Ο Γιάννης Μπερνιδάκης, από τους πρωτομάστορες της κρητικής μουσικής, στο τέλος της δεκαετίας του '30 και κατά παράβαση της κρητικής μουσικής παράδοσης, έγραψε το κάπως ρεμπέτικο τραγούδι «έγειραν τα κλωνάρια μου στη γη και μαραθήκαν». Και βέβαια ο Μπερνιδάκης παρομοίαζε τον εαυτό του με δέντρο που από κάποια αιτία έγειρε προς τη γη και μαράθηκε.
Τον ίδιο όμως τίτλο θα έδιδε σήμερα, αν μπορούσε να μιλήσει και ένα δέντρο σε τουριστική περιοχή, κυριολεκτικώς εκφραζόμενο, εκπροσωπώντας και άλλα δέντρα, οπότε ο τίτλος θα ήταν: «Έγειραν τα κλωνάρια μας στη γη και μαραθήκαν». Πριν δέκα και πλέον χρόνια οι αρχές, αν δεν κάνω λάθος η Περιφέρεια, αποφάσισαν να αναβαθμίσουν τη σημαντική τουριστική περιοχή της Αμμουδάρας, κατασκεύασαν πεζοδρόμια, που δεν υπήρχαν, μήκους 6 χλμ (3 και 3) τοποθετώντας πλακάκια ...μπάνιου τα οποία σήμερον σε πολλά σημεία έχουν ξεκολλήσει και έχουν φύγει, ενώ άλλα πατώντας τα σε ξαφνιάζουν από τον χτύπο, αν δεν το ξέρεις. Δείγμα κακοτεχνίας και εγκατάλειψης. Επί των πεζοδρομίων και ανά 5 μέτρα φυτεύτηκαν δέντρα. Η εικόνα της αρχικής φύτευσης φάνταζε ωραία. Δε γνωρίζω αν οι υπεύθυνοι της δεντροφύτευσης γνώριζαν τι δέντρα θα έπρεπε να φυτευτούν, που να αναπτυχθούν και να αντέξουν στις σφοδρές επιθέσεις του θαλασσινού αέρα. Αν κρίνω από τη σημερινή εικόνα αυτό δεν έγινε. Μάλλον αρκέστηκαν στο ...ρητό μιας περασμένης εποχής, φύτεψε κι εσύ ένα δέντρο (όποιο να ‘ναι), μπορείς. Έτσι, αν υπολόγισα καλώς, πρέπει να φυτεύτηκαν περί τα 800 δέντρα διαφόρων ειδών, φυλλοβόλα και αειθαλή... Το πρώτο έτος έδειξαν ότι αναπτύσσονταν κανονικά. Σήμερα, 300 περίπου απ’ αυτά έχουν αναπτυχθεί κάπως, ως προς το φύλλωμα και τον κορμό, όμως κάποια απ’ αυτά (περισσότερο τα ημιθανή) έχουν υποστεί την επίθεση του ανέμου και έχουν γείρει προς τη γη. Από τα άλλα ένας αριθμός ζει με ελάχιστον φύλλωμα και κορμό ως καλάμι, ενώ τα υπόλοιπα έχουν ήδη πεθάνει. Βεβαίως δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι για όλα φταίει η θάλασσα.
Για την υπάρχουσα λοιπόν κατάσταση στην τουριστική περιοχή της Αμμουδάρας έχω να κάμω μια πρόταση, αλλά και παράκληση προς τις Αρχές που έχουν την ευθύνη. Για την Περιφέρεια στην οποία, όπως μου είπαν, ανήκει η φροντίδα των δέντρων και των πεζοδρομίων:
Όλα τα δέντρα να στηριχτούν με ισχυρά υποστηρίγματα, ώστε να μην γείρουν προς τη γη ωθούμενα από τη δύναμη του ανέμου. Τα ήδη πεθαμένα να αντικατασταθούν με νέα κατάλληλα προς τις τοπικές συνθήκες. Τα ημιθανή να δεχθούν ειδική περιποίηση για να ξαναζήσουν.
Αν θέλουν η περιοχή να αποκτήσει το πράσινο χρώμα, τα δέντρα μέχρι να ριζώσουν, θα πρέπει να λιπαίνονται και να ποτίζονται το καλοκαίρι τον πρώτο καιρό. Ακόμη, τα πεζοδρόμια να διορθωθούν εκεί που υπάρχει πρόβλημα.
Για το Δήμο (Μαλεβιζίου): Να επιθεωρήσει τα πεζοδρόμια, κυρίως εκεί που δίπλα τους δε υπάρχουν καταστήματα, αλλά χωράφια και να συλλέξει τους σωρούς των σκουπιδιών που έχουν συγκεντρωθεί. Η εργασία αυτή πρέπει να γίνεται τακτικά, κυρίως την τουριστική περίοδο, για ευνόητους λόγους.
Ακόμη θα ήθελα να σχολιάσω και ένα άλλο θέμα για την περιοχή της Δμμουδάρας. Αφορά τον Αλμυρό ποταμό. Μοναδικό φαινόμενο αξίας και ομορφιάς. Την ομορφιά του δυστυχώς την απολαμβάνουν υδρόβια φυτά και ζώα και κάποιοι άνθρωποι, που πλησιάσουν στην εκβολή του. Η αξιοποίησή του θα δώσει την ευκαιρία, σε Έλληνες και τουρίστες, χωρίς κούραση, (το μήκος του είναι μικρό και ομαλό) να γνωρίσουν το κάλλος και την ομορφιά αυτού τοπίου.
Η πρόταση και παράκληση μου για την ικανοποίηση των παραπάνω ισχύει και για τον Αλμυρό.
