Τα ΜΜΕ έχουν γίνει αναντικατάστατα τον τελευταίο καιρό και έγιναν κύριος ρυθμιστικός παράγοντας των ορισμών ή αντιλήψεων της βίας ως κοινωνικού φαινομένου, με έμφαση στα πολιτικά, οικολογικά εγκλήματα. Μας επέβαλαν την ορολογία της διαδικασίας των τροπολογιών, των οικολογικών εγκλημάτων που συντελούνται από πολιτικούς παραμονές εκλογών, τον πρωτόγνωρο τρόπο της διαγραφής υποψηφίων εν «μια νυκτί», την αντιπαράθεση των κομμάτων, όχι βέβαια για τον αριστερό βραχίονα της Χαλκιδικής, ούτε για τις καταπατήσεις των αιγιαλών που έχουν επιβληθεί από την Χούντα με το πιστόλι στο χέρι, αλλά για υπεροχή του ενός κόμματος έναντι του άλλου με τις διαδοχικές δημοσκοπήσεις.

Μπορεί οι αλλεπάλληλοι τραυματισμοί εργατών στα εργοστάσια, τα αυτοκινητικά δυστυχήματα να προσδιορίζονται και να ερμηνεύονται ως «ατύχημα», όπως άλλωστε και το «πυρηνικό ατύχημα» του Τσερνομπίλ, αλλά ο όρος ατύχημα γίνεται για την υπεραπλούστευσή της; Πραγματικότητας, εφόσον ο όρος προσφέρεται ως το «αναπόφευκτο» και το «μοιραίο» με δύο αποτελέσματα : την εξοικείωση με το θάνατο και την καταστροφή της και την αποσιώπηση και τον παραγκωνισμό της βίας που συντελείται κατά του ανθρώπινου είδους και της φύσης και κατά συνέπεια χρήσης της τεχνολογίας. Διαστρέβλωση και μυστικοπάθεια συμβαδίζουν και οδηγούν στην ολοφάνερη περιφρόνηση της νοημοσύνης του κοινού. Δεκάδες «πυρηνικά» ατυχήματα έχουν συμβεί στους ατομικούς σταθμούς και μετά το 1969 (Τσερνομπίλ), όπου υποτίθεται ότι η τεχνική των αντιδραστήρων δεν βρίσκονται πια στα πρώτα βήματα και πάρα πολλά από αυτά έχουν μείνει κρυφά.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση, όπου το κοινό το οποίο ζητά δικαστική προστασία από το Σύνταγμα, εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων των οικείων κρατικών οργάνων που συνιστούν προσβολή του ίδιου του Συντάγματος, αλλά και του περιβάλλοντος.

Στις περιπτώσεις αυτές, επιχειρείται να αποφευχθούν ενδεχόμενες κριτικές περί απομακρύνσεως από τις αρχές της νομιμότητας.

Τα περιβαλλοντικά αυτά πολιτικά εγκλήματα δεν έχουν ένα συγκεκριμένο θύμα, ώστε η παραδοχή κανόνων μιας ηθικής που εγγυάται την εφαρμογή γενικά αποδεκτών αξιών να αποτελούν ικανή λύση. Σε τούτο συνηγορεί και το γεγονός, ότι τα θύματα των περιβαλλοντικών προσβολών, συγκαταλέγονται στην κατηγορία των θυμάτων που συνδέονται ρουσφετολογικά με τους πολιτικούς. Με αυτή την έννοια, όλα τα μέλη της κοινωνίας είναι αποδέκτες των καταστροφών, εξαρτώμενα σε σημαντικό βαθμό από τις αποφάσεις που θα λάβει και την συμπεριφορά που θα επιδείξει ο πολιτικός.

Με αυτή την έννοια, πρέπει οι συνταγματικές διατάξεις που προστατεύουν τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών εξ’ αντικειμένου, να αποτελέσουν κανόνες δικαίου που θεσπίζουν αντικειμενικές αξίες και αρχές γενικής ισχύος, για όλη τη έννομη τάξη, επομένως καλύπτουν όλες τις έννομες σχέσεις μεταξύ ιδιωτών. Αυτό σημαίνει, ότι οι συνταγματικές διατάξεις περί ατομικών δικαιωμάτων, δεσμεύουν άμεσα όχι μόνο τα κρατικά όργανα, αλλά και τους ιδιώτες, θεμελιώνοντας την αξίωση της ακυρωτικής σχετικής δικαιοπραξίας, ίσως και αποζημίωση.

Έτσι, η υπόθεση «Πόρτο Καράς» συνδεδεμένη με την «τροπολογία Πάχτα» είναι μείζον πολιτικό και περιβαλλοντικό πρόβλημα. Ποιο θα είναι όμως το κριτήριο που θα καθορίσει την σχέση εξουσίας, ώστε να προστατευθεί το περιβάλλον, αλλά και ο ιδιώτης ; Μήπως η οικονομική υπεροχή του ιδιώτη ; Σαφώς όχι, διότι είναι γνωστό, ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι πεδίο αντιπαράθεσης πολιτικών – επενδυτών - μελετητών με σκοπό το κέρδος και όχι την ανάπτυξη και άλλα τέτοια παραμύθια.

Απάντηση στα παραπάνω πολιτικά εγκλήματα, είναι η αρχή ότι το «περιβαλλοντικό μονοπώλιο» ανήκει στη Φύση και υπάρχει υπέρ όλων των ανθρώπων. Οι μοναδικοί αρωγοί σε τούτη τη δύσκολη προσπάθεια δεν μπορεί να είναι άλλοι παρά οι δικαστικοί λειτουργοί και επιστήμονες που θα χαράξουν την πραγματική δυναμική της, αλλά και η ειλικρινής ευαισθησία των πολιτών που θα αποτρέψει από υπερβολές και θα προστατέψει εν τέλει το περιβάλλον.