Περί τα τέλη Αυγούστου, ο υπουργός Εξωτερικών της Αργεντινής, Έκτωρ Τίμερμαν, απέστειλε σημαντική επιστολή στον Έλληνα ομόλογό του, η οποία δυστυχώς έπεσε στο κενό. Η ίδια εστάλη σε όλες τις χώρες-μέλη του ΟΗΕ, τις οποίες ενημέρωνε σχετικά με το περιεχόμενο και το σχέδιο, προτού αυτό τεθεί εκεί σε γενική ψηφοφορία. Επρόκειτο για μιας μορφής συνεργασία με την Ελλάδα με σκοπό να προωθήσουν από κοινού συγκεκριμένη πρωτοβουλία στον ΟΗΕ για την προστασία των χρεωμένων χωρών και ειδικότερα για τη δημιουργία Νομικού Κανονιστικού Πλαισίου για τις διαδικασίες Αναδιάρθρωσης του Δημοσίου Χρέους των υπερχρεωμένων, κυρίως, χωρών. Ο Αργεντινός πολιτικός θεώρησε ότι τα αφορώντα στην ομαλή αναδιάρθρωση των εθνικών χρεών έχουν καθυστερήσει και πως η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ήταν ο ενδεδειγμένος τόπος για μια εις βάθος συζήτηση πάνω σε αυτό το σημαντικό παγκόσμιο οικονομικό θέμα. Ουσιαστικά, το ψήφισμα θα αποτελούσε ένα ισχυρό όπλο στα χέρια των ασθενών χωρών που επιθυμούν να αναδιαρθρώσουν το χρέος τους, χωρίς να δρομολογηθούν προσπάθειες αποτροπής της συμφωνίας και εμφάνιση στο προσκήνιο δυσμενών εξελίξεων, από τις αμερικανικές κατά κύριο λόγο αχόρταγες οικονομικές ύαινες, να μπλοκάρουν δηλαδή με δικαστικούς τρόπους τη συμφωνία που πέτυχε η Αργεντινή με τους πιστωτές της για τη ρύθμιση του χρέους της. Ως εδώ δεν θα πείραζε τίποτα εάν δεν είμαστε η κατ’ εξοχήν υπερχρεωμένη χώρα, γύρω από την οποία περιστρέφονται οι πάσης φύσεως κερδοσκόποι, τουλάχιστον για τα τελευταία χρόνια της κρίσεως και των μνημονίων, η κυβέρνηση της οποίας επέλεξε να ταχθεί με τους κερδοσκόπους! Η αδιαφορία της κυβέρνησης και η απαξιωτική αντιμετώπιση της ξένης πρωτοβουλίας είναι άκρως προκλητική, και για το κοινό αίσθημα, απαξιώνοντας ουσιαστικά τη σημασία των γεγονότων.
Η απόφαση τελικά της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, που ελήφθη με πρωτοβουλία της Αργεντινής, είναι εξαιρετικής και βαρύνουσας σημασίας καθώς αναγνωρίζει ότι η αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους αποτελεί κυριαρχικό δικαίωμα ενός κράτους, δεν ματαιώνεται κι ούτε παρεμποδίζεται από άλλο κράτος ή ιδιώτες δανειστές, όπως τα κερδοσκοπικά κεφάλαια-ύαινες. Ήταν, αλήθεια, μια ιστορική απόφαση, όχι μόνο ηθικής διάστασης, η οποία βεβαίως θα έχει συνέχεια στον Οργανισμό των Ηνωμένων Εθνών. ‘‘Εκείνοι που ψήφισαν αρνητικά θα πρέπει κάποτε να καταλάβουν ότι χρειαζόμαστε έναν κόσμο πιο ισορροπημένο, πιο δίκαιο, με περισσότερα περιστέρια και λιγότερα όρνια’’, έγραφε αργότερα η Κριστίνα Κίρχνερ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. H απόφαση υπερψηφίστηκε από 124 χώρες, ανάμεσα στις οποίες η Κίνα, η Ρωσία, η Τουρκία και σχεδόν όλες οι αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη. Σαράντα μία χώρες επέλεξαν να απόσχουν, ανάμεσά τους οι περισσότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενώ υπήρξαν αρνητικές ψήφοι από τις Ηνωμένες Πολιτείες, Αυστραλία, Καναδά, Τσεχία, Φινλανδία, Γερμανία, Ουγγαρία, Ιρλανδία, Ισραήλ, Ιαπωνία και Βρεττανία.
Με το επιχείρημα ότι η απόφαση της γενικής συνέλευσης του Σεπτεμβρίου στερείται πρακτικά νομικής αξίας, η κυβέρνηση επεχείρησε να απαξιώσει το βαρυσήμαντο γεγονός και να δικαιολογήσει την αποχή της, με τρόπο αχαρακτήριστο. Η μοναδική χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τον κόσμο με τέτοια προβλήματα βιωσιμότητας χρέους, απείχε, και προς γενική κατάπληξη, αυτή ήταν η Ελλάδα! Υποβαθμίζοντας μάλιστα το γεγονός με περίεργα επιχειρήματα και δικαιολογίες, όλα εμπλουτισμένα με αστείες ανακρίβειες του τύπου ότι το ψήφισμα ήταν πρόχειρο, ενώ στην πραγματικότητα επωάζεται αρκετά χρόνια, η αλήθεια είναι πως αν δεν ήρθε έως τώρα στην επιφάνεια είναι λόγω των λυσσαλέων αντιδράσεων των κερδοσκοπικών οικονομικών λόμπυ και των δανειστών. Χωρίς την γνωστή, ακατάσχετη και καταρροϊκή αερολογία των υπευθύνων υπηρεσιακών παραγόντων της κυβέρνησης! Το υποθετικό επιχείρημα ότι δεν μπορούσε η χώρα να ακολουθήσει το δρόμο της απομόνωσης από τις άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντικρούεται εύκολα αφού καμιά άλλη χώρα δεν έχει τέτοιας έκτασης μη βιώσιμο χρέος, το οποίο αργά ή γρήγορα θα την οδηγήσει ενώπιον αναδιάρθρωσης, άρα ήταν η μόνη στην Ευρωπαϊκή Ένωση που είχε τουλάχιστον την ηθική υποχρέωση να υπερψηφίσει την απόφαση. Δυστυχώς εκβιάστηκε, και δεν είχε ούτε αυτό το στοιχειώδες ανάστημα να σηκώσει και να ψηφίσει τη διάταξη, εκβιαζόμενη φυσικά από τους δανειστές της, μη λαμβάνοντας υπόψη τον τελευταίο Αρμαγεδδώνα στην κοινωνία μας, για τον οποίο άλλωστε έχει ακέραιη την ευθύνη!
* Ο Γιώργος Σχορετσανίτης είναι χειρουργός και διευθυντής του χειρουργικού τομέα στο ΠΑΓΝΗ
