Κι όμως, η καλύτερη ταινία της εβδομάδας δεν είναι η καινούρια του Γούντι Άλεν.

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

THE MAZE RUNNER

Σκην.: Γουές Μπολ

Πρωτ.: Κόναν Ο Μπράιεν, Γουίλ Πάουλτερ, Κι Χονγκ Λι, Αμλ Αμίν, Κάγια Σκοντελάριο

Χωρίς να θυμάται τίποτα από το παρελθόν του, ο νεαρός Τόμας ξυπνάει μέσα σ’ ένα ασανσέρ που τον μεταφέρει στο κέντρο ενός λαβυρίνθου, όπου βρίσκεται εγκλωβισμένος μαζί με δεκάδες άλλα αγόρια. Όλοι μαζί θα προσπαθήσουν να βρουν τρόπο διαφυγής και να καταλάβουν τον λόγο για τον οποίο βρίσκονται εκεί.

Περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας, πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του σκηνοθέτη Μπολ, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα, που αποτελεί το πρώτο μέρος μιας τριλογίας του 42χρονου αμερικανού Τζέιμς Ντάσνερ, το οποίο εκδόθηκε το 2007. Ακόμα μία προσθήκη στο είδος των διασκευών λογοτεχνίας νεαρών ενηλίκων (young adult) όπως αποκαλείται, και συγκεκριμένα στην κατηγορία των δυστοπικών φουτουριστικών περιπετειών, όπως τα «Αγώνες Πείνας», «Η τριλογία της Απόκλισης» και το «Ο φύλακας της μνήμης» («The giver», Φίλιπ Νόις) το οποίο θα βγει στις αίθουσες τον Οκτώβριο. Η κεντρική σεναριακή ιδέα σ’ αυτές τις ταινίες, είναι ότι οι νεαροί πρωταγωνιστές, όψιμοι έφηβοι ή πρώιμοι ενήλικες, καλούνται ν’ αψηφήσουν τα κοινωνικά ή/και γεωγραφικά όρια μιας ‘τακτοποιημένης’, μονότονης, αυταρχικής κοινωνίας και ν’ αποκαταστήσουν ανθρώπινα δικαιώματα όπως η ελευθερία έκφρασης, επιλογής και αυτοδιάθεσης, αναδεικνύοντας την ποικιλία του ανθρώπινου χαρακτήρα. Μια εξαιρετικά σημαντική ιδέα για τους νέους θεατές, ειδικά στη σημερινή εποχή όπου ευνοείται όλο και πιο πολύ η άνοδος της ακροδεξιάς.

Όσο απροσδόκητο κι αν ακούγεται, η ταινία του Μπολ καταφέρνει να στήσει μια εύστοχη πολιτική παραβολή για τα κίνητρα και τις επιλογές που μας ωθούν να σταθούμε απέναντι στη ζωή, δείχνοντας έξυπνα τον τρόπο με τον οποίο ο φόβος γίνεται η πηγή του συντηρητισμού, σε αντίθεση με την περιέργεια που τροφοδοτεί τον προοδευτισμό και την εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών.

Το σενάριο δεν προσφέρει μόνο την προφανή μεταφορά του λαβυρίνθου ως ορίου παρά-/μετάβασης από την εφηβεία την ενηλικίωση, αλλά τον φορτίζει επιπλέον με πολιτική σημασία, αφού προηγουμένως τον έχει ορίσει ως αντικείμενο της διαπραγμάτευσης μέσα στην άτυπη κοινότητα των εγκλωβισμένων, η οποία χωρίζεται σε δύο πλευρές, καθοδηγούμενες από δύο διαμετρικά αντίθετους χαρακτήρες. Από τη μία βρίσκεται ο Γκάλι, ο οποίος πιστεύει στους κανόνες και στην τιμωρία ως μέσα επιβολής της τάξης και της πειθαρχίας, ώστε ν’ αποφευχθεί ο κίνδυνος του θανάτου. Προτιμά τη στασιμότητα των πραγμάτων εφόσον έτσι εξασφαλίζεται ότι ο πληθυσμός παραμένει ζωντανός, με τη διαφυγή να παραμένει δευτερεύουσα σε σχέση με την επιβίωση. Από την άλλη, έρχεται ο Τόμας ν’ αναστατώσει την κοινότητα των φυλακισμένων, φέρνοντας περιέργεια, θάρρος, υπευθυνότητα για το ρίσκο του θανάτου ως μόνο δρόμο για την απελευθέρωση. Ο πρώτος προτιμά να παραμένει ζωντανός, έστω φοβισμένος και φυλακισμένος, ενώ ο δεύτερος επιλέγει να ρισκάρει τη ζωή του για την ελευθερία του, ωθημένος από το πνεύμα αναζήτησης και την τόλμη του. Σημαντικό επίσης, το στοιχείο της ομαδικότητας και της συνεργασίας, καθώς ο Τόμας δε δρα μοναχός του, αλλά βασίζεται στη γνώση και τη βοήθεια των συγκρατουμένων του, με τους οποίους απαρτίζει μια πολυφυλετική ομάδα δράσης- διεθνιστικού χαρακτήρα λεπτομέρεια της πλοκής και ένδειξη των εμπορικών βλέψεων της ταινίας εκτός Η.Π.Α.

Οι δύο ανταγωνιστές ζωντανεύουν ιδανικά από τις πολύ καλές ερμηνείες των Πάουλτερ ως Γκάλι και Ο Μπράιεν ως Τόμας. Ο πρώτος είναι ένας εξαιρετικά ταλαντούχος βρετανός ηθοποιός, ο οποίος έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών στο διακεκριμένο «Ο γιός του Ράμπο» («Son of Rambow», Γκαρθ Τζένινγκς, 2007) και έκλεψε την παράσταση με τη breakthrough εμφάνισή του στην επιτυχημένη κωμωδία «Οικογένεια Μίλερ» («We’re the Millers», Ρώσον Μάρσαλ Θέρμπερ, 2013), ενώ εδώ επιδεικνύει το εύρος του, αναλαμβάνοντας επιτυχημένα έναν δραματικό ρόλο και μάλιστα του κακού της υπόθεσης. Ο αμερικανός Ο Μπράιεν από τη μεριά του, παίζει με όλη την απαιτούμενη ενέργεια, πεποίθηση και δυναμισμό που απαιτεί ο ηγετικός χαρακτήρας του.

Τα ‘σκορπιοειδή’ τέρατα που σχεδίασε ο 25χρονος Ken Barthelmey είναι περίτεχνα και τρομακτικά, ενώ ο γενικότερος σχεδιασμός της παραγωγής του Μαρκ Φισικέλα αποδίδει έναν γιγάντιο βαρύ γκρίζο λαβύρινθο από μπετόν, ο οποίος, σε συνδυασμό με τη σκηνοθετική επιλογή να μη δοθεί οπτική του έξω κόσμου πριν από τη διαφυγή, επιβάλλει ένα ισχυρό αίσθημα απομόνωσης, ώστε όταν τελικά τα παιδιά δραπετεύουν στον κόσμο, αυτός μοιάζει όχι απλώς καινούριος, αλλά εντελώς μυστήριος, αφού το σενάριο επιφυλάσσει μια διπλή έκπληξη και καταφέρνει να εξάψει την περιέργεια για την επομένη ταινία, η οποία ακολουθεί το δεύτερο βιβλίο της λογοτεχνικής τριλογίας, «The scorch trials», και θα βγει στις αμερικανικές αίθουσες στις 18 Σεπτεμβρίου 2015, προγραμματισμό τον οποίο η Fox έσπευσε ν’ ανακοινώσει μετά από το ικανοποιητικό εισπρακτικό άνοιγμα του «Λαβυρίνθου» το σαββατοκύριακο που πέρασε.

ΜΑΓΕΙΑ ΣΤΟ ΣΕΛΗΝΟΦΩΣ

MAGIC IN THE MOONLIGHT

Σκην.: Γούντι Άλεν

Πρωτ.: Κόλιν Φερθ, Έμα Στόουν, Αϊλίν Άτκινς, Χάμις Λίνκλεϊτερ, Μάρσα Γκέι Χάρντεν, Τζάκι Γουίβερ

Ο Στάνλεϊ είναι ο διασημότερος ταχυδακτυλουργός του κόσμου και μια μέρα προσκαλείται από έναν επιστήθιο φίλο του, να φιλοξενηθεί στο σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας στη Νότια Γαλλία, για να ξεσκεπάσει μια όμορφη νεαρή κοπέλα, που ισχυρίζεται ότι είναι μέντιουμ.

Η 43η ταινία μεγάλου μήκους του ακούραστου Άλεν είναι μια ρομαντική κομεντί, όπως πάντα γραμμένη απ’ τον ίδιο, ένα ευχάριστο κι έξυπνο παιχνίδι υπέρ του ορθολογισμού και του έρωτα.

Σε συζητήσεις με ανθρώπους που πιστεύουν στα μέντιουμ, τα ζώδια ή τη θρησκεία, ένα από τα επιχειρήματα διαφωνίας μαζί τους, είναι ότι κανένα από τα τρία δεν αποδεικνύεται επιστημονικά. Η απάντηση εκ μέρους των πιστών, είναι ότι ούτε κι ο έρωτας αποδεικνύεται, όμως όλοι αναγνωρίζουμε την ύπαρξή του. Η ταινία μοιάζει να καταθέτει τη δική της οπτική στην κουβέντα, δηλώνοντας την αφοσίωσή της εξίσου στον ορθολογισμό και στον έρωτα, διαχωρίζοντας την κενότητα της αφέλειας από την εμπειρία του συναισθήματος, το οποίο μπορεί να μη φαίνεται, αλλά έχει μια φανερή και αναπόδραστη επίδραση στον εαυτό μας. Σε αντίθεση με τα ζώδια και τη θρησκεία, τα οποία διατυπώνουν προτάσεις που συνδέονται με τον φυσικό κόσμο και εύκολα αποδεικνύονται ψεύτικες σε βαθμό αστειότητας, ο έρωτας είναι αυτάρκης, ανεξάρτητος από τη φυσική ή λογική πραγματικότητα.

Το γοητευτικό καστ, ο σεναριακός ρυθμός, η καλλιτεχνική διεύθυνση, το λιγότερο έντονο χιούμορ που όμως δε μειώνει τη διάχυτη ευδιαθεσία της ιστορίας, όλα είναι κουρδισμένα στην εντέλεια όπως θα περίμενε κανείς από μια ταινία του Άλεν, μαζί με τη συνηθισμένη αίσθηση κορεσμού κι επανάληψης που συνοδεύει την όψιμη φιλμογραφία του σκηνοθέτη.

ΑΜΝΗΣΙΑ

BEFORE I GO TO SLEEP

Σκην.: Ρόουαν Τζόφε

Πρωτ.: Νικόλ Κίντμαν, Κόλιν Φερθ, Μαρκ Στρονγκ, Αν-Μαρί Νταφ

Η Κριστίν είναι μια γυναίκα που ξυπνάει καθημερινά με αμνησία, έχοντας ξεχάσει όλες τις πληροφορίες που της θυμίζει ο άντρας της κάθε προηγούμενη ημέρα. Με τη βοήθεια ενός γιατρού αρχίζει σταδιακά να θυμάται αποσπασματικά, όμως στην πορεία ανακαλύπτει ότι οι αναμνήσεις της δεν ταιριάζουν με την τωρινή πραγματικότητα.

Ψυχολογικό θρίλερ, κινηματογραφική μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του 43χρονου βρετανού Σ.Τζ. Γουότσον που εκδόθηκε το 2011, αποτελεί τη δεύτερη συνεργασία των Κίντμαν και Φερθ μετά από το «Ο κύκλος των αναμνήσεων» («The railway man», Τζόναθαν Τεπλίτσκι, 2013), ενώ το 2015 θ’ ακολουθήσει και τρίτη, στο «Genius» του Μάικλ Γκράντατζ. Ένα έγκριτο καστ σε καλές ερμηνείες άνισα γραμμένων χαρακτήρων, σε μια πλοκή πρόσφορη και ικανοποιητική, που παρόλαυτά θα μπορούσε ν’ αποδώσει περισσότερο μυστήριο και αγωνία με πιο εμπνευσμένο χειρισμό και στήσιμο από τον σκηνοθέτη.