Συνέντευξη στην Κατερίνα Μυλωνά
Ούτε να τη βλέπω δε θέλω την τηλεόραση. Τη δουλειά μου δεν την απαξιώνω ούτε την αρνούμαι. Την έχω κάνει και πιθανόν κάποια στιγμή να ξανακάνω. Τα τελευταία χρόνια η τηλεόραση είναι πάρα πολύ κακή. Δεν εννοώ τα σίριαλ, όλο το πακέτο, της ενημέρωσης κυρίως.
Αυτό που συμβαίνει με την ενημέρωση, τα πολιτικά πράγματα, τα οικονομικά, τα κοινωνικά είναι άθλιο
Η Νένα Μεντή επιστρέφει στο Ηράκλειο, για να συναντήσει τους παλιούς και νέους της φίλους και να ξαναζωντανέψει μαζί τους την συγκινητική ιστορία της μεγάλης «στιχουργού και ποιήτριας» του ελληνικού τραγουδιού.
Η παράσταση «Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου», που αποτελεί σταθμό για την ίδια, ανεβαίνει στο κινηματοθέατρο Αστόρια το Σάββατο 20 και την Κυριακή 21 Σεπτεμβρίου στις 9 το βράδυ.
«Ο τρόπος που αυτή επιβίωσε μέσα από πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις και συνθήκες όλη της τη ζωή και η αισιοδοξία, το πώς πέρναγε όλα της τα βάσανα με έναν τρόπο μοναδικό, αυτό με έναν έμμεσο τρόπο μας αφήνει μία αισιοδοξία», περιγράφει, σε συνέντευξή της στην «Π».
Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο στην Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου;
«Τα πάντα. Όλα, δεν ξεχωρίζω κάτι. Όλη η προσωπικότητα αυτή ήταν ιδιαίτερα ερεθιστική».
Τι μας διδάσκει σήμερα η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, η προσωπικότητα και η πορεία της;
«Καταρχήν, δε διδάσκει. Το θέατρο δε διδάσκει, όμως, ο τρόπος που αυτή επιβίωσε μέσα από πάρα πολύ δύσκολες καταστάσεις και συνθήκες όλη της τη ζωή και η αισιοδοξία, το πώς πέρναγε όλα της τα βάσανα με έναν τρόπο μοναδικό, αυτό με έναν έμμεσο τρόπο μας αφήνει μία αισιοδοξία. Δε διδάσκει γιατί ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου είναι μοναδικός και ξεχωριστός. Δεν μπορώ εγώ να μιμηθώ την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου για να περάσω καλά. Άρα δε διδάσκει. Όμως, βλέπει ο θεατής, ο οποιοσδήποτε θεατής, κάθε ηλικίας και κάθε τάξης, έναν άνθρωπο που ήταν παλικάρι της ζωής, είχε το ταλέντο να ζει».
Και σε μία εποχή που δε δίνονταν τόσες ευκαιρίες σε γυναίκες.
«Φυσικά, αυτή έγινε δασκάλα, ηθοποιός, στιχουργός .. Ήταν σε όλα πρωτοπόρα».
Τα τραγούδια της, αν κάποιος δε γνωρίζει, θεωρεί ότι έχουν γραφτεί από άντρες.
«Όχι μόνο αυτό, ξέρει ότι είναι άλλων γιατί δεν της γράφαν το όνομά της. Εσείς μιλάτε για το ύφος των τραγουδιών που έχουν αντρικό χαρακτήρα, ας πούμε;»
Ναι, και δεδομένης της εποχής.
«Ναι, έγραφε σαν άντρας η Ευτυχία. Ήταν παλικάρι, δεν μυξόκλαιγε. Τα ερωτικά της, όλα της, είναι αντρικά τραγούδια».
Μαρίνα Κοτοπούλη, Τσιτσάνης , Χιώτης, τι μαθαίνουμε για αυτά τα πρόσωπα μέσα από την παράσταση;
«Κάποια πράγματα, ναι, μέσα από τη ματιά της Ευτυχίας».
Βλέπετε ότι ο κόσμος γεμίζει τις θεατρικές αίθουσες;
«Ναι, πάει καλά. Έχει, βέβαια, μειωθεί το εισιτήριο αρκετά. Εκεί υπάρχει ένα σοβαρό πρόβλημα γιατί ο κόσμος είναι πολύς αλλά τα λεφτά είναι πολύ λιγότερα για τους παραγωγούς, τους επιχειρηματίες, οπότε για τους ηθοποιούς δεν είναι καλά τα πράγματα. Γιατί οι ηθοποιοί δεν είναι παραγωγοί. Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος πάρα πολύ άσχημος. Αλλά ο κόσμος πάει πιο πολύ από κάθε άλλη χρονιά. Αυτά τα πέντε- έξι χρόνια με την κατάσταση, την άθλια που ζούμε πάει στο θέατρο πολύ, πιο πολύ από ό, τι πήγαινε».
Από την άλλη πλευρά, βλέπουμε ότι ο κόσμος έχει περιθωριοποιήσει την τηλεόραση.
«Καλά έχει κάνει. Την καλύτερη δουλειά έχει κάνει».
Δε σας λείπει καθόλου η τηλεόραση;
«Α, πα, πα. Καθόλου, ούτε να τη βλέπω δε θέλω, όχι. Τη δουλειά μου δεν την απαξιώνω ούτε την αρνούμαι. Την έχω κάνει και πιθανόν κάποια στιγμή να ξανακάνω. Τα τελευταία χρόνια η τηλεόραση είναι πάρα πολύ κακή. Δεν εννοώ τα σίριαλ, όλο το πακέτο , της ενημέρωσης κυρίως. Αυτό που συμβαίνει με την ενημέρωση, τα πολιτικά πράγματα, τα οικονομικά, τα κοινωνικά, είναι άθλιο».
Οι δουλειές που έχετε κάνει, όμως, έχουν αφήσει εποχή. Δε σας λείπει;
«Όχι, γιατί ήταν και μια εποχή που, αν θυμάστε, από εκεί ξεκίνησε η φούσκα. Τι να μου λείπει, λοιπόν; Η φούσκα; Η ευμάρεια; Όχι, δε μου λείπει καθόλου».
«Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου»
Πρόκειται για μία ιστορία με μοναδικά τραγούδια, που γράφτηκαν με ψυχή από μια γυναίκα που έζησε με πάθος τη ζωή, μια ιστορία που συνδέεται με τις μεγάλες και ιστορικές στιγμές της πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης στην Ελλάδα. Όλοι έχουμε τραγουδήσει τα τραγούδια όπως Είμαι αητός χωρίς φτερά, Όνειρο απατηλό, Η φαντασία, Ηλιοβασιλέματα, Όλα είναι ένα ψέμα, Πήρα απ΄τη νιότη χρώματα, Πετραδάκι πετραδάκι Μαλάμω, Τι έχει και κλαίει το παιδί, Περασμένες μου αγάπες, αλλά δεν ξέραμε οι περισσότεροι ότι ήταν δικά της, δεν ξέραμε μέχρι τώρα την ιστορία που έκρυβαν αυτά τα τραγούδια. Δεν ξέραμε ότι κουβέντες που πέρασαν από το στόμα μας, από γενιά σε γενιά, ήταν δικές της. Λαϊκή ποίηση αυθεντική. Απόσταγμα ζωής και σκέψης. Δεν ξέραμε τη δύναμη, τον πόνο, αλλά και την όρεξη για ζωή που είχε μέσα της η μεγάλη Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου.
Το 2007, η ανάγκη για την παράσταση βγήκε μέσα από την επιθυμία για ένα ταξίδι στη μνήμη μιας εποχής και σαν καταβολή ελάχιστου φόρου τιμής στην πρώτη μεγάλη Ελληνίδα στιχουργό, την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου. Σήμερα έχουμε την ανάγκη να ξανασυναντηθούμε με την Ευτυχία.. Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, εκπροσωπεί τον Έλληνα που η ψυχή του έχει δύναμη, στέκεται στα πόδια του, χαμογελάει και αγωνίζεται να ξεπεράσει την σκληρή πραγματικότητα. Διαπιστώσαμε από τη συμμετοχή του κοινού, πόσο βαθειά ριζωμένες μνήμες έχουν αυτά τα τραγούδια στην ψυχή του Έλληνα και πόσο σημαντική ήταν η συμβολή τους στην περιγραφή μιας κοινωνικής και ενίοτε πολιτικής και πολιτιστικής πραγματικότητας.
Η Ευτυχία θέλει να συναντηθεί ξανά με τους φίλους της, που τόσο την αγάπησαν αλλά και να γνωριστεί με καινούργιους που δεν τους δόθηκε η ευκαιρία να την συναντήσουν μέχρι τώρα.
Το βιβλίο της Ρέας Μανέλη «Η γιαγιά μου η Ευτυχία» (εκδόσεις Άγκυρα), με τη δύναμη και την αμεσότητα της προσωπικής μαρτυρίας προσέφερε το υλικό της θεατρικής αφήγησης. Μιας αφήγησης αποσπασματικής και ακροβατικής, ανάλογης της προσωπικότητας που βιογραφείται.
Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου(Νένα Μεντή) μονολογεί συνομιλώντας με τα επτά πρόσωπα που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη ζωή της και το έργο της σαν στιχουργού: τη Μαρίκα Κοτοπούλη, το Γιώργο τον άντρα της, τη Μαίρη την κόρη της, τον Τσιτσάνη, το Χιώτη, τη Ρέα την εγγονή της και τη Μαριόγκα τη μητέρα της.
Μέσα από την πολυτάραχη ζωή της Παπαγιαννοπούλου ξεδιπλώνεται όλη η νεότερη ιστορία της Ελλάδας, αλλά και η σύγχρονη ιστορία του λαϊκού μας τραγουδιού. Η ιστορία της Ευτυχίας συναντά την εθνική τραγωδία μιας χαμένης πατρίδας, της Μικράς Ασίας, περνά από την εποχή των μπουλουκιών και της Αθηναϊκής επιθεώρησης για να φτάσει ως τα καταγώγια του ρεμπέτικου και την άνθιση του έντεχνου λαϊκού τραγουδιού.
Η παράσταση αναπαριστά στιγμιότυπα, σχέσεις και καταστάσεις σαν ένα αφηγηματικό παζλ, που σκοπό έχει να αναδείξει τη βιωματική λαϊκή ποίηση και την πολυδιάστατη μοναδική προσωπικότητα, της πρωτοπόρας για την εποχή της, δημιουργού.
Η Ευτυχία έγινε η φωνή της ψυχής ενός ολόκληρου λαού και με τον στίχο της εκφράζει τους καημούς και τις ελπίδες του. Χθες, σήμερα, αύριο. Η Ευτυχία, σαν ένας άλλος Ζορμπάς, μυρίζει Ελλάδα και μας οδηγεί γραμμή στις ρίζες, σε ότι αυθεντικό έμεινε από αυτό που λέμε γνήσια ελληνική ψυχή και λεβεντιά.
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Κείμενο - Σκηνοθεσία: Πέτρος Ζούλιας
Σκηνικά κοστούμια: Αναστασία Αρσένη
Φωτισμοί: Ανδρέας Μπέλης
Επιλογή τραγουδιών: Ελεάνα Βραχάλη
Μουσική επένδυση: Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Φωτογραφίες: Γιώργος Καβαλλιεράκης
Πλάνα παράστασης:
http://www.youtube.com/channel/UCmqjYrH9S_W8l8mbpX75LsA
Τιμές εισιτηρίων: 15? - Γενική είσοδος,
13? - Φοιτητικό – μαθητικό – ανέργων - πολυτέκνων – συνταξιούχων (άνω των 65) - ΑΜΕΑ
Πληροφορίες-Προπώληση: 2810-242272, Viva.gr
Παραγωγή : CULTURE FACTORY Α.Ε.
