«Αναζητώντας τις μνήμες» τιτλοφορείται το νέο βιβλίο του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη, που ανήκει στην κατηγορία Κρητική πεζογραφία.
Ο συγγραφέας Του Κάστρου Ταχυδρόμος αναφέρει για το βιβλίο:
“Από την αγάπη για το ήθος ενός παλιού κόσμου του χωριού και για τον αξιακό κώδικα εκείνης της εποχής που χάνεται, έγραψα την παρούσα συλλογή των διηγήματων «Αναζητώντας τις μνήμες». Το βιβλίο είναι ένα αφιέρωμα σ’ εκείνους τους «ταπεινούς και καταφρονεμένους», ανθρώπους, που ήταν άρχοντες και δεν το γνώριζαν. Που με το μεγαλείο της απλότητάς τους έστεκαν πολύ ψηλά κι όμως παραμέριζαν για να διαβείς. Είναι ένα ψυχογράφημα σ’ εκείνους τους βασανισμένους ανθρώπους του χωριού, που τους στόλιζε μια φυσική ευγένεια και σου έδιδαν ψήφο κι ανθρωπιά. Τα διηγήματα είναι μια αναφορά στην πατρίδα, στις μνήμες και στις παραδόσεις μας. Είναι ένα αφιέρωμα στους στερνούς ακρίτες, στις παλιές γενιές, που υπερασπίστηκαν το λαϊκό μας πολιτισμό και κρατήσαν μια παράδοση αιώνων”.
Ο φιλόλογος, θεολόγος, συγγραφέας, Γιάννης Γ. Τσερεβελάκης, γράφει μεταξύ άλλων:
“Ο Δημήτρης Ν. Θεοδοσάκης, διηγηματογράφος και ποιητής με πλούσια συγγραφική παραγωγή, είναι ήδη γνωστός στο ευρύ αναγνωστικό κοινό, κυρίως ως υμνητής της πλούσιας κρητικής παράδοσης, όπως την έζησε ο ίδιος ή όπως τη γνώρισε μέσω αφηγήσεων τρίτων στο χωριό του, το Χόνδρο της Βιάννου. Η μέχρι σήμερα εκδο- θείσα διηγηματογραφία του αποτελεί ένα ομοιογενές σύνολο, που έχει τη σταθερή αναφορά του σε ένα πολιτισμό, ο οποίος παρασύρθηκε από τη ροή του πανδαμάτορος χρόνου και χάθηκε για πάντα. Πρόκειται για ένα παραδοσιακό πολιτισμό της Κρήτης, που είχε διαμορφωθεί στο πλαίσιο μιας αγροτικής κοινωνίας και παρέμενε ζωντανός μέχρι και τα παιδικά και εφηβικά χρόνια του συγγραφέα.
Και η παρούσα συλλογή διηγημάτων του Δημήτρη Ν. Θεοδοσάκη, με τον εύγλωτο τίτλο «Αναζητώντας τις μνήμες», έχει την αναφορά της στην αγροτική κοινωνία και στον παραδοσιακό πολιτισμό του χωριού του, το οποίο αναδύεται μέσα από τα διηγήματα ως ένα ολόκληρος κόσμος, μια αληθινή «οικουμένη». Πράγματι, τα διηγήματα του Θεοδοσάκη είναι κυριολεκτικά κατακλυσμένα από το χωριό του, τόσο ως τοπιακή, όσο και ως ανθρώπινη παρουσία. Το χωριό ζει μέσα στα διηγήματα ως παράδοση και τοπίο αλλά και σαν ψηφιδωτό ανθρώπινων τύπων, λες και η γη ολόκληρη συμπυκνώθηκε σε λίγα τετραγωνικά χιλιόμετρα ή ολόκληρη η ανθρωπότητα συνωστίσθηκε στα σοκάκια και στους γιαλούς του. (...).
Ο Δημήτρης Ν. Θεοδοσάκης μάς προσφέρει άλλη μια φορά ένα σπουδαίο δώρο, που για τον ίδιο είναι το αντίδωρο που του δόθηκε από τη γεννήτρα γη, το χωριό του και τους ανθρώπους του, που πολύ αγάπησε και αγαπά. Διαβάζοντας τα διηγήματα της συλλογής νιώθουμε κι εμείς μαζί του τη στυφή γεύση από ένα πολιτισμό που χάθηκε, συγχρόνως όμως μεταφερόμαστε στον ιδανικό κόσμο του και, κυρίως μέσα από τις περιγραφές του, ζούμε για λίγο την ομορφιά του χαμένου παραδείσου. Αυτή ακριβώς είναι η αποστολή της τέχνης: όχι να μας κάνει να «ξεδίνουμε», ξεχνώντας, αλλά να μας κάνει να ζούμε, έστω και μέσα από τη θύμηση, μεταγγίζοντας μας τη γνησιότητα της ζωής, όπου κι αν βρίσκεται αυτή. Αυτό είναι, πιστεύω, το μήνυμα που στέλνει «του Κάστρου ο Ταχυδρόμος», ο Δημήτρης Ν. Θεοδοσάκης, στους δύσκολους καιρούς μας”.
