Επιτέλους μιλήστε και εσείς, Εσείς οι τίμιοι γιατροί, οι άριστοι μαθητές, με οράματα, με ήθος, με μακροχρόνιες σπουδές και τεράστια έξοδα, με μοναδικό σας σκοπό να προσφέρετε στον άνθρωπο χωρίς ίδιον όφελος αλλά το αντίθετο, προσφέροντας τον εαυτό σας απλόχερα όπως έχεις κάνει εσύ, κορίτσι μου.

Και είμαι περήφανη να λέω πως ήμουν η δασκάλα σου των Αγγλικών. Πάντα το ίδιο ευφυές, χαμογελαστό, λαμπερό κορίτσι, το σκληρά εργαζόμενο, το σεμνό αν και άριστο με ίσως τον ψηλότερο δείκτη νοημοσύνης που όμως η ταπεινοφροσύνη και σεμνότητά σου 'μπορεί να περνάει για μερικούς και για «χαζομάρα» για τα λαμόγια, γιατί υπάρχουν και αυτά δυστυχώς σε όλους τους χώρους και σε όλους τους τομείς και το λέω αυτό γιατί γνωρίζω με πόση αυτοθυσία και εις βάρος της προσωπικής σου ζωής κάθεσαι εκει δίπλα σε ολους, άρρωστους και συνοδούς, ειδικευόμενους και μη, και όπως λες εσύ πολύ σωστά βλέποντας και το μισθό σου και το χρώμα των μαλλιών σου να αλλάζουν σιγά σιγά αλλά όχι προς το καλύτερο (η μάλλον εσύ λες το βαθμό σου) αλλά να είσαι σίγουρη ότι η δική σου αξία και όλων όσων είναι σαν εσένα αναγνωρίζεται και το σπουδαιότερο όλων είναι να είσαι εσύ εντάξει με τα πιστεύω σου, με τις χαρές σου, με τον όρκο του Ιπποκράτη, αλλά φυσικά εσύ τα ξέρεις αυτά, δεν περιμένεις ουτε τα μπράβο της πολιτείας ουτε τα μπράβο του πολίτη.

Με αγάπη και εκτίμηση,

Χρυσούλα Αντωνογιαννάκη