- Μα δε σου φαίνεται μπρε κι εσένα Κωνσταντή, πως εδά τελευταία περνούνε ογλήγορα τα χρόνια; Οι μέρες μου φαίνονται μικιές-μικιές. Δεν προλαβαίνω να...τρώγω, ούτε να χωνέψω, ούτε να ξαναπεινάσω. Πότε πάει μεσημέρι, πότε βραδιάζει, εδά απού πάω στο καφενείο δεν το καταλαβαίνω. Μα γιάντα κοντό;
- Από τη γη πάντως Διογένη δεν είναι, αυτή γυρίζει όπως και πρώτα... Όμως τα τελευταία χρόνια που δε θες να περάσουνε, περνάνε γρήγορα. Τα πρώτα χρονια που θες να περάσουνε γρήγορα για να μεγαλώσεις, δεν περνάνε. Είναι και το άλλο. Τα νεανικά χρόνια, δύσκολα περνάνε, διότι αγωνίζεσαι σκληρά για να εξασφαλίσεις μια θέση στην κοινωνία.
Αλλά χρειάζεται να ξεπεράσεις πάρα πολλά εμπόδια, με σκληρό ανταγωνισμό. Δε θα τα περάσεις όμως χωρίς αγωνία, άγχος, στρες, ανησυχία, αναμονή, κούραση κ.λπ.
- Ε, την παντέρμη κούραση κιόλας, οντέν ήσκαφτα τ’ αμπέλια όλα με το σκαπέτι! Κάθε φορά απού ήφτουνα στα χέρια μου, εξάνοιγα και τον ήλιο... δεν εσάλευγε ο παντέρμος!
- Ύστερα Διογένη έρχεται η παντριά, η οικογένεια!...
- Ε, Παναγία μου όντε με παντρέψανε! Την αρχή είχενε γλύκες, μα ύστερα είχενε πίκρες!
Ούτε λεφτά είχα, ούτε σπίτι, ούτε πράμα!
Απάνω στο ...μέλι μου ‘βαζε ο πεθερός μου το ξύδι!
Κατέχεις το Διογένη πως πρέπει να χτίσεις σπίτι να κάτσετε χώρια;
Και να μη το ‘κατεχα το’μαθα εδά!
6 χρόνια, μέρα-νύχτα το ‘χτιζα μαζί με το γάιδαρο!
Να ‘ναι καλά. Μαζί εκουβαλούσαμε τσι πέτρες απού το νταμάρι, τα χώματα για λάσπη. Με σκέτο χώμα το χτίζαμε τοτεσάς. Δυό χρόνια δεν ήκανα άλλη δουλειά μόνο επελέκουνα ρουκούνια! Δύσκολη και ψιλή δουλειά - Έκανες και το ...γλύπτη Διογένη!
- Εκουβαλούσαμε απού λες και αστιβίδες και φύκια από τη Σταλίδα, τσι σκίζεις αντί ταύλες για τα δώματα! Μόνο στα δοκάρια που ήρθανε πολλοί και με βοηθήσανε. Ετσά πηγαίνανε τοτεσάς, μια στου νου μια στ’ αλλονού, γιατί εκόβγαμε τσι ντρυάδες και τσι σύρναμε με τα σκοινιά 10, 20 νομάτοι, απού τα πλάγια, απού τα ρυάκια και τσι κουβαλούσαμε! Ε, Θεόψυχά μου. Και ήχτισα και πιο μπροστά και τσ’ αδερφής μου!
Όι του Χριστού τα πάθη. Τα δικά μου να θώργες!
- Τότε ο χρόνος δε θα σάλευε καθόλου, έ;
- Ναι, πιο σιγά εσάλευγε κι απού το στρατό!
- Και το παρελθόν Διογένη άμα το σκέφτεσαι, σου φαίνεται πιο μεγάλο σε βάθος και σε μάκρος και ότι έζησες πιο πολλά χρόνια, αν ήτανε σκληρά και πονετικά, αν οι αναμνήσεις ήτανε γεμάτες περιπέτειες, κινδύνους, ταλαιπωρίες, βάσανα, πόνους και καημούς, ταξίδια, πολέμους κ.λπ. παρά να ήτανε όλα ομαλά χωρίς να έχεις τίποτα να διηγείσαι.
Το μόνο καλό είναι Διογένη ότι άμα περνάς δύσκολα χρόνια, ζεις... περισσότερη ζωή, ενώ άμα είναι εύκολα και η ζωή περνά γρήγορα, ζεις...λιγότερο!
- Κατέχω ίντα θες να πεις, μα καλιά να ‘ναι εύκολα και λίγα, παρά πολλά και δύσκολα!
- Έτσι όπως περνάνε τώρα Διογένη πολύ γρήγορα και είμαστε και πολλά χρόνια, αρχίζουνε και βγάνουνε....λιβανιά!
- Ντα δε μου λες μπρε, εγώ απού ‘μαι δα 86 χρονώ, γέρος λογούμαι;
- Όχι Διογένη, δε... λογάσαι γέρος. Είσαι πολλώ χρονώ, αλλά δεν είσαι μεγάλος...Έχει άλους απού είναι 76 χρονώ και είναι πιο μεγάλοι από σένα...
- Μα γιάντα κοντό μπρε Κωσταντή, δεν έχω καταλάβει ακόμη πως εγέρασα;
- Γιατί Διογένη κάνεις ό,τι έκανες και πρώτα. Σκάβεις, κάνεις χωράφι με τη σκαφτική, κλαδεύεις, ραβδίζεις, έχεις τα ζώα σου, τους κήπους σου, πηγαίνεις στους χοχλιούς, στο βουνό, στα πλατίβολα άμα βρέχει! Σε όλα πηλώθεις. Σε ένα μόνο ίσως δε θα πηλώθεις...
- Όι, κι εκιά πηλώθω... Ε, όι βέβαια σαν το βούι όπως παλιά...
- Να λοιπόν Διογένη γιατί δεν κατάλαβες ότι μεγάλωσες, να μην πούμε γέρασες, διότι ό,τι έκανες πριν, μπορείς να το κάνεις και τώρα.
- Και δε πονώ και ποθές...
- Ε, αν όμως πονούσες, είχες ...γεροντόπονους, είχες ένα σωρό γεροντικές αρρώστιες, είχες... ξεκουτιάσει, ήθελες να δουλέψεις να κάνεις ότι έκανες και πρώτα και δεν μπορούσες, τότε θα καταλάβαινες ότι είχε έρθει το γήρας... Για ρυτίδες δε σου λέω τίποτα γιατί δεν έχεις.
- Ναι, μα ίσαμε πότε όμως, απού η ζωή πομένει λίγη ακόμη;
- Εσύ Διογένη στα γενέθλιά σου, άμα σου λένε και στα 100 θα τους λες: Γιάντα μωρέ το ψωμί δα σας σε τρώγω από κεια και πέρα;!...
- Mπρε να φτάξω ‘γω στα 100 κι ύστερα δε με γνοιάζει.
- Μετά θα λες Διογένη κάθε μέρα, ναι ακόμη λίγο - ναι ακόμη λίγο, να χαρώ και τα...τρισέγγονά μου, που είναι μικρά κι έρχονται στην ποδιά μου και θένε παραμύθια να τους λεώ, να τους δίνω και τις βαθιές ευχές μου!
- Μα είδες μπρε, να μην τα ξεχωρίζω, ή πρώτα είναι, ή δεύτερα, ή τρίτα να τα ‘χω όλα το ίδιο; Και πεντασέγγονα να ‘χα το ίδιο ήθελε να τ’ αγαπούσα!
- Εσύ Διογένη, ακομη και ξένα να ‘τανε θα τ’ αγαπούσες, διότι δίνεις αγάπη μέσα από την καρδιά σου και παίρνεις μέσα από την... καρδιά τους.
Εσένα Διογένη σ’ αγαπάνε μικροί και μεγάλοι, αυτό όμως δεν έρχεται από μόνο του, αν δε δώσεις δεν παίρνεις... Η ευτυχία είναι τεράστια, όταν νιώθεις πως όλος ο κόσμος σ’ αγαπάει. Γι’ αυτό είσαι ευτυχής.
Πολλοί λένε: Μισώ τους ανθρώπους γιατί δε μ’ αγαπάνε... Ας παίρνουνε παράδειγμα από ‘σένα.
Τώρα, για να θέλει κανείς να ζήσει, πόσο μάλλον και πέρα τα 100, θα πρεπει να έχει σοβαρούς λόγους ν’ αγαπά τη ζωή, κι εσύ τους έχεις, μα απ’ όλους την αγάπη.
