Ευφρόσυνο του πελάγου ένα μελτέμι/να στεγνώσει τα δάκρυα των θυμωμένων σωμάτων/τις αλυκές του ιδρώτα που μαρκάρουν τη σάρκα./Ούριος κάποιος άνεμος αν άνθιζε ταξίδι/να φουσκώσει πανί στη φυγή του Αυγούστου/με ήλιο και γέλιο να δαμάσει τον δαίμονα του καλοκαιριού/που θέλει αστράτευτο τον Αύγουστο εφηβικό/μ’έναν αντάρτη ουρανό και κάμποσα φεγγάρια/τροβαδούρο να κραδαίνει πυρσούς τα βράδια/με τα σειρήνια ειδύλλια σε χορογραφίες στην άμμο/.
Ξετσίπωτα να ξεντύνονται και τα κύματα/ξεδιπλώνοντας τις δαντέλλες τους στον αφρό/. Ονειροπόλος ο Αύγουστος, ακαμάτης ως το τέλος του/ χορεύοντας και πίνοντας να ξεπερνά την αγχόνη……..Ηγεμόνας στην αυθεντία του, μήνας σημαντήρας του καλοκαιριού της παύσης και του αργού χρόνου, ταξιδευτής στη κατασκευή του, εκδίδεται στη διαφυγή και τη ραστώνη. Διάπυρα ερωτικός στην επαλήθευσή του, προσφέρεται για εξυπηρετήσεις σε όνειρα και αγαπητικές περιπτύξεις. Προσκυνητής του Αυγούστου κι εγώ, κάθε που ανιχνεύω την αύρα του στην ανάσα μου, τη θωπευτική του πυρά να μου καίει τη σάρκα, από μέσα μου εξέχει μια νοσταλγική αφορμή για μια παράκαμψη σε θύμησες από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Αναδρομικά ερωτευμένος μ’εκείνα τα πολύτιμα που μια φορά κι έναν καιρό είχαν περάσει απαρατήρητα, αναπολώ τον παραθερισμό στην ύπαιθρο, ανάμεσα στη θάλασσα των αμπελώνων και την παλίρροια των βοτάνων που κυλούσε από τις λαγκαδιές και τα καμπυλώματα των γύρω λόφων, ατμίζοντας άγιες οσμές που αναπαράγουν μεθυστικά καλοκαίρια. Αναμνήσεις ιδωμένες από απόσταση μισού αιώνα και πλέον, πίσω στην ατμοσφαιρική εμπειρία «της περιλάλητης δεκαετίας του ΄60, της μητέρας όλων των δεκαετιών» που κέρδισε επάξια τη μυθολογία της. Κανείς δεν μπορούσε να υποστείλει την έκρηξη που στόχευε στην αναθεώρηση και τη νεότητα, στη συμφιλίωση με τη φύση, στην αναστάσιμη κουλτούρα τη δεκτική σε πολιτισμικές οσμώσεις και ανατροπές του κατεστημένου με τις φυγόκεντρες προεκτάσεις σε παγκόσμια εμβέλεια. Παλιά! Εκεί ανάμεσα στις εκβολές της παιδικής μου θητείας και στην πρώιμη δοκιμασία της εφηβικής μου διαδρομής, άγουρος νέος ακόμα, με άγνωστες σε μένα υποδοχές αλλά με δεδομένο το όνειρο και αναμμένη τη φαντασία, ευθύς με το εναρκτήριο σάλπισμα της ειρηνικής επανάστασης των ΄60s παρακολουθούσα με ρυθμούς λατρείας την εξέλιξη του κοινωνικού εκείνου κινήματος με τα μελοποιημένα συνθήματα που άκμαζαν ολοταχώς, καθώς ανά πάσα στιγμή ήταν έτοιμο να παραχθεί κάτι νέο! Ωστόσο σε μια απόπειρα στενότερης επαφής με τη φύση, μοίρα αγαθή με αξίωσε να ζήσω φιλοξενούμενος τον μαγικό κύκλο των τελετών του τρύγου, που μ’έναν ιδανικό συνταυτισμό με τα πανηγύρια και τις υπόλοιπες ειδικότητες του Αυγούστου αποτελούσαν τα κορυφαία συμβάντα του καλοκαιριού, την αφορμή για ένα λαϊκό προσκύνημα στη φύση. Μαζί με το θερμόμετρο που ανέβαινε, φούντωνε κι ο ξεσηκωμός για μετακόμιση «στα θέρετρα των αμπελιών», συντηρώντας το έθιμο του παραθερισμού στην εξοχή για ν’αλλάξει, έλεγαν, και τον αέρα της η οικογένεια. Καλεσμένος από τα ξαδέλφια μου να μοιραστώ μαζί τους «τον Αύγουστο», προκατειλημμένος από περιγραφές τους, είχα την αγωνία να τρέξω να οσφρανθώ την αμάλαγη βλάστηση, να ζήσω τον εξωτισμό της άγριας φύσης και ν’αναμετρηθώ με τα στοιχειά της. Αξημέρωτα θυμάμαι την εκκίνηση κάπου εκεί στα σύνορα πόλης και υπαίθρου, που ήταν το σημείο συνάντησης των καραβανιών του τρύγου, που σχημάτιζαν πομπές σπεύδοντας με μια αβίαστη βιασύνη να προλάβουν τον «Αύγουστο». Αυτόνομο ποτάμι ο χωμάτινος δρόμος προς Φοινικιά και Μαλάδες, ονομάτιζε τη μετατόπιση στο απέραντο της ελιάς και των αμπελώνων μακριά από τη ματαίωση της πόλης και πέραν από το χάρτη των ορισμών, σ’ένα κόσμο τονωτικής απουσίας. Χαράματα ακόμα, ξαπλωμένη ανάσκελα σαν υπνωτισμένη η φύση, ρέγονταν του υπαίθριου αέρα το δροσερό χάδι, την ήσυχη ανάσα του πρωινού. Το μόνο που ακούγονταν ήταν το θρόισμα της αργοπορίας σε μια παράταση γαλήνης και αρμονίας. Κοντοφθάνοντας με το πρώτο φώς της αυγής η καθαρή ατμόσφαιρα φιλτράριζε μιαν άλλη πραγματικότητα. Μπροστά μου εκτυλίσσονταν εικόνες μαγικές, ανεπανάληπτες μικρογραφίες παραδείσου, που βρήκαν το χώρο να φωλιάσουν μέσα μου σαν η πλέον πολύτιμη συγκομιδή των αισθήσεων, επιμένοντας μακροπρόθεσμα να σχηματίζουν το ζωγραφικό καμβά της μνήμης. Ξεπεζεύοντας, στην υποδοχή, η δοξαστική συναυλία των τζιτζικιών στη διαπασών και το ξέφρενο πέταγμα των πουλιών από σύδενδρο σε σύδενδρο, μ’έκαναν να νιώσω την εύνοια μιας άλλης σημασίας. Αμέσως σχεδόν με ολοφάνερη την ανυπομονησία, ξεκινήσαμε «για το σαφάρι» στην άγρια φύση. Φορώντας κάσκες για τον ήλιο και χοντρόσολα άρβυλα για τις κακοτοπιές, με τα παγούρια μας γεμάτα νερό, ακροβολιστήκαμε στα γύρω παπούρια(λόφοι) με σκοπό να εξερευνήσουμε τοπία που ακόμα δεν είχε λερώσει η ανθρώπινη επέμβαση. Ολημερίς κάτω από το δάρμα του ήλιου με ακόρεστη την επιθυμία για περιπέτεια κυνηγώντας κάπου κάπου λίγη σκιά, επιμέναμε ώσπου να πέσει ο ήλιος. Ο μαλακός χρόνος το σούρουπο, μας έβρισκε γύρω από έναν σοφρά με έκδηλη στα πρόσωπά μας την ευφορία του δείπνου, ακούγοντας από το φορητό τρανζιστοράκι μελωδίες γλυκές από Νέο Κύμα, που νάρκωναν τη σκέψη και μας καθήλωναν σε μια μετέωρη χαύνωση. Την ώρα του αποσπερίτη και πιο αργά όλοι ανελλιπώς στις βεγγέρες, ακούγαμε με δέος τους θαμώνες να εκφωνούν τον πανηγυρικό της ημέρας, ενώ έπαιρναν το λόγο κι οι παραμυθάδες με τον αφηγηματικό τους οίστρο να ιχνηλατούν σε δοξασίες από υπερβατικό υλικό, πλάθοντας μύθους που ευημερούσαν στο φαντασιακό, διασκεδάζοντας τους μεταφυσικούς μας φόβους. Μια οργιά πιο πάνω χειροπιαστός ο ουρανός με τα φεγγάρια και τις αστροφεγγιές του και τα πεφτάστερα βροχή, προσφέρονταν για αποκρυπτογράφηση των μυστηρίων του. Πασπαλισμένα με αστερόσκονη χρύσιζαν και τα γύρω τοπία. Απόκοσμοι ήχοι που ξετρύπωναν, εξημέρωναν το σκοτάδι, ενώ οι αραιές ηχητικές σταλαγματιές του γκιώνη νανούριζαν με σοφία τον ύπνο μας…… Αυτά για όσους διάβηκαν τον περίβολο εκείνης της εποχής που μπορούν να δούν την απόσταση που χωρίζει εκείνο το σύμπαν από το σημερινό, την εποχή που περιείχε την ηδονή της ολιγάρκειας και της χειροποίητης συνένωσης των πραγμάτων. Αυτά για όσους έσμιξαν με ταπεινούς ανθρώπους της υπαίθρου, που είχαν μια συστολή στην εσωτερική τους ζωή που τους προστάτευε από το stress της υπερβολής και της αλαζονείας, ενώ ξεχείλιζε το ευεργετικό πλεόνασμα μιας αγαθής φιλίας. Δεσμοί ιεροί που έπαιρναν διαστάσεις ευαγγελίου. Αλλάζοντας όμως τα πρόσωπά τους οι καιροί, άρον άρον θέλουν το σημερινό άνθρωπο στην πανικόβλητη φυγή του Αυγούστου να υπακούει στις σειρήνες των τουριστικών προορισμών με τις στερεότυπες προτροπές για μια συλλογική παραίσθηση ευφορίας. Άρον άρον να ξεφύγει από τον κλοιό μιας ιογενούς καθημερινότητας και τον φόβο του ανταγωνισμού που γεμίζει φλεγμονές το συλλογικό ασυνείδητο. Εκτεθειμένος στη σπάταλη υλικότητα του αστικού τρόπου αναψυχής, ο πολίτης του 21ου αιώνα, υποτιμώντας την παιδευτική αξία των παραθεριστικών επαφών με τη φύση, απαξιώνει σαν γραφικές και ξεπερασμένες τις παραδοσιακές συνταγές ατμοσφαιρικών διακοπών. ‘Οσο δε για τα συνθήματα της δεκαετίας του ΄60, δυστυχώς δεν ευδοκίμησαν για πολύ και εξαχνώθηκαν πρόωρα. Πόσο κρίμα!!
ΚΑΛΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ
