Συνέντευξη στην Κατερίνα Μυλωνά

Η ευλογία του καλλιτέχνη είναι ότι μπορεί να αντιδρά, να διαμαρτύρεται, να μιλάει. Τον κόσμο αν τον πιάσεις από τη μύτη σκάει, τα δέχεται αδιαμαρτύρητα. Η κατάρα είναι ότι πρέπει να προσέχουμε πολύ τι λέμε γιατί παίρνουμε στο λαιμό μας κόσμο άλλο

Η μουσική και οι τέχνες είναι επέκταση της υπόλοιπης κοινωνίας, λέει στην «Π» ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο οποίος εμφανίζεται στο Τεχνόπολις στο πλευρό των Διονύση Σαββόπουλου και Πάνου Μουζουράκη.

«Όταν τα πράγματα είναι άσχημα ή δύσκολα όπως ήταν στη Χούντα, ίσως τότε γίνονται καλύτερα πράγματα στην τέχνη γιατί αντιδρούν οι καλλιτέχνες οι οποίοι μπορούν να αντιδράσουν και κάτι γίνεται τότε. Με αυτή τη λογική μπορεί να είναι καλύτερα τα πράγματα», αναφέρει.

Μιλήστε μας για τη μουσική συνάντηση. Είναι σα να ενώνονται τρεις γενιές του λεγόμενου έντεχνου, ροκ τραγουδιού.

«Ακριβώς, όπως το είπατε, τρεις γενιές. Ήταν πολύ γοητευτικό και περνάει πολύ καλά στον κόσμο. Είναι τραγούδια τριών γενεών, με κορωνίδα του Σαββόπουλου. Το θεωρώ πολύ σπουδαίο για μένα που παίζω μαζί του και είναι το επιστέγασμα μιας χειμερινής παράστασης που ήταν απόλυτα πετυχημένη. Έγινε χαμός στην Αθήνα, ήταν η πιο πετυχημένη παράσταση του χειμώνα.

Θα ευχαριστηθεί πολύ ο κόσμος από την παράσταση.

Είμαι πολύ ευτυχισμένος που έπαιξα με το Σαββόπουλο. Δεν ξέρω αν θα ξαναπαίξουμε ποτέ μαζί, αλλά το θεωρώ πως είναι ένα παράσημο στο στήθος. Είναι μεγάλη υπόθεση που παίξαμε με το Σαββόπουλο φέτος. Για μένα είναι μέντοράς μου αυτός ο άνθρωπος , μου έμαθε ότι μπορώ να πω τραγούδια στα ελληνικά γιατί αλλιώς δεν ξέρω τι θα έκανα.

Ήταν πολύ ευτυχής συγκυρία που γνώρισα και τον Πάνο και παίξαμε κάποιες συναυλίες μόνοι μας χωρίς το Σαββόπουλο . Ο Πάνος είναι πολύ καλό παιδί και σπουδαίος καλλιτέχνης και έδεσε πολύ ωραία.

Μην πω το κοινότυπο ότι περνάμε καλά εμείς, αλλά είναι αλήθεια. Αν περνάνε καλά οι άνθρωποι “βγαίνει” στον κόσμο και γίνεται αλισβερίσι αλληλένδετο».

Ο κόσμος στηρίζει το ελληνικό τραγούδι, έρχεται να ακούσει καλή μουσική, σε σχέση με άλλες χρονιές;

«Κοιτάξτε να δείτε, να πω ότι είναι σήμα κατατεθέν επειδή έχουμε πάρα πολύ κόσμο εμείς , δεν μπορώ να το πω αυτό, δεν ξέρω τι γίνεται στις υπόλοιπες συναυλίες, είναι πάρα πολύ καλή παράσταση. Να πω δηλαδή ότι άμα είναι μία καλή παράσταση μαζεύει πολύ κόσμο... και οι άσχημες παραστάσεις μαζεύουν πολύ κόσμο. Δεν θέλω να κολακεύω τον κόσμο καθόλου , ο κόσμος στηρίζει ό, τι έχει ανάγκη εκείνη τη στιγμή. Οι καλές παραστάσεις έχουν κόσμο , η αλήθεια είναι αυτή, αλλά έχουν και οι πολύ άσχημες παραστάσεις κόσμο, εκεί λίγο χαλάει,δεν ξέρω τι γίνεται».

Είστε αισιόδοξος για την ελληνική μουσική σκηνή στο μέλλον;

«Δεν είμαι αισιόδοξος για το μέλλον της Ελλάδος γενικότερα. Τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά. Ξέρω εγώ... Αν υπάρχουν άνθρωποι που τα βλέπουν φωτεινά τα πράγματα, μακάρι. Αν η τελευταία μας ελπίδα είναι να είναι ο τάφος του Μεγάλου Αλεξάνδρου στην Αμφίπολη, καταλαβαίνετε ότι τα πράγματα δεν είναι και πολύ καλά.

Η μουσική και οι τέχνες είναι επέκταση της υπόλοιπης κοινωνίας, όταν τα πράγματα είναι άσχημα ή δύσκολα όπως ήταν στη Χούντα. Ίσως τότε γίνονται καλύτερα πράγματα στην τέχνη, γιατί αντιδρούν οι καλλιτέχνες οι οποίοι μπορούν να αντιδράσουν και κάτι γίνεται. Με αυτή τη λογική μπορεί να είναι καλύτερα τα πράγματα.»

Όταν τραγουδούσατε για το μέλλον της χώρας, όπως το κομμάτι «Να δεις τι σου χω για μετά», πιστεύατε πως θα ήταν κάπως έτσι;

«Κι άλλοι έχουν πει πιο προφητικά πράγματα από μένα. Δεν ήταν τόσο προφητικό το συγκεκριμένο. Το «Για το καλό μου» ήταν προφητικό , το πιο προφητικό από όλα και εγώ έλεγα όταν το πρωτάκουσα «τι μελόδραμα είναι αυτό, δε γίνονται αυτά τα πράγματα». Σαν αυτό που έλεγαν οι Κατσιμίχες «Για ένα κομμάτι ψωμί». Κι αυτό έλεγα ότι ήταν η υπερβολή του κερατά , κι όμως...

Έχουν βγει πάρα πολύ προφητικά τραγούδια την 20ετία λες και ήξεραν οι άνθρωποι. Αυτό είναι του καλλιτέχνη η ευλογία, η διορατικότητα.

Οι Κατσιμίχες ήταν πολύ εύστοχοι».

Αν σήμερα γράφατε ένα παρόμοιο τραγούδι για το 2010 και 2000 ποια στοιχεία θα στιγματίζατε;

«Το είχαμε κάνει όταν παίζαμε με τους Στόκα και Ζουγανέλη. Ξεκινάγαμε με αυτό το τραγούδι με στίχους του Μιχάλη Κανάκη. Τον είχαμε παρακαλέσει και δεν το έχουμε κυκλοφορήσει ακόμα. Πάλι «να δεις τι σου έχω για μετά» καταλήγει ένα μονίμως «να δεις τι σου έχω για μετά» είναι.

Πώς πιστεύετε πως θα είναι τα επόμενα χρόνια; Είπατε ότι δεν είστε αισιόδοξος.

«Δεν υπάρχει κάτι που να σε κάνει αυτή τη στιγμή να αισθανθείς λίγο αισιόδοξος, αλλά αν κάπου υπάρξει αύριο θα πετάξω τη σκούφια μου, δεν το συζητώ, είμαι τρελός,αλίμονο. Αλλά δεν υπάρχει κάτι αυτή τη στιγμή, πώς να αισθανθώ αισιόδοξος; Αν δεις τα γκάλοπ, από εκλογή σε εκλογή, θα είσαι αισιόδοξος; Δεν μπορείς.

Ξέρετε τι γίνεται; Βλέπω τον κόσμο, ο οποίος έχει συνηθίσει στο βιασμό. Αυτό που λέγανε αυτοί οι σιχαμένοι, το ρητό «αν σε βιάσουν κάτσε να το απολαύσεις», τελικά βρίσκει πρόσφορο έδαφος.

Γυρίζαμε από το Βόλο και μου λέει ο κιθαρίστας, ο Μάργαρης, ότι τα διόδια ήταν 3,90 ευρώ. Μου λέει ότι «έγινε εν μία νυχτί». Κάποτε συζητάγαμε με βάση ένα πενηντάρικο στα διόδια και ήταν έτοιμη να πέσει η κυβέρνηση και ξαφνικά ανέβηκε τόσο.

Μπορείς να πεις κουβέντα; Και πάει ο κόσμος και πληρώνει . Όταν ανέβαιναν 10 - 10 λεπτά είχαν κάνει κίνημα «δεν πληρώνω» , τώρα δεν κάνουν και λένε αν δεν πληρώνεις σου κόβουν το κεφάλι.

Τα πράγματα είναι περίεργα όπως καταλαβαίνετε.»

Πιστεύετε πως αν ο κόσμος αντιδρούσε θα άλλαζε κάτι;

«Πιστεύω πως μπορεί να αντιδράσει ο κόσμος αλλά αντιδρά όταν φτάνει σε ένα σημείο.

Δεν ξέρω, δεν μπορώ να πω γιατί η Ελλάδα είναι η χώρα του φτωχού. Να βγεις έξω, να κάνεις τα μπάνια σου, να πας σε ένα χωριό να κάνεις διακοπές. Μπορεί να μην πήγαινε ο κόσμος σε Κρήτη και Μύκονο για ελληνικές διακοπές, όλο ξένος πληθυσμός ήταν. Τα ξενοδοχεία τα παίρνουν για μια βδομάδα 200 ευρώ κι εγώ για να έρθω στο Ηράκλειο να κάνω δυο μέρες διακοπές δεν ξέρω πόσο θα πληρώσω.

‘Εχουν ένα σπίτι, μια καβάντζα, ένα χωριό, θα πάνε στο χωριουδάκι τους να περάσουν δέκα μέρες.

Οι μεγάλες πόλεις είχαν αδειάσει τελείως. Πρώτη φορά έφυγε ο κόσμος από τα αστικά κέντρα να πάει σε παραλίες, το έχει ανάγκη

Κόβονται κι αυτά. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει κάτι, δεν υπάρχει περίπτωση. Αν δεν πάρουν μέτρα οι κατέχοντες».

Ποιος είναι ο ρόλος ενός καλλιτέχνη σε όλα αυτά;

«Εμείς, όπως κι εσείς που είστε δημοσιογράφοι κι έχετε βήμα, έχουμε ευλογία και κατάρα. Η ευλογία είναι ότι μπορεί να αντιδρά ένας καλλιτέχνης, να διαμαρτύρεται, να μιλάει. Τον κόσμο αν τον πιάσεις από τη μύτη σκάει, τα δέχεται αδιαμαρτύρητα.

Η κατάρα είναι αυτή, ότι πρέπει να προσέχουμε πολύ τι λέμε γιατί παίρνουμε στο λαιμό μας κόσμο άλλο».

Η συμμορία του καλοκαιριού...

Μετά το γκραν σουξέ που γνώρισαν οι γενναίοι του Γκαγκαντίν και οι τριάντα χιλιάδες φίλοι τους που έκαναν πέρσι τον χειμώνα στέκι τους την Ακτή της οδού Πειραιώς, ετοιμάζονται τώρα να ζήσουν το μουσικό τους καλοκαίρι με μια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Στην παρέα ήρθε να προστεθεί ο Πάνος Μουζουράκης.

Αυτή τη φορά, Σαββόπουλος, Μαχαιρίτσας, Μουζουράκης στήνουν ένα πάρτυ 40 τραγουδιών σε παλιά ορυχεία, ανοιχτά αμφιθέατρα, κάστρα, κοιλάδες και παραλίες απ’ την Κύπρο έως τον Έβρο.

Μαζί τους μια συναρπαστική ορχήστρα κορυφαίων μουσικών: Γιώτης Κιουρτσόγλου, Καλλίστρατος Δρακόπουλος, Στάθης Άννινος, Steve Tesser, Θοδωρής Σούκερας, Γιάννης Ιωαννίδης.

Επιμέλεια ήχου: Γιάννης Τούντας και Γιώργος Καραγιαννίδης

Σχεδιασμός φώτων: Περικλής Μαθιέλης

Ώρα έναρξης : 21:30.