φίλιπ Νόις
Πρωτ.: Μπρέντον Θουέιτς, Οντέγια Ρας, Μέριλ Στριπ, Τζεφ Μπρίτζες, Αλεξάντερ Σκάρσγκορ, Κέιτι Χολμς, Τέιλορ Σουίφτ
Σε μια μελλοντική εποχή όταν ο πολιτισμός όπως τον γνωρίζουμε έχει καταστραφεί, οι άνθρωποι έχουν οργανωθεί σε μικρές κοινότητες στις οποίες κυριαρχεί απόλυτη ομοιομορφία και έλεγχος της συμπεριφοράς, ώσπου μια μέρα ο 18χρονος Τζόνας επιλέγεται για να γίνει ο επόμενος Αποδέκτης Μνήμης της κοινότητάς του, θέση που θα του επιτρέψει να γνωρίσει όλα όσα καταπιέζει το καθεστώς.
Τρεις εβδομάδες μετά από τον «Λαβύρινθο» («The maze runner», Γουές Μπολ), αυτή είναι ακόμα μία από τις πολυάριθμες απόπειρες του Χόλιγουντ τα τελευταία χρόνια να δημιουργήσει σειρές ταινιών βασισμένες σε λογοτεχνία νεαρών ενηλίκων (young adult). Η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος της 77χρονης αμερικανίδας Λόις Λόουρι, το οποίο εκδόθηκε το 1993.
Παρότι φαίνεται να διαθέτει όλα τα σωστά υλικά της συνταγής (το κεντρικό νεαρό ζευγάρι που μάχεται ενάντια σε μια καταπιεστικά ομοιόμορφη κι εγκεφαλική μελλοντική κοινωνία, για ν’ αποκαταστήσει την ψυχή του ανθρώπινου είδους), υποστηριγμένα από ένα έγκριτο και ταλαντούχο καστ, το πρόβλημα που της μειώνει το ενδιαφέρον είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία κυκλοφορεί στις αίθουσες, με αποτέλεσμα να μην προσφέρει τίποτα καινούριο, αφού μοιάζει υπερβολικά με όσες έχουν προηγηθεί και ειδικά με το «Η τριλογία της απόκλισης: οι διαφορετικοί» («Divergent», Νιλ Μπέργκερ, 2014).
Ας σημειωθεί, ότι ο σχεδιασμός της παραγωγής εμπνέεται σε μεγάλο βαθμό από τη μοντέρνα αρχιτεκτονική, ενώ το κεντρικό υφολογικό εύρημα του φιλμ, που είναι η χρήση του χρώματος για να δηλωθεί η διαφορά ανάμεσα στην απουσία και την ύπαρξη συναισθημάτων, συναντάται με παρόμοια χρήση σε τίτλους όπως «Pleasantville» (Γκάρι Ρος, 1998) και «Ένας άνδρας μόνος» («A single man», Τομ Φορντ, 2009).
DRACULA UNTOLD
Σκην.: Γκάρι Σορ
Πρωτ.: Λουκ Έβανς, Ντόμινικ Κούπερ, Σαμάνθα Μπαρξ, Τσαρλς Ντανς, Σάρα Γκαντόν
Στα μέσα του 15ου αιώνα μ.Χ., ο πρίγκιπας της Τρανσιλβανίας Βλαντ ο Παλουκωτής είναι ο ισχυρότερος πολεμιστής της εποχής. Όταν ο τούρκος σουλτάνος τον διατάζει να του παραδώσει 1000 αγόρια για τον στρατό του, όπως επιβάλλει η παράδοση, ο πρίγκιπας αρνείται και καταφεύγει στον βρικόλακα που ζει στο βουνό έξω απ’ το κάστρο του, για να λάβει τις υπερφυσικές δυνάμεις του και να μπορέσει ν’ αντιμετωπίσει την τουρκική επέλαση.
Περιπέτεια φαντασίας, η οποία παρουσιάζει τις καταβολές του λογοτεχνικού ήρωα, κόμη Δράκουλα, που έπλασε ο ιρλανδός Μπραμ Στόκερ το 1897, συνδυάζοντας ιστορικά και μυθολογικά στοιχεία, όπως έκαναν τα παρόμοια εγχειρήματα «Βασιλιάς Αρθούρος» («King Arthur», Αντουάν Φουκουά, 2004), «Robin Hood» (Ρίντλεϊ Σκοτ, 2010), ακόμη και ο ‘απομυθοποιημένος’ «Ηρακλής» («Hercules», Μπρετ Ράτνερ, 2014). Εξού το «Untold» στον τίτλο, υπονοώντας ότι μας εκθέτει την υποτιθέμενη αλήθεια που δε γνωρίζουμε πίσω από τον μύθο, και αντικαθιστώντας τεχνηέντως το «…begins» που υπονοείται (κατά το «Batman begins»). Τεχνικά ικανοποιητική αλλά χωρίς έμπνευση, αφηγηματικά κοινότοπη και προβλέψιμη, μ’ έναν δυναμικό πρωταγωνιστή που δεν αρκεί για ν’ αντισταθμίσει τη δευτερογενή φύση της ταινίας, η οποία απεικονίζει τον κεντρικό χαρακτήρα επηρεασμένη από το πρόσφατο κύμα ταινιών με υπερ-ήρωες. Όταν ο Βλαντ ξυπνάει και συνειδητοποιεί τις υπερφυσικές του δυνάμεις, ραγίζοντας κατά λάθος με τη γροθιά του έναν βράχο, θυμίζει τον αρχάριο Superman του «Άνθρωπος από ατσάλι» («Man of steel», Ζακ Σνάιντερ, 2013), ο τρόπος με τον οποίο συνοδεύεται από τις νυχτερίδες και ταυτίζεται μ’ αυτές στη σύνθεση των πλάνων παραπέμπει στο «Batman begins» (Κρίστοφερ Νόλαν, 2005), ενώ η όρασή του θυμίζει ξανά τον Superman ή κάποιον από τους X-Men.
Όσο για το τέλος, η ανάγκη της πλοκής να μεταπηδήσει στη σημερινή εποχή είναι αφηγηματικά αδικαιολόγητη, απότομη και θυμίζει την παρόμοια τακτική στον πρόσφατο «Φράνκενσταϊν» («I, Frankenstein», Στούαρτ Μπίτι, 2014). Σαν το σενάριο να βιάζεται ν’ απαλλαγεί από το παρελθοντικό σκηνικό που χρειαζόταν αναγκαστικά ώστε να εξυπηρετήσει τις απατήσεις μιας ιστορίας καταβολών, επιλέγοντας το σύγχρονο αστικό τοπίο ενδεχομένως ως ένα πιο ελκυστικό οπτικό περιβάλλον στο κυρίως νεανικό κοινό για το οποίο ενδιαφέρονται σήμερα περισσότερο τα στούντιο.

