«Παράδειγμα της διασύνδεσης πολιτικής και οικονομικών κρίσεων στην Ελλάδα», ανέφερε στην ομιλία του ο κ. Σημίτης «υπήρξε η τεράστια σπατάλη πόρων κατά το διάστημα 2004-2009 για πελατειακές κομματικές εξυπηρετήσεις και κομματικούς διορισμούς».
Συνεχίζοντας ο πρώην πρωθυπουργός σημείωσε: «Κατά την πενταετία αυτή μόνο οι δαπάνες του δημοσίου για αμοιβές αυξήθηκαν συνολικά κατά 4,5% δισ. σε σχέση με την αύξηση της προηγούμενης οκταετίας χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχες εισπράξεις. Ήταν μία από τις αιτίες του εκτροχιασμού».
Ο Κώστας Σημίτης, πάντως, έστρεψε τα βέλη του και κατά του μειωμένου ελέγχου στις τράπεζες από την ΕΚΤ και τα κράτη-μέλη. Κάτι που επίσης οδήγησε στην κρίση εντός της Ευρωζώνης. Είπε συγκεκριμένα: «Κύρια αιτία της κρίσης στην Ευρωζώνη υπήρξε επίσης η πολιτική απροθυμία ουσιαστικού ελέγχου των τραπεζών από τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Οι τράπεζες χορήγησαν ανεμπόδιστα δάνεια σε κράτη και επιχειρήσεις σε ύψος πολύ μεγαλύτερο από τα κεφάλαιά τους, δάνεια τα οποία δεν μπορούσαν αργότερα να εισπράξουν με αποτέλεσμα να διατρέξουν τον κίνδυνο πτώχευσης.
Οι κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να επέμβουν για να τις διασώσουν, εξάντλησαν τα αποθέματά τους και δεν διέθεταν πια χρήματα για να λειτουργήσουν».
Αναφερόμενος στην οικονομική κρίση ο τ. πρωθυπουργός τόνισε:
“Η οικονομική κρίση που ζήσαμε και ζούμε συνδέεται με την ευρύτερη πολιτική αδυναμία των ευρωπαϊκών κρατών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χειριστούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στη φάση αυτή της εξέλιξής τους. Σημαντικά προβλήματα όπως οι περιφερειακές ανισότητες της Ένωσης, η ελλιπής οικονομική διακυβέρνηση της Ευρωζώνης, το μεταναστευτικό και η απουσία ελέγχου των κινήσεων κεφαλαίου στις παγκοσμιοποιημένες αγορές δεν αντιμετωπίζονται ικανοποιητικά. Η οικονομική και πολιτική κρίση τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και στα κράτη μέλη συνδέονται, συμπλέκονται και αλληλοεπηρεάζονται.
Παράδειγμα της διασύνδεσης πολιτικής και οικονομικών κρίσεων στην Ελλάδα υπήρξε η τεράστια σπατάλη πόρων κατά το διάστημα 2004-2009 για πελατειακές κομματικές εξυπηρετήσεις και κομματικούς διορισμούς.
Έτσι κατά την πενταετία αυτή μόνο οι δαπάνες του δημοσίου για αμοιβές αυξήθηκαν συνολικά κατά 4,5% δις σε σχέση με την αύξηση της προηγούμενης οκταετίας χωρίς να υπάρχουν αντίστοιχες εισπράξεις.
Ήταν μία από τις αιτίες του εκτροχιασμού. Κύρια αιτία της κρίσης στην Ευρωζώνη υπήρξε επίσης η πολιτική απροθυμία ουσιαστικού ελέγχου των τραπεζών από τα κράτη μέλη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Οι τράπεζες χορήγησαν ανεμπόδιστα δάνεια σε κράτη και επιχειρήσεις σε ύψος πολύ μεγαλύτερο από τα κεφάλαιά τους, δάνεια τα οποία δεν μπορούσαν αργότερα να εισπράξουν με αποτέλεσμα να διατρέξουν τον κίνδυνο πτώχευσης. Οι κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να επέμβουν για να τις διασώσουν, εξάντλησαν τα αποθέματά τους και δεν διέθεταν πια χρήματα για να λειτουργήσουν”.
Και κατέληξε:
“Το ζητούμενο σήμερα να προσδιορίσουμε αρχές, κατευθύνσεις και μέσα που θα διασφαλίσουν τη δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας παρά την ισχυροποίηση της αγοραίας νοοτροπίας, την ανάδειξη νέων κέντρων οικονομικο-πολιτικής εξουσίας, τη στενότερη διασύνδεση της χώρας με το παγκόσμιο περιβάλλον και τη μειωμένη απήχηση των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων. Καθοριστικό μέσο για να επιτευχθεί αυτός ο στόχος είναι μια πολιτική που δεν επικεντρώνεται στην κατάκτηση και διαχείριση της εξουσίας, την οργάνωση και καθοδήγηση μηχανισμών, την κομματικοποίηση, αλλά επιδιώκει να αντιμετωπίσει τα ουσιαστικά προβλήματα της κοινωνίας και του πολίτη. Μια πολιτική που αφορά την ανάπτυξη, την απασχόληση, το εισόδημα, το περιβάλλον, την καθημερινότητα του πολίτη. Μια πολιτική που δεν προσφέρει μόνο γενικολογίες, ωραιοποιήσεις, καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις, αλλά διαπραγματεύεται με κοινωνική ευαισθησία συγκεκριμένα μέτρα, οικονομικά εφαρμόσιμα, με αποτίμηση των επιπτώσεων και της συνολικής συμβολής στην ανάπτυξη. Μια πολιτική που στηρίζεται στην παιδεία, στη γνώση, στην πληροφόρηση, στη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών, στο ήθος που προκύπτει από την πίστη στις δημοκρατικές αξίες.
