Μη βγαίνεις στο φως,

πονάει...

Μείνε εκεί που τοποθέτησαν

το σάρκινο περίβλημά σου

με τόση φροντίδα οι αγαπώντες οικείοι σου.

Άλλαξαν τώρα οι εποχές

προχώρησε ο πολιτισμός.

Τους νεκρούς τους στοιβάζουν σε ψυγεία

κι ύστερα βιαστικά -φτύνοντας τον κόρφο τους

οι ανόητοι

τους παραχώνουν στο χώμα

κι ούτε μια καρυάτιδα για συντροφιά.

Τους ξεχνούν σαν να μην υπήρξαν ποτέ

-ενίοτε τους ξεχνούν και νωρίτερα ενώ ζουν

υπάρχουν πολλών ειδών θάνατοι..

Μη βγαίνεις στο φως .

Ετοιμάζονται να σε πανηγυρίσουν σαν λάφυρο

οι αγύρτες της εξουσίας.

Μη βγαίνεις...

θα αντικρύσεις μια ρημαγμένη χώρα

όπου εξέλιπαν Θεοί και ήρωες.

Απ’ του ουρανού τα μεϊντάνια

ρίξε κεραυνό να κλείσει

η αίθουσα με το σεπτό σου σκήνωμα

να κρατήσει το μυστικό της η Μακεδονική γη

να πάψουν να στοιχηματίζουν

οι απανταχού τζογαδόροι στ’ όνομα σου.

Εσύ να συνεχίσεις τον μακάριο ύπνο σου

στον πολυδαίδαλο τάφο

κι εμείς στην πολυδαίδαλη ζωή μας

ν’ αναρωτιόμαστε ποιος είναι θαμμένος

με τόση αγάπη στην Αμφίπολη.

Άννα Νικολαΐδου