Επουράνια… η ψυχή αφικνείται. Ανήκει σε μεσήλικα άνδρα, που έζησε βίο αγνό και ευσεβή. Αναγνωρίζοντάς του τον «πρότερο έντιμο βίο», ο Άγιος Πέτρος, αφού τον καλωσόρισε και του ανακοίνωσε ότι η ζωή που έζησε στη Γη, του δίνει την ευκαιρία να συγκαταλεχθεί σε ένα από τα τάγματα των αγγέλων.
Για να πάρει μια ιδέα, ο Άγιος Πέτρος παρακάλεσε την ψυχή να τον ακολουθήσει, για να τον ξεναγήσει στη νέα επικράτεια που πρόκειται να ζήσει στο μέλλον. Καθώς προχωρούσαν σ’ ένα απέραντο φωτεινό και ευρύχωρο διάδρομο, η ψυχή που ήταν συγκροτημένη σε ανθρώπινη μορφή, άκουσε κάποιον να φωνάζει γοερά. Επειδή ήξερε ότι στον παράδεισο δεν υπάρχουν βασανιστήρια, όπως στην κόλαση, ρώτησε τον Άγιο Πέτρο ποιος είναι ο λόγος που ακούγεται αυτή η κραυγή. Εκείνος του απάντησε ότι η κραυγή προέρχεται από κάποιον ευσεβή άνθρωπο, που είχε φτάσει λίγο πριν και τον προετοίμαζαν και αυτόν για άγγελο. «Να, τέκνο μου, του ανοίγουν με το τρυπάνι τις υποδοχές στις ωμοπλάτες για να βιδωθούν εκεί επάνω τα αγγελικά φτερά». Ο άνθρωπος – ψυχή άκουσε την αιτιολογία με μεγάλη δυσφορία, αλλά συνέχισε να συμπορεύεται με τον Άγιο Πέτρο στον ατελείωτο διάδρομο, που φωτιζόταν από ένα απαλό και διάχυτο γαλάζιο φως. Προχωρώντας πιο κάτω, ο άνθρωπος ψυχή άκουσε και πάλι σπαρακτικές κραυγές απελπισίας, πίσω από μια τεράστια κλειστή πύλη. Ρώτησε, τότε, αν και εκεί ανοίγουν τρύπες στις ωμοπλάτες των ψυχών… όμως ο Άγιος Πέτρος τον πρόλαβε: «Εδώ, τέκνο μου, ανοίγουν με το τρυπάνι μία τρυπούλα στο κρανίο, για να μπορεί να στερεωθεί το φωτοστέφανο, διότι πώς αλλιώς μπορεί να παρακολουθεί την ψυχή στις μετακινήσεις της; Αυτά που βλέπετε στα έργα, κάτω στη Γη, όπου το φωτεινό στεφάνι αιωρείται πάνω από το κεφάλι του αγγέλου είναι κινηματογραφικά τρικ». «Άγιέ μου» είπε ο άνθρωπος – ψυχή «θέλω να με στείλετε στην κόλαση. Εκεί, τουλάχιστον, οι ψυχές δεν χρειάζονται ούτε φτερά, ούτε φωτοστέφανο». Ο Άγιος Πέτρος εξάντλησε όλα του τα επιχειρήματα για να πείσει τον άνθρωπο – ψυχή να παραμείνει στον παράδεισο, όχι μόνο διότι εκεί υπάρχει μια μεγαλύτερη πνευματική επικοινωνία μεταξύ των ψυχών, αλλά να μην πάει χαμένη η προσπάθεια μιας ζωής για ένα ενάρετο βίο. «Όχι» είπε ο άνθρωπος – ψυχή πεισματικά «θέλω να πάω στην κόλαση. Αφού έχω τα μόρια για τον παράδεισο, εννοείται ότι υπερκαλύπτω τη βαθμολογία για την εισαγωγή μου στην κόλαση». Τότε, ο Άγιος Πέτρος χρησιμοποίησε το τελευταίο βέλος από την επιχειρηματολογική του φαρέτρα: «Καλώς, τέκνο μου. Όμως, σε προειδοποιώ. Στην κόλαση, κάθε τόσο, και με συγχωρείς για την έκφρασή μου, τα διαβολάκια μπορεί και να σας … πηδάνε!» «Δεν πειράζει», απάντησε ο άνθρωπος ψυχή «στο κάτω – κάτω, την τρύπα την έχουμε!!!».
Ερώτηση κρίσεως: Θέλετε να πεθάνετε αμέσως ή … με δόσεις; Φτου, φτου, φτου… τέτοια ώρα, τέτοιες ερωτήσεις. Κι όμως! Στην περίπτωση που η απάντησή σας είναι καταφατική για το πρώτο σκέλος, έχουμε πολλά να πούμε. Αν είστε ειλικρινής, γιατί δεν το έχετε πραγματοποιήσει μέχρι τώρα; Ποιος σας εμποδίζει; Μήπως οι θρησκευτικές σας πεποιθήσεις; Ή μήπως λειτουργεί το σενάριο που αναφέρει ο Καρυωτάκης στους ιδανικούς αυτόχειρες: … «Όλα τελείωσαν. Το σημείωμα νά το, σύντομο, απλό, βαθύ, καθώς ταιριάζει, διαφορία, συγχώρηση γεμάτο για κείνον που θα κλαίει και θα διαβάζει. Βλέπουν τον καθρέφτη, βλέπουν την ώρα, ρωτούν αν είναι τρέλα τάχα ή λάθος, «όλα τελείωσαν» ψιθυρίζουν «τώρα», πως θ’ αναβάλουν βέβαιοι κατά βάθος».
Αν η απάντησή σας είναι καταφατική για το δεύτερο σκέλος, σημαίνει ότι βρίσκεστε με το μέρος της πλειοψηφίας. Ότι είστε άνθρωπος σταθερός, χαρακτήρας που αντέχει στις κακουχίες, που ελπίζει για το απίθανο, που έχει υπομονή και καρτερικότητα. Είστε ο τύπος που πιστεύει στα θαύματα όσο κι αν η πίστη σας είναι λεπτή, εύθραυστη και στα κακά της χάλια. Είστε ο άνθρωπος του σήμερα. Ένας άνθρωπος σύγχρονος, η προσωπικότητα που γαλουχήθηκε στο πνεύμα του «Τσοβόλα δώσ’ τα όλα» και που πιστεύει πως κι αν το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε μια (περιστασιακή) κάμψη, κάποιος άλλος φορέας θα εμφανιστεί από το βάθος του πολιτικού ορίζοντα, εκεί όπου δύει ο πράσινος ήλιος και πιθανώς να δώσει τη θέση του σε μια άλλη πολιτική παντιέρα. Είστε ο τύπος που θέλει να βλέπει τα πράγματα κατάματα, ακόμα και στις πιο δυσάρεστες των περιπτώσεων. Είστε ο άνθρωπος που τολμά, που είχε το θάρρος να επιμένει να ζει σε μια επίγεια κόλαση. Σε μια κόλαση, όπου υφίσταται τα μαρτύρια που προειδοποίησε ο Άγιος Πέτρος τον άνθρωπο – ψυχή… και επιπλέον, οι κάθε λογής διαβόλοι (sic) ανοίγουν τρύπες με το τρυπάνι, τρύπες για τη στερέωση φτερών και φωτοστέφανου, τρύπες που δεν είχε προνοήσει η φύση. Διότι, ξεχάσαμε να πούμε ότι υπάρχουν και διάβολοι με φτερά και πύρινα φωτοστέφανα…
Άρα, δεν γλυτώνει κανείς. Μπορεί στην επίγεια αυτή κόλαση να μην είναι συχνά τα καζάνια με πίσσα, και τα επώδυνα και φανερά μαρτύρια. Μπορεί οι διάβολοι να φοράνε κοστούμι με γιλέκο και να μετακινούνται με πανάκριβα αυτοκίνητα, συνοδευόμενοι από την προσωπική τους φρουρά, να κυκλοφορούν με το χαρτοφύλακα στο χέρι, όμως βασανίζουν τις ανθρώπινες ψυχές μέσα στις αίθουσες της Ανεργίας, πάνω στον οδοντωτό τροχό του ΕΝΦΙΑ και τις μαστιγώνουν νυχθημερόν στη λεωφόρο του Μνημονίου. Με το χρέος που έχει συσσωρευτή από τον άκρατο δανεισμό δεκαετιών και με την ακόρεστη μανία για πολλά και περιττά καταναλωτικά αγαθά, με την έλλειψη προοπτικής και την αδυναμία να παράγουμε, το σκάφος της οικονομίας έχει προ πολλού βυθιστεί. Οι κυβερνώντες πασχίζουν να επιβραδύνουν την κάθοδο στο βυθό, παίρνοντας το σωσίβιο από τον ένα επιβάτη και δίνοντάς το στον άλλο –σαφής ένδειξη κοινωνικής πολιτικής. Ως και ορχήστρα που θα παιανίζει στο κατάστρωμα του σκάφους, μέσα στο νερό (όπου ως γνωστό, ο ήχος μεταδίδεται με μεγαλύτερη ταχύτητα, απ’ ό,τι στον αέρα) υπόσχονται.
Από την άλλη, οι επιβάτες της διακεκριμένης θέσης υπόσχονται ότι εκείνοι γνωρίζουν πώς θα επιβραδύνουν ακόμα πιο πολύ τη μοιραία κάθοδο, καθώς κρατούν κατ’ αποκλειστικότητα το μυστικό της πλοϊμότητας του σκάφους της Οικονομίας και την ικανότητα να επιχειρηματολογούν, να διαπραγματεύονται όσο κανείς άλλος και να συνδιαλέγονται με τους πέριξ περιφερόμενους καρχαρίες.
Υπάρχουμε κι εμείς οι άλλοι που ελπίζουμε και πιστεύουμε σε κάτι καλύτερο –πάντα μέσα στο νερό! Γιατί για να μας επιτραπεί η ανάδυση (όπως στα υποβρύχια) είναι μάλλον αδύνατο, αφού το χρέος μας (όπως και αν το ονομάσουμε) είναι τόσο που πολλές από τις επερχόμενες γενιές θα παραμένουν υπερχρεωμένες. Και μέσα στο βυθιζόμενο σκάφος υπάρχουν και οι φωνές που όπως λέει το άσμα: «Θέλω να σ΄ ακούω να το λες». Αυτοί που στην απόγνωσή τους θέλουν κάποιος πολιτικός «να βγει και να μας πει την αλήθεια». Μαζόχες… σάμπως δεν βλέπουν από μόνοι τους. Θέλουν και να τους το λένε…
Ωστόσο υπάρχει και η πίστη … κάπου. Δεν λέω. Καλή και άξια η πίστη. Καλές και άξιες για την ψυχή οι επισκέψεις σε χώρους ιερούς, συναντήσεις με κεφαλές της Εκκλησίας … της δικής μας και άλλων. Είπαμε: Μένουν τα Ιεροσόλυμα!
[email protected]
